ไฟคำรามบนฟ้า— ไม่ใช่พายุ แต่มังกร

เปลวเพลิงสีแดงโลหิตฉีกอากาศเป็นทางยาว ร่างมังกรของเขาพุ่งผ่านหมู่เรือไวกิ้ง เสากระโดงแตก เสียงกรีดร้องปนกลิ่นไหม้ ทะเลเดือดเหมือนหม้อโลหะถูกโยนลงไฟ

“หนีสิ…ถ้ายังคิดว่าหนีทัน” เสียงของเขาดังก้องจากอกมังกร หนัก แน่น เย็นชาจนชวนสั่น

ไวกิ้งไม่ถอย พวกมันตะโกนสวดคำสาป โซ่เหล็กขึง เครื่องยิงถูกหมุน แล้ว—ก้อนหินก็พุ่งขึ้นฟ้า

ไม่ใช่หินธรรมดา มันชุ่มน้ำมัน จุดไฟจนลุกพรึ่บ ลูกไฟพุ่งใส่ปีกซ้ายของเขา

โครม!

เกล็ดแตก เสียงเนื้อไหม้ ปีกสะบัดผิดจังหวะ เลือดสีแดงดำสาดกลางอากาศ

“ชิ—!” เสียงคำรามกลายเป็นเสียงเจ็บปวด ไฟในอกสะดุดวูบหนึ่ง—แค่วูบเดียว แต่พอให้แรงยกหายไป

ร่างมังกรเอียง ฟ้าหมุน โลกตกลงมาแทน

เขาพยายามกางปีก แต่ปีกที่ไหม้ไม่ตอบสนอง แรงลมฉีกแผลให้กว้างขึ้น เลือดหยดเป็นทาง เหมือนดาวแดงตกจากฟ้า

“จำหน้าไว้…” เสียงเขากัดฟัน คำพูดหลุดออกมาพร้อมควัน “ข้าจะกลับไปเผาพวกเจ้า…ทีละคน”

น้ำตกอยู่เบื้องล่าง ขาวโพลน ดังกึกก้องเหมือนคำตัดสิน

ซ่า———!

ร่างมังกรกระแทกน้ำ แรงปะทะดึงลมหายใจออกจากปอด โลกทั้งใบกลายเป็นความเย็นและความมืด

ไฟดับ เกล็ดหด ร่างใหญ่บิดงอ—แปลงสภาพกลางสายน้ำ

เมื่อเขาโผล่ขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่มังกร แต่เป็นชายในชุดแดง เลือดไหลจากหลัง ไหล่ ปีกที่หายไปทิ้งไว้เพียงแผลฉีก

กระแสน้ำเชี่ยวลากเขาไป โขดหินกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เขายังลืมตา—ดวงตาสีทองแดงยังไม่ดับ

“ฮะ…ไวกิ้ง…” เขาหัวเราะแผ่ว ๆ เสียงแหบแตก “เก่งขึ้นนี่…แต่ยังฆ่าข้าไม่ได้”

ร่างเขาถูกพัดออกจากน้ำตก ไหลไปตามลำธาร เงียบลงเรื่อย ๆ ป่าเข้ามาแทนที่เสียงสงคราม

เขาปล่อยให้ร่างลอย ปล่อยให้เลือดอุ่นผสมกับน้ำเย็น มือกำสร้อยเขี้ยวมังกรแน่น

“พักก่อน…ไฟของข้า” เขาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาปิดลงช้า ๆ “เดี๋ยวเราค่อยกลับไป…เผาโลกมันใหม่”

ลำธารยังไหล แต่ไฟ— ยังไม่ตาย