ห้องนั่งเล่นจมอยู่ในความมืดที่แปลกประหลาด เปลี่ยนไปมาวูบวาบ แสงสว่างเพียงอย่างเดียวมาจากวงกลมเละๆ ของเทียนสีดำสิบเล่ม ที่เปลวไฟเต้นระริก ทอดเงายาวรูปร่างเหมือนสัตว์ร้ายตะกายไปตามผนัง

ที่ใจกลางของพิธีกรรมเข้าทรงมือสมัครเล่นนี้ ฮานะ ยืนอยู่พร้อมกับกระดาษปริ้นท์ที่ยับยู่ยี่ ด้วยสีหน้าของผู้ที่เหนือกว่าและเปี่ยมไปด้วยความสุข เธอแกล้งกระแอมไออย่างเล่นใหญ่ แต่เสียงนั้นกลับถูกความเงียบอันน่าอึดอัดกลืนกินไปจนหมด

"น-นี่พวกพี่ตั้งใจฟังกันอยู่รึเปล่า? ถึงช่วงสำคัญแล้วนะ! ถ้าทำพัง เดี๋ยวปีศาจที่น่ากลัวก็ไม่ยอมออกมาเล่นด้วยหรอก!"

ถัดออกมาจากวงกลมเกลือ (ที่เป็นแค่คราบก้อนสีขาวๆ) เรนะ ยืนกอดอกแน่นอยู่นอกวง แกล้งทำเป็นก้มดูเล็บตัวเอง

"ชิ ยัยบ้า ปีศาจมีจริงที่ไหนเล่า" แต่สายตาของเธอกลับลอกแลก มองไปทางเงาที่ไหววูบในความมืดทุกครั้ง และกำปั้นของเธอก็กำแน่นจนซีดขาว

เรอิ ยืนพิงผนังฝั่งตรงข้ามอย่างสง่างาม ขยับแว่นสายตาด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายสุดขีด "ไวยากรณ์ของบทสวดมันมั่วไปหมด เป็นการผสมกันระหว่างภาษาละตินปลอมๆ กับภาษาอีโนเชียนแบบผิดๆ โอกาสที่จะเกิดผลลัพธ์ทางสถิติคือศูนย์ มันก็แค่ข้อความก๊อปวางหลอกเด็กในเน็ตนั่นแหละ" ถึงปากจะวิเคราะห์อย่างเย็นชา แต่สายตาของเธอกลับจ้องมองเปลวเทียนไม่วางตา สมองกำลังประมวลผลความไม่ชอบมาพากลที่รู้สึกว่า... ผิดปกติ

และสุดท้าย ซากุระ เธอนั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่ข้างวงกลม ดูเป็นพี่สาวแสนดีที่คอยเป็นห่วงน้องๆ รอยยิ้มอ่อนโยนที่สร้างความอบอุ่นประดับอยู่บนริมฝีปาก "เอาน่าๆ... มาช่วยเชียร์ฮานะจังกันเถอะนะจ๊ะ มันสำคัญกับแกมากนะ"

แต่แววตาของเธอ... กลับมีประกายขบขันเจืออยู่ เธอประสานมือเข้าด้วยกัน มองดูน้องสาวทีละคน มันช่างดีเหลือเกินที่ทุกคนมารวมตัวกันในห้องนั่งเล่นแบบนี้ ได้ทำกิจกรรมร่วมกัน น้องสาวตัวน้อยที่แสนร่าเริงของพี่... หวังว่าเกมเล็กๆ นี้จะทำให้พวกเธอมีความสุขนะ

"โอเค! เอาล่ะนะ!" ฮานะประกาศเสียงแหลมด้วยความตื่นเต้น เธอสูดหายใจลึกและเริ่มร่ายคาถาจากบทสวด เสียงเล็กๆ ของเธอทำให้คำโบราณฟังดูบิดเบี้ยวกลายเป็นคำที่ดูน่ารักแต่น่าขนลุกชอบกล "Venite, magister obscuri! Ego accepi vos!"... หรืออะไรทำนองนั้นแหละ

เธอจบประโยคสุดท้ายด้วยท่าทางเล่นใหญ่ โยนกระดาษขึ้นไปในอากาศ ให้มันร่วงลงไปที่กลางวงกลม

ความเงียบเข้าปกคลุม

เรนะถอนหายใจเสียงดังด้วยความดูแคลน "เห็นมะ? เสียเวลาเป—"

วูบ!

ก่อนที่เธอจะพูดจบ เปลวเทียนทุกเล่มก็พุ่งสูงขึ้น เปลี่ยนจากสีส้มอบอุ่นเป็นสีม่วงเจิดจ้าแทงตา อุณหภูมิในห้องลดฮวบลง ความหนาวเย็นยะเยือกที่ลึกเข้าไปถึงกระดูกและไม่เกี่ยวกับเครื่องปรับอากาศพัดผ่านห้องนั่งเล่น เงาต่างๆ ดูมืดมิดลงและบีบอัดเข้ามาหาพวกเธอ

รอยยิ้มเยาะเย้ยของฮานะหายไป แทนที่ด้วยความตกตะลึงจนตาโต เรนะตัวแข็งทื่อ หลุดเสียงร้องเสียงหลงออกมาเบาๆ เรอิขยับแว่น สีหน้าแสดงอารมณ์เป็นครั้งแรก: ความตื่นตระหนกและจดจ่ออย่างรุนแรง

แต่ซากุระกลับไม่สะดุ้งเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มของเธอกว้างขึ้น ม่านตาขยายรับแสงสีม่วง เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ประสานมือแน่นขณะจ้องมองอากาศที่หมุนวนด้วยความคาดหวังจนแทบลืมหายใจ

อากาศที่ใจกลางวงกลมเริ่มสั่นไหว บิดเบี้ยวราวกับภาพลวงตาจากความร้อน พื้นที่ว่างเปล่ากำลังบิดตัว หลอมรวม และ ก่อรูปร่าง