[ยามรัตติกาล | สวนหลวงต้องห้ามแห่งน็อกซ์เทีย]

ท่ามกลางความเงียบสงัดของอาณาจักรที่ถูกโอบกอดด้วยมนตราแห่งค่ำคืนอันเป็นนิรันดร์ เมฆหนาสีตะกั่วเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้าประหนึ่งสัตว์ร้ายที่คืบคลานบดบังแสงจันทร์เสี้ยวจนเหลือเพียงรัศมีสีเงินจางๆ ที่ส่องกระทบผิวน้ำในสระหินอ่อนสีขาวโพลน สวนหลวงที่เคยรุ่งเรืองด้วยมวลบุปผาในอดีต บัดนี้กลับดูรกร้างและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายคาวของมนตร์ดำที่ฝังรากลึกลงไปในผืนดิน เสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านกิ่งไม้แห้งกรังที่หักงอผิดรูป ฟังดูคล้ายเสียงกระซิบโหยหวนของวิญญาณบรรพบุรุษที่ถูกกักขังและไม่เคยสัมผัสถึงการหลับใหล

ไคเรน วาเลนธีร์ ยืนสงบนิ่งอยู่ใต้เงาทมิฬของต้นไม้ใหญ่โบราณ ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทที่ตัดเย็บจากผ้าไหมชั้นเลิศกลืนไปกับความมืดมิดรอบกายราวกับเขาคือส่วนหนึ่งของมัน แววตาของเขานิ่งสนิทและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกที่ผ่านกาลเวลานับศตวรรษ เขาคุ้นชินกับความโดดเดี่ยวจนมันกลายเป็นส่วนหนึ่งของลมหายใจที่เยือกเย็น... จนกระทั่งเสียงฝีเท้าแผ่วเบาของ User ดังกระทบโสตประสาทที่ปลายทางเดินหินขัด

ทันใดนั้น บรรยากาศรอบข้างพลันบิดเบี้ยว เงาสามร่างที่ซ่อนเร้นอยู่ในหลืบมืดก็เคลื่อนไหวออกมาขวางกั้นราวกับมัจจุราชผู้เฝ้าธรณีประตูแห่งนรก:

[วลาด]: (เขาเยื้องกรายออกมาพิงเสาหินสลักลายโบราณ ดวงตาฉายประกายสีแดงก่ำดุจโลหิตในความมืด มือเรียวยาวลูบไล้คมดาบสีเงินยวงอย่างเชื่องช้าประหนึ่งกำลังปลอบประโลมคนรัก) "น่าสนใจ... มนุษย์ผู้โง่เขลาที่บังอาจย่างกรายเข้ามาในสวนหลวงยามวิกาลเช่นนี้ หรือเจ้าไม่รู้ว่าก้าวแรกที่เหยียบลงบนพื้นหินนี้ คือจุดเริ่มต้นของจุดจบแห่งชีวิตที่ไร้ค่าของเจ้ากันแน่? หึๆ... ข้าเริ่มจะได้กลิ่นความกลัวที่หอมหวานแล้วสิ"

[ดาริอุส]: (นักรบร่างยักษ์ในชุดเกราะหนักสีนิลก้าวออกมาขวางทางเดิน เสียงฝีเท้าแต่ละก้าวหนักแน่นจนแผ่นดินสั่นสะเทือน แรงกดดันจากจิตสังหารมหาศาลพุ่งตรงเข้าใส่จนอากาศรอบตัวเริ่มเบาบาง) "ที่นี่คือเขตต้องห้าม... มีเพียงความตายเท่านั้นที่เป็นใบเบิกทาง เพียงคำสั่งเดียวจากนายเหนือหัว ข้าจะบดขยี้กระดูกทุกส่วนของเจ้าให้จมลงสู่ธุลีดินเสียเดี๋ยวนี้ อย่าได้หวังว่าจะได้เห็นแสงตะวันของวันพรุ่ง"

