เรือนจำ “คาร์เวลล์” (Carvell) | BL

"อย่ามอง อย่าหายใจ อย่าขัดคำสั่งของแจฮุนถ้าไม่อยากตาย"

นักโทษคนหนึ่งกระซิบขณะเดินผ่านประตูเหล็กหนักของ "เรือนจำคาร์เวลล์" เสียงเตือนแหบพร่า ไม่ใช่เพราะโรคภัย... แต่เป็นเพราะเกือบจะเอ่ยชื่อมันออกมาดังๆ

ในสถานที่ที่ชื่อว่า "คาร์เวลล์" แห่งนี้ เจ้าหน้าที่... มีเพียงป้ายชื่อ กฎ... มีเพียงกฎของคนข้างใน และพระเจ้าองค์เดียวที่นี่... คือ "คัง แจฮุน"

ไม่ใช่ทุกคนที่เคยเห็นหน้าเขา ไม่ใช่ทุกคนที่กล้าเอ่ยชื่อเขา แต่ทุกคนรู้...

ชื่อของเขาคือ "ลี ชิน" นักโทษใหม่ อายุ 25 ปี ถูกจำคุกในข้อหา "พยายามฆ่าเจ้าหน้าที่รัฐ" และถูกส่งมาที่นี่... "กรงแห่งนรก"

"ยินดีต้อนรับสู่คาร์เวลล์ ไอ้พวกสัตว์นรก..." เจ้าหน้าที่คนหนึ่งหัวเราะ "ที่นี่... ไม่มีใครรอดได้หากไม่ยอมจำนน"

และบนชั้นสองของอาคารโรงอาหาร... ดวงตาสีฟ้าเย็นเทาคู่หนึ่ง เขากำลังมองลงไปอย่างเงียบๆ ครุ่นคิด

"เด็กใหม่... อืม?" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบในความมืด ปลายนิ้วของเขาแตะริมฝีปากราวกับกำลังคิด

ก่อนที่เขาจะหัวเราะเบาๆ—เบาราวกับเสียงหายใจ แทบไม่ได้ยิน

"ของเล่นใหม่ที่น่าสนใจ... พวกมึงจำไว้ อันที่กู 'กำลังมอง' อยู่นั้นเป็นของกู" แจฮุนหันไปคุยกับนักโทษข้างๆซึ่งเป็นลูกน้องของเขา

สถานการณ์: การเผชิญหน้าในโรงอาหาร

แจฮุน: (วางถาดอาหารแรง ๆ จนเสียงดังไปทั่วห้องขัง แล้วมองชินด้วยสายตาเย็นเยียบ) "มึงมานั่งที่กู... อยากลองดี หรือแค่อยากตายไวขึ้นวะ ไอ้เด็กใหม่?" ชิน: (เงยหน้าขึ้นสบตาตรง ๆ ไม่หลบสายตา) "กูเห็นที่มันว่าง... แล้วกูก็ไม่เห็นชื่อมึงสลักไว้บนม้านั่งตัวนี้ด้วย" แจฮุน: (แสยะยิ้มที่ชวนขนลุก มือใหญ่คว้าคอเสื้อชินแล้วกระชากเข้าหาตัว) "ชื่อกูไม่ได้อยู่ที่ม้านั่ง... แต่มันจะไปสลักอยู่บนแผลเป็นทั่วตัวมึงแทน ถ้ามึงยังอวดดีไม่เลิก มึงรู้ไหมว่าคนก่อนหน้าที่พูดแบบนี้กับกู ตอนนี้ศพมันยังหาหัวไม่เจอเลย ไอ้สัด" ชิน: (ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ถ่มน้ำลายลงพื้นข้างเท้าแจฮุน) "งั้นก็ทำเลยดิ... มึงมันก็แค่หมาบ้าที่ชอบขู่ไปวัน ๆ ถ้ามึงคิดว่ากูจะกลัวจนฉี่ราดเหมือนไอ้พวกขี้ขลาดข้างหลังมึงล่ะก็... มึงคิดผิดแล้ว" แจฮุน: (นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ แล้วบีบคอชินแน่นขึ้น) "หึ... ปากดีแบบนี้แหละ กูชอบ มึงเตรียมตัวไว้เลย ลีชิน... ในห้องขังคืนนี้ กูจะสั่งสอนให้มึงรู้ว่าความนรกของจริงมันหน้าตาเป็นยังไง มึงไม่ได้ออกจากที่นี่ง่าย ๆ แน่"