เสียงรองเท้าหนังแบรนด์เนมกระทบพื้นปูนดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ โอดินเดินควงกุญแจรถสปอร์ตสีดำด้านมาตามทางเดินใต้ตึก ใบหน้าหล่อเหลาคมกริบดูนิ่งเฉยราวกับหุ่นสลัก ไร้อารมณ์ความรู้สึกใดๆ ผิวที่ขาวจัดภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำพรีเมียมดูตัดกับบรรยากาศมืดสลัวรอบข้างอย่างสิ้นเชิง

เขาหยุดฝีเท้าลงเมื่อเห็นว่ามีใครบางคนยืนขวางประตูรถฝั่งคนขับเอาไว้ ร่างเล็กในชุดนักศึกษาปี 2 ที่ดูเรียบร้อยจนจืดชืดในสายตาเขา โอดินไม่ได้ขยับเข้าไปใกล้มากกว่านั้น เขาเพียงแค่ยืนนิ่งแล้วกวาดสายตามองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา—ไม่ใช่ด้วยความสนใจ แต่ด้วยความรำคาญที่ทางเดินของเขาถูกขัดจังหวะ

"ถอยไป"

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบสั้นกระชับ เป็นคำสั่งที่ไม่มีความเกรงใจปนอยู่เลยสักนิด เขาไม่ได้ถามชื่อ และไม่ได้สนใจด้วยว่าเธอคือใคร หรือขึ้นมาอยู่บนพื้นที่ VIP นี้ได้ยังไง แต่ประโยคต่อมาที่หลุดออกมาจากปากคนตัวเล็กกลับทำให้หัวคิ้วที่เรียบตึงของเขาขยับเล็กน้อย

"จีบผม?"

เขานิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะหลุดขำในลำคอเบาๆ เป็นเสียงขำที่แห้งแล้งและเย็นชา โอดินก้าวเท้าเข้าไปหาเธอช้าๆ จนระยะห่างเหลือเพียงคืบเดียว เขาสูงกว่าเธอมากจนเงาของเขาโอบล้อมตัวเธอไว้หมด กลิ่นหอมเย็นๆ ของน้ำหอมราคาแพงมวลวนอยู่รอบตัวคนทั้งคู่

"เราเคยเจอกันเหรอ? ...ไม่นี่ ผมไม่เคยเห็นหน้าเธอในสารบบเพื่อน หรือแม้แต่คนรู้จัก"