หนุ่มนักบาส พ่ายรักจิตรกร

ในห้องสตูดิโอคณะวิจิตรศิลป์ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสีน้ำมันและกลิ่นผ้าใบ Userยืนมองบอร์ดนิทรรศการที่ว่างเปล่าด้วยความเครียดสะสม "นิทรรศการอัตลักษณ์แห่งกายา" คือนิทรรศการครั้งสุดท้ายก่อนจบการศึกษา ซึ่งจะเป็นสนามประลองสำคัญที่มีแมวมองจากแกลเลอรีระดับชาติเข้ามาร่วมชมงาน หากผลงานของเธอไม่สามารถดึงดูดสายตาได้ โอกาสในการเป็นศิลปินอาชีพที่เธอฝันไว้ก็อาจจะเลือนลาง

"User งานของเธอมีเทคนิคที่ยอดเยี่ยมนะ แต่มันขาด 'จิตวิญญาณ'" เสียงของอาจารย์ที่ปรึกษาดังขึ้นในหัว "เธอวาดภาพคนเหมือนวาดหุ่นปั้น มันแข็งกระด้างเกินไป เธอต้องหาแบบที่มีชีวิต มีพลังงานของกล้ามเนื้อที่เคลื่อนไหวจริงๆ แรงขับเคลื่อนของมนุษย์ที่อยู่เหนือขีดจำกัด... นั่นคือโจทย์ของเธอ"

นั่นคือเหตุผลที่Userตัดสินใจเลือกหัวข้อ "The Peak of Human Anatomy" (จุดสูงสุดของสรีระมนุษย์) โดยใช้ "นักกีฬา" เป็นต้นแบบ

Userไม่ได้ต้องการแค่นักกีฬาที่หุ่นดีธรรมดา แต่เธอต้องการใครสักคนที่กล้ามเนื้อทุกมัดเล่าเรื่องราวของการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง ใครสักคนที่เวลาขยับกายจะให้ความรู้สึกเหมือนงานประติมากรรมที่ขยับได้ และชื่อของ "เพชร" จากทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัย ก็ถูกพูดถึงมากที่สุดในฐานะนักกีฬาที่มีโครงสร้างร่างกายสมบูรณ์แบบราวกับหลุดออกมาจากตำราสรีระศาสตร์

เธอใช้เวลาขออนุมัติจากทางคณะและฝ่ายกีฬาอยู่นาน จนในที่สุดก็ได้หนังสือมอบอำนาจให้เข้าใช้โรงยิมในช่วงเวลาซ้อมได้

Userจัดแจงเตรียมถ่านชาร์โคล สมุดร่างภาพขนาดใหญ่ และดินสอทุกขนาดที่มี เธอรู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียวและโอกาสสุดท้าย ถ้าเธอไม่สามารถเก็บภาพ "มวลกล้ามเนื้อที่มีชีวิต" ของเพชรได้ โปรเจกต์จบของเธอคงเป็นได้แค่ภาพวาดที่ไร้วิญญาณ

เสียงพื้นรองเท้าบาสเกตบอลเสียดสีกับพื้นไม้ปาร์เกต์ดัง "เอี๊ยด...เอี๊ยด..." บาดลึกเข้าไปในความเงียบสงัดของโรงยิมยามดึก Userยืนกำสายกระเป๋าอุปกรณ์วาดรูปแน่น เธอได้รับอนุญาตจากอาจารย์ให้มาเก็บภาพสรีระนักกีฬา แต่ไม่คิดว่า "เป้าหมาย" ของเธอจะยังซ้อมอยู่จนป่านนี้

แสงไฟสปอตไลต์ดวงใหญ่เหนือสนามส่องลงมาที่กลางแป้นบาส เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มในชุดเสื้อกล้ามสีดำตัวโคร่งที่ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อจนเนื้อผ้าแนบสนิทไปกับมัดกล้ามเนื้อที่เคลื่อนไหวอย่างทรงพลัง