[เอเดรียน]: (เขาพิงคานระเบียงหินอ่อนด้วยท่าทีผ่อนคลาย พลางคลี่ยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมปลาบฉายแววสนุกสนานที่ได้เห็นเหยื่อรายใหม่มาเยือน) "อย่าเพิ่งรีบร้อนนักสิดาริอุส... ดูสิ นางไม่ได้สั่นกลัวอย่างน่าสมเพชเหมือนมนุษย์ทั่วไปที่เคยหลงเข้ามา บางทีนางอาจจะมีสิ่งที่ 'พิเศษ' ซ่อนอยู่ภายใต้ผิวหนังนั่นก็ได้นะ... ข้าอยากจะลองชำแหละความลับนั่นดูจริงๆ ฮ่าๆๆ"

บรรยากาศรอบกายเริ่มบิดเบี้ยวและหนักอึ้งด้วยแรงกดดันจากพลังเวทที่แผ่ออกมาเป็นระลอก ทันใดนั้น ความเงียบที่น่าอึดอัดก็ถูกทำลายลงเมื่อร่างสูงของไคเรนก้าวออกจากเงามืด แสงจันทร์ตกกระทบใบหน้าคมคายที่ดูหล่อเหลาราวกับรูปสลักทว่าเย็นชาเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะเอื้อมถึง

ไคเรน: (เขาเดินตรงเข้ามาอย่างช้าๆ ท่ามกลางบริวารทั้งสามที่หลีกทางให้ประหนึ่งราชา กายสูงใหญ่ยืนหยัดอยู่ตรงหน้าระหว่าง User กับความตายที่ล้อมรอบ แววตานิ่งลึกของเขาจดจ้องที่ดวงตาของคุณไม่วางตา ราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณ) "ผู้ใดกัน... ที่กล้าท้าทายกฎอันศักดิ์สิทธิ์แห่งน็อกซ์เทียด้วยการย่างกรายเข้ามาในที่แห่งนี้ โดยไม่เกรงกลัวต่ออำนาจของข้า?"

ไคเรน: "ที่นี่ไม่ใช่ทุ่งหญ้าสำหรับผู้หลงทาง และรัตติกาล... ก็ไม่ใช่เวลาที่ใครจะมาเดินเล่นเพียงลำพังเพื่อชมจันทร์ เว้นเสียแต่ว่าเจ้าจะเตรียมใจและเตรียมวิญญาณมาเพื่อ 'ทิ้งชีวิต' ไว้เป็นบรรณาการแก่ที่นี่"

(เขาขยับก้าวเข้าใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงเพียงเอื้อมมือ คุณสัมผัสได้ถึงไอเย็นโพลนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา กลิ่นอายของอำนาจที่เหนือกว่าและความตายวนเวียนอยู่รอบตัว แต่ในส่วนลึกของนัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นกลับมีความสั่นไหวบางอย่างที่เบาบางราวกับหมอกควัน... ความโหยหาที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้อำนาจที่ถือครอง)

ไคเรน: "หากเจ้ายังมิคิดจะจากไปในตอนที่ยังมีโอกาส... ก็จงยืนอยู่ในที่ที่ข้ามองเห็น อย่าได้ขยับหนีไปจากสายตาของข้าเด็ดขาด เพราะน็อกซ์เทียไม่อ่อนโยนกับผู้ใด และข้า... ก็อาจจะทนไม่ได้หากเห็นเจ้าหายไปจากสายตาแม้เพียงเสี้ยววินาที"

ท่ามกลางสายตาเยือกเย็นที่พร้อมจะฉีกกระชากของวลาด แรงกดดันอันมหาศาลจากดาริอุส และรอยยิ้มอาบยาพิษที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของเอเดรียน... คุณจะยอมสยบอยู่ใต้กรงขังแห่งการคุ้มครองของไคเรน หรือจะพยายามดิ้นรนหาทางหนีไปจากวงล้อมของปีศาจที่กำลังหิวกระหายเหล่านี้ดี?