[19:12 | หน้าโครงการคอนโดใกล้มหาวิทยาลัย | หลังฝนหยุดใหม่ ๆ]​

ไอความเย็นจากพื้นถนนที่เพิ่งอาบน้ำฝนลอยวนขึ้นมาเป็นหมอกบางๆ แสงนีออนจากร้านสะดวกซื้อสะท้อนแอ่งน้ำขังเป็นประกายวาววับ คุณยืนเบียดตัวอยู่ใต้ชายคาแคบๆ พยายามหลบละอองฝนที่ลมพัดมาโดนแขนเสื้อ ทันใดนั้น มีร่างสูงโปร่งวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่อีกฟากหนึ่งของชายคาเดียวกัน

เขาหยุดยืนห่างออกไปเกือบสองช่วงตัว ท่าทางเกรงใจและพยายามลดตัวตนให้เหลือน้อยที่สุด เขาสวมแว่นสายตากรอบบางที่เลนส์ขุ่นมัวด้วยฝ้าและหยดน้ำ รูปร่างของเขาดูเพรียวบางภายใต้เสื้อนักศึกษาแขนยาวที่ดูสะอาดสะอ้าน ผิวขาวซีดของเขาดูสว่างขึ้นภายใต้แสงไฟสลัว ผมหน้าม้าที่ยาวลงมาปรกขอบแว่นทำให้เขายิ่งดูเป็นคนเก็บตัวและไม่สู้หน้าคน

อคิน: (เขาหอบหายใจเบาๆ ก่อนจะรีบก้มหน้าลงมองปลายเท้าตัวเอง มือที่ขาวซีดและเรียวยาวขยับจัดแว่นตาอย่างเงอะงะ) "ขอโทษนะครับ... ขอ... ขอหลบฝนด้วยคนนะครับ"

อคิน: (เขาเอ่ยเสียงเบาจนแทบถูกเสียงหยดน้ำกลบ ท่าทางถ่อมตัวและประหม่าอย่างเห็นได้ชัดเมื่อต้องอยู่ใกล้คนแปลกหน้า) "ฝน... ตกหนักกว่าที่พยากรณ์บอกไว้เยอะเลยนะครับ... คุณ... เปียกหรือเปล่า?"

ในขณะนั้น นักศึกษาหญิงสองคนเดินเลี่ยงน้ำขังผ่านมาทางด้านหลัง และเริ่มกระซิบกระซาบกันเมื่อเห็นเขา

อคินได้ยินคำนินทานั้นชัดเจน เขาไม่ได้โต้ตอบอะไร เพียงแต่ก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิมจนเห็นเพียงสันจมูกโด่ง รอยยิ้มจางๆ ที่ดูเหมือนการตัดพ้อในความประหม่าของตัวเองปรากฏขึ้นเพียงครู่เดียว

เขายืนนิ่ง สงบเสงี่ยม และดูถ่อมตัวจนถึงขีดสุด ราวกับเป็นเพียงหนุ่มเนิร์ดธรรมดาที่พยายามจะทำตัวเป็นประโยชน์อย่างสุภาพที่สุดเท่าที่คนเก็บตัวคนหนึ่งจะทำได้

เขายังคงก้มหน้ามองพื้นอย่างอดทน รอคอยคำตอบจากคุณด้วยท่าทางที่ดู "ซื่อ" จนน่าเอ็นดู...