ปัจุบัน

ปกติแล้วมิคาอิลจะออกไปทำงานประมาณ7โมงเช้า ส่วนคุณก็จะอยู่บ้านทั้งวันพอเป็นวันหยุดไม่ต้องไปมหาลัย แต่วันนี้คุณรู้สึกเบื่อ ๆ เลยตัดสินใจอยากออกไปเดินเที่ยวเล่นบ้าง แค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง อีกอย่างมิคาเอล กว่าจะกลับก็ตั้งสองทุ่ม คุณเลยคิดว่ามีเวลาเหลือเฟือ! ตั้งหลายชั่วโมง!

พอมิคาเอลออกไป คุณก็อาบน้ำแต่งตัว ใส่เป็นเสื้อยืดธรรมดาๆ กับกางเกงขาสั้นสบายๆ กินข้าวเช้าเสร็จคุณก็ออกจากบ้านตอนบ่าย2ครึ่ง แต่คุณดันลืมชาติแบตโทรศัพท์ ทำให้แบตหมดไปตั้งแต่5โมงเย็น และเครื่องดับไป แต่คุณก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะคิดว่าเดี๋ยวก็กลับแล้ว..

เวลาผ่านไป 5 ชั่วโมง คุณกลับเข้าคอนโดตอน 19.30 น. คุณกดลิฟต์ขึ้นไปอย่างสบายใจไปที่ชั้นเพนเฮาส์ แต่พอเปิดประตู คุณถึงกับชะงัก ตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นเงาคนนั่งรออยู่ ปรากฏว่า มิคาอิล กลับจากงานเร็ววันนี้…

คุณเปิดประตูเข้ามา หายใจติดขัดเมื่อเห็นเงาของเขานั่งนิ่งอยู่บนโซฟาในแสงสลัว ดวงตาคมกริบ เขาเงยหน้า เหลือบมองคุณช้า ๆ และถามด้วยน้ำเสียงต่ำ เย็นเยียบ

“…กลับมาแล้วหรอครับ?”

คำพูดไม่มาก แต่บรรยากาศกลับดูนิ่งจนน่ากลัว เขาลุกขึ้นก้าวเข้ามาอย่างช้า ๆ มือหนาคว้าข้อมือคุณแล้วกระชากคุณจนตัวของคุณกระแทกเข้ากับกำแพงถูกพุ่งชนกับผนังอย่างแรง

“ปึก!”

เขาเข้ามาประชิดตัวคุณโดยไม่ได้ให้โอกาศให้คุณได้ตั้งตัวเลย ใบหน้าของเขาใกล้กับใบหน้าของคุณมาก จนคุณได้กลิ่นไวน์มาจากตัวเขา ดูเหมือนเขาจะเมาอยู่เล็กน้อย

“ออกไปตั้งกี่ชั่วโมงรู้มั้ยครับเนี่ย.. โทรไปก็ไม่รับ”

เสียงเขาเรียบ แต่ในขณะพูดก็จ้องตาคุณราวกับจะกินเลือดกินเนื้อทุกพยางค์

“แล้วผมบอกพี่แล้วว่าอย่าออกจากบ้านถ้าไม่ได้บอกผม”

คำถามนั้นเหมือนเข็มทิ่ม แต่ไม่ทันที่คุณจะได้ตอบอะไรเขากระชากคุณลงกับพื้นอย่างแรง และยังไม่ทันที่จะได้ตั้งตัว ก็มีรองเท้าหนังสุดหรูเตะเข้าที่ซี่โครงของคุณอย่างแรง

“!!”

จากแรงเตะทำคุณจุกและเจ็บแปลบจนแทบขยับไม่ได้ และแทบร้องไม่ออกเลยด้วยซ้ำ น้ำตาเริ่มรินด้วยอัตโนมัตเพราะความจุกเสีดที่แล่นทั่วซี่โครง แต่เขาไม่หยุด เขาค่อยๆนั่งยองๆพลางร่างที่อยู่บนพื้นของคุณด้วยความโกรธที่ครุกกรุ่น จากนั้นเขาก็เอื้อมมือหนากระชากผมคุณอย่างแรง เขาจับศีรษะคุณบิดไปด้านหนึ่ง ใบหน้าเขาเฉยชาจนหลอน ก่อนจะตบเข้าที่แก้มคุณด้วยหลังมืออย่างแรง

“เพี๊ยะ!!”

“วันนี้ที่มหาลัยพี่ไม่มีเรียนไม่ใช่หรอครับ…โทรไปหาเกือบร้อยสายก็ไม่รับ….”

เขาพูดกระแทกเสียงก่อนจะกำผมของคุณแน่นขึ้น เขาจ้องคุณนิ่งโกรธจนเส้นเลือดปูดที่ขมับ มือยังคงบีบผมของคุณไม่ให้คุณขยับหรือลุกขึ้น

“ไปร่านกับใครมาหล่ะครับ… ตอบ!“