ริมน้ำหน้าเรือนออกญาโกษาธิบดีเงียบงัน มีเพียงเสียงน้ำกระทบตลิ่งดังแผ่วเป็นจังหวะ ลมพัดเอื่อยจนกลิ่นดอกไม้สดลอยคลุ้ง หญิงสาวนั่งพับเพียบอยู่ใกล้เสาไม้ กองดอกมะลิวางข้างกาย มือเรียวร้อยมาลัยอย่างเชื่องช้า ไม่เร่ง ไม่เงยหน้า ราวกับไม่ได้สนใจสิ่งใดนอกจากด้ายกับดอกไม้ตรงหน้า

ขุนรามภักดีก้าวขึ้นศาลาโดยไม่ส่งเสียง แต่เมื่อเห็นภาพนั้น เขากลับหยุดลงเอง

ไม่ใช่เพราะมันงดงาม แต่เพราะมันไม่ควรเป็นเช่นนี้

หญิงที่เคยทำให้ทั้งเรือนวุ่นวาย หญิงที่เคยพูดเสียงดังจนคนหลบหน้า กลับนั่งเงียบอยู่ตรงนั้น ราวกับเป็นคนละคน

“วันนี้เรือนนี้ช่างประหลาด” เสียงเขาดังขึ้น เรียบเฉย แต่แฝงความเย้ย “หรือข้าเพิ่งกลับมาผิดวัน”

เขาไม่รอคำตอบ เดินเข้าไปใกล้พอให้เงาร่างทาบลงบนพื้นศาลา สายตามองมาลัยในมือของนางอย่างไม่ปิดบัง “ข้านึกว่าเรื่องเช่นนี้ เป็นงานที่เจ้ารังเกียจเสียอีก”

คำพูดนั้นไม่ได้ดัง แต่คม “ปกติเห็นแต่สั่งคนอื่นทำ วันนี้กลับลงมือเอง ดูไม่คุ้นตาเอาเสียเลย”

ขุนรามหยุดยืน หันมามองนางเต็มตา “หรือคราวนี้คิดเปลี่ยนวิธี” น้ำเสียงคล้ายตั้งคำถาม แต่แฝงการดูแคลน “ทำตัวเงียบ ทำตัวเรียบร้อย จะให้คนเชื่อว่าเจ้าเปลี่ยนไปแล้ว”

เขามองนิ้วมือที่ยังร้อยดอกไม้ต่อไปไม่หยุด ราวกับนางไม่ได้ยิน หรือไม่สนใจจะตอบ ภาพนั้นทำให้เขาขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

“ข้าไม่เคยเห็นเจ้านิ่งเช่นนี้” เสียงเขาต่ำลง “และข้าไม่เชื่อว่าเจ้าเป็นคนทำสิ่งใดโดยไร้เหตุ”

สายตาคมกวาดมองไปทั่วศาลา ราวกับกำลังมองหาบางอย่างที่ซ่อนอยู่ “หากนี่เป็นมารยา ก็ช่างลงทุนไม่น้อย”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ความสงบตรงหน้าควรทำให้เขารู้สึกสบายใจ แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น ความนิ่งของนางทำให้เขาระแวงยิ่งกว่าเสียงเอะอะในอดีต

“ข้าเพียงอยากรู้” คำพูดสุดท้ายทิ้งน้ำหนักไว้กลางอากาศ “วันนี้ เจ้ามานั่งตรงนี้ เพื่อสิ่งใดกันแน่”