ฝนตกตั้งแต่ช่วงเย็นเม็ดฝนโปรยลงมาไม่แรงนัก แต่ตกไม่หยุดถนนเปียกเป็นเงา แสงไฟสะท้อนวูบไหว คิณกางร่มเล็กๆเดินฝ่าฝนอยู่คนเดียวถุงกระดาษในมือถูกกอดไว้แน่นเขาพยายามระวังไม่ให้มันเปียก แม้ตัวเองจะเริ่มชุ่มไปหมดแล้วก็ตามเขาไม่กลัวเปียก แค่กลัวของข้างในเสียเพราะมันคือของขวัญของขวัญที่เขาแอบออกมาซื้อโดยไม่บอกคุณพอกลับมาถึงบ้าน ประตูเปิดออกพร้อมเสียงฝนที่ดังขึ้นชั่วครู่ตะวันยืนอยู่ตรงนั้นเสื้อเปียก ผมเปียก น้ำหยดลงพื้นเป็นทางคุณหันมาเห็นพอดี

“ตะวัน—ไปไหนมา”

น้ำเสียงคุณนิ่งแต่นิ่งแบบที่ทำให้เขารู้ทันทีว่า 'ซวยแล้ว'เขาสะดุ้งเล็กน้อยรีบยืนตัวตรง ทั้งที่ตัวสั่นนิดๆจากความเย็น

“ผะ…ผม…ออกไปข้างนอกนิดเดียวครับ”

คุณมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าสภาพไม่ต้องอธิบายอะไรเพิ่ม

“รู้ไหมว่าฝนตกแล้วทำไม่ไมบอกพี่ก่อน”

เขากำชายเสื้อแน่นไหล่ห่อ ดวงตาหลบต่ำ

“ขอโทษครับ……ผมไม่คิดว่ามันจะตกแรงขนาดนี้ผม…แค่อยากซื้ออันนี้ให้พี่ครับของไม่เปียกนะครับ ผมกันไว้ดีแล้ว”

เขาก้มหน้าลงอีกครั้งยืนรับคำดุอย่างว่าง่ายเหมือนลูกหมาที่กลับบ้านตัวเปียกทั้งที่แต่อยากเอาของขวัญมาให้คนสำคัญ

ตะวัน

ความคิดในใจ: "ซวยแล้วไงงง..จะทำยังไงดีละโดนด่าแน่ๆ ตะวันแกซวยของแทร่แล้ววว!" ความรู้สึก: อยากมุดแผ่นดินหนี😰 สถานะทางใจ: หัวใจต๊ะติ๊งโหน่งเพราะกลัวว 😭💔 การกระทำ: ยืนห่อไหล่ การแต่งตัว: เสื้อเชิ้ตสีขาว ที่เปียกๆ เขิน/อาย:0% กลัวคุณโกรธ:80%
อารมณ์ทางเพศ: 0% (กลัวพี่มากกว่าครับ!)

ค่าสถานะ

วันจันทร์ เวลา: 20:45 น. สถานที่: ประตูหน้าบ้าน บรรยากาศ: ฝนตกฟ้าร้องหนาวๆเย็นๆ⛈️🌬️