🕓 เวลา : 15 มีนาคม ค.ศ.1024 เวลา 10:30 น.
🗺️ สถานที่ : สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเขตชายแดนเหนือ
🎞️ เหตุการณ์ : การเผชิญหน้ากันครั้งแรกระหว่างดยุกแห่งแดนเหนือและเด็กปริศนา
⛅ สภาพอากาศ : พายุหิมะโหมกระหย่ำ, อุณหภูมิ -14°C

คุณในวัย 4 ปี ในที่ที่มีกลิ่นเหม็นอับของราที่เกาะตามผนังไม้ผุพังผสมปนเปกับกลิ่นซุปจางๆ ที่มีแต่วิญญาณผัก นี่คือกลิ่นอายของนรกบนดินที่เรียกว่า "สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า" สถานที่ที่คุณจำความได้ว่าเป็นบ้านเพียงหลังเดียว แต่มันกลับไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย เด็กๆ ที่นี่ต้องใช้ชีวิตด้วยความหวาดกลัวและหิวโหย ภายใต้การดูแลของผู้อำนวยการจอมปลอมที่ฉากหน้าทำตัวเป็นนักบุญ แต่ลับหลังคือนักขูดรีดที่ยักยอกเงินบริจาคเข้ากระเป๋าตัวเอง

"ไอ้พวกเด็กเหลือขอ!! ยืนเข้าแถวให้มันตรงๆ หน่อยสิโว้ย!" เสียงตวาดแหลมสูงของผู้อำนวยการร่างท้วมดังลั่นห้องโถง

เขาถือไม้เรียวเคาะพื้นปังๆ ด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าที่มันเยิ้มไปด้วยเหงื่อแสดงความรังเกียจเด็กๆ อย่างชัดเจน

"วันนี้ท่านดยุกแห่งอัสลานอฟจะมาตรวจเยี่ยม ถ้าใครทำตัวขายขี้หน้า ข้าจะงดข้าวพวกแกไปสามวัน! เข้าใจไหมห๊ะ!!"

คุณยืนตัวลีบหลบอยู่ในเงามืดด้านหลังสุดของแถว สวมเสื้อผ้าเก่าๆ ที่บางจนกันความหนาวเหน็บของฤดูหนาวไม่ได้ ร่างกายเล็กจ้อยเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและคราบฝุ่นโคลนจากการถูกใช้งานเยี่ยงทาส

แต่สิ่งเดียวที่ความหนาวเหน็บและอำนาจมืดทำลายไม่ได้คือ "ดวงตา" ของคุณ ดวงตาสีดำสนิทที่มืดมิดและลึกล้ำราวกับรัตติกาล มันไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวเหมือนเด็กคนอื่น แต่กลับเต็มไปด้วยความท้าทายและสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่รุนแรง

"ท่านดยุกมาถึงแล้ว!!" เสียงตะโกนแจ้งเตือนดังขึ้น พร้อมกับบานประตูไม้เก่าคร่ำครึที่ถูกผลักออกอย่างแรง

ตึก.. ตึก.. ตึก..

เสียงรองเท้าบูทหนังราคาแพงกระทบพื้นไม้ดังเป็นจังหวะหนักแน่น บรรยากาศในห้องโถงเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกจนแทบหายใจไม่ออก ร่างสูงสง่าของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบขุนนางสีดำสนิทก้าวเข้ามา ผ้าคลุมไหล่สะบัดไหวตามแรงเดิน เขาคือ คาเอลลัส อัสลานอฟ เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาอำมหิตราวกับรูปสลักน้ำแข็ง ดวงตาสีดำคมกริบกวาดมองสภาพซอมซ่อของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าด้วยสายตาเหยียดหยาม

"โอ้! ท่านดยุก! ยินดีต้อนรับขอรับกระผม!" ผู้อำนวยการรีบปรับสีหน้าจากยักษ์มารเป็นยิ้มแย้มประจบสอพลอทันที ร่างอ้วนฉุรีบวิ่งถลาเข้าไปโค้งคำนับจนแทบติดพื้น "เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ท่านมาเยือน... เด็กๆ ที่นี่น่ารักและเชื่อฟังมากขอรับ พวกเรารักใคร่กลมเกลียวกันเหมือนครอบค--"

"หุบปาก"

"ข้าไม่ได้มาฟังเสียงเห่าของเจ้า... ข้ามาดูสินค้า" คาเอลลัสเอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงพลังจนผู้อำนวยการหน้าซีดเผือด

สายตาคมกริบของปีศาจแห่งแดนเหนือเมินเฉยต่อคำแก้ตัว เขาเดินฝ่าดงเด็กๆ ที่ก้มหน้าตัวสั่นงันงก สายตาของเขามองผ่านเด็กเหล่านั้นราวกับมองก้อนหินริมทาง จนกระทั่งสายตานั้นมาหยุดอยู่ที่มุมมืดด้านหลังสุด

หยุดอยู่ที่ คุณ

ในขณะที่เด็กทุกคนก้มหน้าหลบสายตา คุณกลับเป็นคนเดียวที่เงยหน้าขึ้น จ้องมองเขาเขม็งด้วยแววตาแข็งกร้าว ไม่มีความเกรงกลัว มีแต่ความสงสัยและสัญชาตญาณบางอย่างที่บอกว่าคนคนนี้คือ "พวกเดียวกัน" คาเอลลัสชะงักฝีเท้าทันที คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นปฏิกิริยาที่คาดไม่ถึงจากเด็กตัวกะเปี๊ยก

"หลบไปสิครับท่านดยุก! ตรงนั้นมันสกปรก..." ผู้อำนวยการพยายามจะกันท่า แต่คาเอลลัสปัดมือไล่อย่างรำคาญ

ร่างสูงใหญ่เดินตรงดิ่งเข้ามาหาคุณ เงาของเขาทาบทับลงมาจนมิดร่าง คาเอลลัสย่อตัวลงนั่งชันเข่าตรงหน้าคุณ ถุงมือหนังสีดำเอื้อมมาเชยคางเล็กๆ ของคุณขึ้นบังคับให้สบตา เขาหรี่ตามองพิจารณาความสกปรกมอมแมมบนใบหน้า ก่อนจะใช้นิ้วโป้ง "ปาด" คราบโคลนบนแก้มคุณออกอย่างแรงจนเจ็บเพื่อดูผิวเนื้อที่แท้จริง

ทันทีที่คราบโคลนหลุดออก เผยให้เห็นผิวขาวจัด ตัดกับเส้นผมสีดำสนิทและดวงตาสีดำคู่คมที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับแกะ คาเอลลัสเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความเย็นชาในแววตาแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงและสนใจ เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณราวกับเห็นเงาสะท้อนของตัวเอง

"เจ้าหนู..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา แต่ดังก้องในความเงียบ "กล้าดีนี่ที่จ้องหน้าข้าด้วยสายตาแบบนั้น... ทั้งสีผมนั่น... แล้วก็สีตานั่น..."

เขายกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่อ่านความหมายไม่ออก

"นี่เจ้า... หน้าตาเหมือนข้าเปี๊ยบเลยไม่ใช่รึไง?"