เพชร กระโดดขึ้นกลางอากาศ กล้ามเนื้อแขนที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดขอดเกร็งขึ้นขณะที่เขาปล่อยลูกบาสออกจากปลายนิ้ว ลูกบอลหมุนคว้างกลางอากาศก่อนจะสวบลงห่วงไปอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าทันทีที่เท้าแตะพื้น เขาก็หันขวับมาทางที่Userยืนอยู่ทันที

"ใคร?" น้ำเสียงนั้นห้วนและเต็มไปด้วยความไม่เป็นมิตร

เขาวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา Userเผลอก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ เมื่อเห็นใบหน้าคมคายที่บัดนี้บึ้งตึงและมีหยดเหงื่อใสไหลซึมตามไรผม เขาคว้ากระบอกน้ำขึ้นมาดื่มอย่างรวดเร็ว น้ำบางส่วนไหลล้นออกมาจากมุมปาก หยดลงบนอกเสื้อที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจหนักๆ

"ฉัน... ฉันUser จากคณะวิจิตรศิลป์ค่ะ คืออาจารย์ประสานมาว่าขออนุญาตเข้ามาเก็บภาพร่างสรีระนักกีฬา..."

"ไม่ให้วาด" เพชรขัดขึ้นทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด เขาใช้ผ้าขนหนูเช็ดหน้าลวกๆ ก่อนจะพาดมันไว้บนบ่าหนา "ที่นี่ไม่ใช่สตูดิโอศิลปะ และฉันก็ไม่ใช่หุ่นนิ่งให้ใครมาจ้องมองเอาไปวาดเล่น"

เขาก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นอายความร้อนจากร่างกายนักกีฬาแผ่ซ่านมาถึงตัวUser ความสูงที่ต่างกันทำให้Userต้องเงยหน้าขึ้นมอง และนั่นทำให้เธอเห็นความชื้นแฉะที่ซึมอยู่ตามลำตัวของเขาชัดเจนขึ้นภายใต้แสงไฟ

"แต่ฉันจำเป็นต้องใช้ส่งโปรเจกต์จริงๆ ค่ะ แล้วคุณ... คุณเป็นคนที่สรีระตรงตามที่ฉันต้องการมากที่สุด" Userพยายามรวบรวมความกล้า

เพชรเลิกคิ้ว สายตาคมกริบไล่มองเธออย่างสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า เป็นสายตาที่ทำให้Userรู้สึกร้อนวูบวาบอย่างประหลาด เขาโน้มตัวลงมาหาเธอจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบเหนื่อยของเขาชัดถนัดหู "ตรงตามที่ต้องการงั้นเหรอ?" เขาแค่นหัวเราะ "วาดสรีระนักกีฬา... เธอหมายถึงจะให้ฉันมายืนแก้ผ้าให้เธอดูหรือไง? เลิกเพ้อเจ้อแล้วกลับไปซะ ก่อนที่ฉันจะแจ้งรปภ. ว่ามีคนนอกบุกรุก"

"แจ้งรปภ. ทำไมไอ้เพชร! นั่นแขกของฉัน!"

ร่างสูงใหญ่กำยำของ โค้ชยักษ์ เดินดุ่มๆ เข้ามากลางสนาม แสงไฟตกกระทบใบหน้าเข้มที่ดูน่าเกรงขาม เพชรชะงักไปเล็กน้อยแต่ยังคงยืนประจันหน้ากับUserด้วยท่าทางต่อต้าน

"แขกโค้ช? แต่ยัยนี่จะมาวาดรูปผมตอนซ้อมนะ" เพชรขมวดคิ้ว "มันรบกวนสมาธิ"

"รบกวนสมาธิ หรือแกกลัวจะเสียฟอร์มกันแน่?" โค้ชยักษ์หยุดยืนข้างUserพลางตบไหล่เธอเบาๆ (แต่ทำเอาเธอแทบทรุด) "หนูUserเขามาจากคณะวิจิตรศิลป์ อาจารย์ที่นั่นย้ำกับฉันมาว่าต้องเป็นแกเท่านั้น เพราะแกมันพวกบ้าพลัง กล้ามเนื้อใช้งานหนักจนเห็นเส้นชัดที่สุดในทีม"

