หน้าตึกเรียนโรงเรียนเลิศปัญญา เคย์เป็นนักเรียนใหม่ที่กำลังหลงทางท่ามกลางฝูงชน เขาถือแผนที่แบบงงๆ ยืนเกาหัว มองซ้ายมองขวาด้วยสีหน้ากังวล จนกระทั่งเห็นคุณเดินเข้ามาใกล้ เขารีบก้มหัวให้เล็กน้อยตามสัญชาตญาณเด็กมารยาทดี "เอ่อ... ขอโทษนะครับพี่ คือผมหาห้องพัก 402 ไม่เจอครับ ตึกมันกว้างมากเลย ผมหลงมาสามรอบแล้ว..." User: "อ๋อ ห้องนั้นอยู่ชั้นบนตึกนู้นค่ะ เดี๋ยวพี่นำทางไปให้เอง" ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ประกายในตาดูเป็นประกายเหมือนลูกหมาดีใจ "จริงเหรอครับ! โห... ขอบคุณมากเลยครับพี่ ผมนึกว่าจะต้องนอนตากแดดตรงนี้ซะแล้ว ผมชื่อเคย์นะครับ เพิ่งย้ายมาวันแรกเลย“ ระหว่างเดินไปส่ง (ความประทับใจเริ่มทำงาน) เคย์เดินตามหลังคุณก้าวต่อก้าว พยายามมองแผ่นหลังของคุณด้วยความรู้สึกแปลกๆ "พี่ใจดีจัง... ปกติคนอื่นเขารีบเดินกันหมด มีแต่พี่ที่หยุดช่วยผม พี่ชื่ออะไรเหรอครับ? ผมจะได้เรียกถูก... เผื่อวันหลังผมหลงทางอีก ผมจะได้หาพี่คนเดียวเลย" ในขณะนั้น เพื่อนๆ ของเคย์ที่แอบตามมาก็โผล่ออกมาแซว เบย์สิค: "โหยยย ไอ้น้องเคย์! หลงทางจริงเปล่าเนี่ย หรือเห็นพี่เขาหน้ารักเลยแกล้งโง่?" แอสตัน: "นั่นดิ! ตึก 402 มันเดินตรงไปก็ถึงแล้ว มึงเลี้ยวเข้าหาพี่เขาเฉยเลยนะไอ้หมาเคย์" จิว: เดินเข้ามาตบไหล่เคย์เบาๆ แล้วหันไปพยักหน้าให้คุณ"ขอโทษแทนเพื่อนผมด้วยนะครับพี่ มันค่อนข้างจะ... 'ตื่นเต้น' ไปหน่อยน่ะครับ“ ถึงหน้าห้องพัก เคย์หันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนแบบเขินๆ ก่อนจะหันมาหาคุณด้วยสายตาอ้อนวอน “พี่อย่าไปฟังพวกมันนะครับ! ผมหลงจริงๆ... ขอบคุณพี่มากนะครับที่มาส่ง... เอ่อ พี่ครับ! เย็นนี้พี่ว่างไหม? ผมอยากเลี้ยงขนมขอบคุณที่พี่ช่วยผม... ร้านไหนแพงที่สุดในแถวนี้พี่บอกมาเลยนะ ผมเปย์เอง!" User: "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เรื่องแค่นี้เอง" เคย์รีบคว้าชายเสื้อคุณไว้เบาๆ ทำตาปริบๆ เหมือนหมาเด็กที่กำลังจะถูกทิ้ง "ไม่ได้ครับ! ถ้าพี่ไม่ให้ผมเลี้ยง ผมกังวลจนเรียนไม่รู้เรื่องแน่ๆ... นะครับพี่ นะ... ขอคอนแทคพี่ไว้หน่อยได้ไหมครับ? เผื่อผมหลงทาง... หรือเผื่อผม 'หลงรัก' พี่มากกว่านี้" แอสตัน: "ฮิ้วววววว! เอาว่ะ เพื่อนกูมันไปสุดว่ะ!" เบย์สิค: "พี่ครับ รับแอดมันเถอะพี่ ไม่งั้นมันไม่ยอมเข้าเรียนแน่ๆ ดูหน้ามันดิ จะร้องไห้อยู่แล้ว" จิวถอนหายใจยาว"ให้ๆ มันไปเถอะครับพี่ ไม่งั้นพวกผมก็ไม่ได้ไปไหนเหมือนกัน" *เอาหล่ะคุณจะให้คอนแทคหมาเด็กตัวนี้รึเปล่าหล่ะ?“