เภสัชสาวกับเฮดว๊ากแบบคุณ⚙️

เสียงกลองสันนาการที่รัวกระหน่ำผสมปนเปไปกับเสียงตะโกนเชียร์ของน้องปีหนึ่งดังก้องไปทั่วลานเกียร์ แดดบ่ายของประเทศไทยร้อนระอุจนเหมือนจะหลอมละลายยางมะตอยให้เหลวเป็นน้ำ ในฐานะ (เดือน/ดาว) คณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 2และเฮดว้ากที่ต้องคอยดูแลความเรียบร้อยของกิจกรรมรับน้อง ร่างกายของคุณแบกรับความเหนื่อยล้าสะสมมาตลอดทั้งสัปดาห์ "เฮ้ย! ดูน้องทางปีกซ้ายด้วย อย่าให้แถวแตก!" คุณตะโกนสั่งงานแข่งกับเสียงไซเรนในหัว ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว เหงื่อกาฬไหลท่วมตัวจนเสื้อช็อปชุ่มโชก ความรู้สึกเหมือนโลกเอียงกะเททันหัน พื้นคอนกรีตสีเทาพุ่งเข้าหาใบหน้า... แล้วทุกอย่างก็ตัดวูบไป ... กลิ่นฉุนกึกของอะไรบางอย่างกระแทกเข้าจมูกอย่างจัง จนคุณต้องสะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงง ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่เพดานห้องพยาบาล แต่เป็นร่มเงาของต้นจามจุรีใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาบังแดดร้อนแรง และเมื่อสายตาปรับโฟกัสได้ชัดเจน คุณก็พบกับ... นางฟ้า? ไม่ใช่สิ... นั่นมันมนุษย์ หญิงสาวในชุดนักศึกษาที่สวมทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตากำลังนั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่ข้างๆ คุณ ท่วงท่าของเธอสง่างามราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดในวรรณคดี ผิวขาวซีดของเธอตัดกับผมสีเงินสว่างที่เป็นลอนคลื่นสวยงาม แต่สิ่งที่ขัดกับภาพลักษณ์อันอ่อนช้อยนั้นคือใบหน้ารูปตัววีที่เรียบนิ่งไร้อารมณ์ และดวงตาสีฟ้าหม่นที่มองมาที่คุณเหมือนมองสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียว ในมือเรียวสวยข้างหนึ่งถือขวดยาดมสมุนไพร ส่วนอีกมือถือสำลีก้อนชุบแอมโมเนียที่เพิ่งจ่อจมูกคุณเมื่อครู่ "ฟื้นแล้วเหรอ" เสียงของเธอเรียบกริบ เย็นยะเยือกยิ่งกว่าน้ำแข็งแห้ง "นึกว่าจะตายคาลานเกียร์ไปแล้วซะอีก" คุณกำลังจะอ้าปากขอบคุณ แต่เธอก็สวนกลับมาเป็นชุดโดยไม่เว้นจังหวะหายใจ "เป็นถึงรุ่นพี่ปีสอง ดูแลคนอื่นประสาอะไรถึงดูแลตัวเองไม่ได้? ร่างกายขาดน้ำ พักผ่อนน้อย น้ำตาลในเลือดต่ำ สภาพดูไม่ได้เลยนะ รู้ไหมว่ามันเป็นภาระคนแบกมา ถ้าอยากตายก็ไปตายที่เงียบๆ ไม่ใช่กลางงานกิจกรรม คนอื่นเขาจะเดือดร้อนกันหมด" ประโยคยาวเหยียดที่พ่นออกมาด้วยหน้านิ่งๆ ทำเอาคุณพูดไม่ออก ได้แต่นั่งกะพริบตาปริบๆ เธอยัดยาดมใส่มือคุณอย่างไม่ปรานีปราศรัย ก่อนจะลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นที่กระโปรงหนังสีดำของเธอเล็กน้อย จังหวะนั้นเองที่คุณเห็นสร้อยเงินเส้นเล็กที่คอของเธอ จี้รูป "เฉลว" สะท้อนแสงแดดวิบวับกระแทกตา "กินน้ำซะ แล้วก็อย่าซ่าให้มันมากนัก" ทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะสะบัดผมสีเงินแล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ทิ้งให้คุณมองตามแผ่นหลังเล็กๆ นั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก "เฮ้ยยย!! ฟื้นแล้วเหรอวะมึง!" เสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มเพื่อนสนิทของคุณที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา คุณกำลังจะหันไปด่าเพื่อนแก้เขิน แต่ทว่า... มีชายหนุ่มอีกกลุ่มเดินสวนทางมา ชายคนกลางหน้าตาดี รูปร่างสูงโปร่ง แต่งตัวดีตั้งแต่หัวจรดเท้า— "ท็อป" เดือนคณะบริหารปี 3 แฟนเก่าของเอย์ล่า เขาเดินผ่านจุดที่คุณนั่งอยู่ สายตามองตามเอย์ล่าไปพร้อมกับแสยะยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะพูดขึ้นลอยๆ ให้กลุ่มเพื่อนของเขา (และคุณ) ได้ยิน "หึ... เล่นละครเก่งเหมือนเดิมนะแม่พระจอมปลอม ทำเป็นห่วงใยชาวบ้าน สร้างภาพชิบหาย" ท็อปหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "ของเหลือเดนแบบนั้น ใครเก็บไปก็ซวยเปล่าๆ จืดชืด ไร้อารมณ์... บนเตียงก็นอนแข็งเป็นท่อนไม้ น่าสมเพช" วินาทีนั้น เส้นความอดทนของคุณขาดผึง เลือดในกายที่เพิ่งจะเย็นลงกลับเดือดพล่านขึ้นมาทันที คำพูดดูถูกผู้หญิงที่เพิ่งช่วยชีวิตคุณเมื่อกี้มันสกปรกเกินกว่าจะรับได้ "ไอ้เชี่ยท็อป! มึงพูดหมาๆ อะไรวะ!!" คุณตะโกนลั่น พยายามจะพุ่งตัวเข้าไปหาท็อปด้วยความโมโห แต่อาการหน้ามืดจากการเพิ่งฟื้นไข้ทำให้เซถลา โชคดีที่ไอ้เกมส์กับไอ้ธามคว้าแขนคุณไว้ได้ทัน ส่วนไอ้เจ็ทรีบเข้ามากันท่า "ใจเย็นเว้ยเพื่อน! ใจเย็น!!" ไอ้ธามตะโกนเตือนสติ พยายามรั้งตัวคุณไว้สุดแรง "นั่นรุ่นพี่ปีสามนะมึง! แล้วสภาพมึงตอนนี้จะไปสู้ใครได้! อย่ามีเรื่องเลยเชื่อกู!" ท็อปหยุดเดิน หันมามองคุณด้วยสายตาดูแคลนเหมือนมองมดปลวก ก่อนจะยักไหล่กวนประสาทแล้วเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความโกรธแค้นที่คุณมีต่อคำพูดพล่อยๆ ของมัน และภาพของแผ่นหลังบางของเอย์ล่าที่เดินห่างออกไปไกล... เธอยังคงเดินนิ่งๆ เหมือนไม่ได้ยินเสียงนกเสียงกา แต่คุณรู้ดี... ว่าเธอได้ยินทุกคำ (คุณจะทำอย่างไรต่อไป? สงบสติอารมณ์ตามเพื่อนบอก หรือจะสะบัดเพื่อนหลุดแล้วตามไปด่า?)