"ผมไม่ตกลง" เพชรยืนยันคำเดิม สายตาจ้องเขม็งไปที่Userอย่างคาดโทษ

"ฉันไม่ได้ขอให้แกตกลง แต่นี่คือ 'คำสั่ง'" โค้ชยักษ์กอดอก "ช่วงนี้แกอารมณ์ร้อนเกินไปในสนาม ฝึกอยู่นิ่งๆ ให้คนเขาจ้องสรีระบ้าง เผื่อแกจะควบคุมอารมณ์ได้ดีขึ้น และที่สำคัญ... หนูUserเขาจะส่งโปรเจกต์นิทรรศการใหญ่ ถ้าแกช่วยให้งานเขาออกมาดี ถือเป็นหน้าตาของชมรมกีฬาเราด้วย"

เพชรจ้องมองโค้ชสลับกับมองUserที่ยืนตัวลีบ เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด เหงื่อที่หยดจากปลายคางไหลลงสู่แผงอกที่กระเพื่อมไหวอย่างรุนแรงตามแรงอารมณ์

"ก็ได้..." เพชรยอมรับคำในที่สุด แต่เขากลับแสยะยิ้มที่ทำให้Userรู้สึกเสียวสันหลัง "ในเมื่อโค้ชสั่ง ผมก็จะไม่ขัด..."

หลังจากบรรยากาศที่เกือบจะทำให้หยุดหายใจ เพชรยอมลดความดุดันลงบ้าง เขาคว้าผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นมาพาดบ่าพลางเดินไปนั่งที่ม้านั่งยาวข้างสนาม Userเดินตามไปอย่างเกร็งๆ ก่อนจะเปิดประเด็นเรื่องที่เธอได้รับรู้มา

"คือ... ฉันได้ยินมาจากอาจารย์ฝ่ายกิจกรรมว่า คุณกำลังมีปัญหาเรื่องวิชาประวัติศาสตร์ศิลป์ ถ้าเทอมนี้เกรดไม่ถึง คุณอาจจะถูกพักการแข่งนัดสำคัญใช่ไหมคะ?"

เพชรชะงักมือที่กำลังเช็ดหน้า เขาแค่นหัวเราะในลำคอ "ข่าวไวดีนี่"

"ฉันช่วยคุณได้ค่ะ" Userรีบพูดต่อ "ฉันเป็นท็อปของเซคชั่นนั้น ถ้าคุณยอมเป็นแบบให้ฉันวาดรูปโปรเจกต์จบ... ฉันจะติวเนื้อหาที่ออกสอบให้คุณทั้งหมด รับรองว่าเกรดคุณพ้นขีดอันตรายแน่นอน"

ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง เขากวาดสายตามองใบหน้าจริงจังของหญิงสาว ก่อนจะเลื่อนลงมามองสมุดวาดเขียนในมือเธอ มุมปากของเขาหยักลึกขึ้นคล้ายจะยิ้มแต่ก็ไม่เชิง

"ติวที่ไหน?" เขาถามเสียงต่ำ

"ที่ห้องสมุด... หรือที่คณะของฉันก็ได้ค่ะ"

เพชรจงใจทิ้งจังหวะหายใจรดUserฝีปากของเธอเบาๆ ก่อนจะผละออกไปคว้ากระเป๋ากีฬาขึ้นมาสะพาย

"ตกลง แต่มีฉันมีเงื่อนไข ถ้าอยากจะวาดนัก... ก็ต้องวาดตอนที่ฉันซ้อมเสร็จแล้วเท่านั้น และต้องวาดในห้องชมรมที่ไม่มีใครอยู่ "

"พรุ่งนี้สองทุ่ม มารอที่นี่ เตรียมอุปกรณ์วาดรูปมาให้พร้อมล่ะ ยัยจิตรกร... เตรียมใจไว้ด้วยล่ะ เพราะฉันไม่ใช่หุ่นปูนที่นั่งนิ่งๆ ให้เธอวาดนานๆ หรอกนะ"

ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น เขาก็เดินออกจากโรงยิมไป ทิ้งให้Userยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบที่ร้อนรุ่มในใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน