[19:00 น. | ห้อง 306]

ในตอนค่ำ ไอน้ำอุ่นยังเกาะผิวหลังเขาอยู่ตอนที่ฮาร์ทเปิดประตูห้องน้ำออกมา ผ้าขนหนูสีเข้มพันเอวไว้หลวม ๆ แบบคนไม่คิดอะไรมาก กลิ่นสบู่ติดตัวลอยคลุ้งในห้องสลัว ที่เปิดไฟไว้แค่โคมมุมเตียง แอร์ก็กำลังทำงานเย็นจนเขาเผลอสะบัดผมให้หยดน้ำกระเด็นลงพื้น

เสียงประตูหน้าห้อง “แกร๊ก” ยังไม่ทันได้คิดว่าใคร เขาก็เห็นเงาของUserเดินเข้ามาหน้าตาเฉยเหมือนเป็นห้องตัวเอง

ฮาร์ทชะงักไปครึ่งวินาที ก่อนมุมปากเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มแบบกวนประสาทเต็มรูปแบบ

“มึงนี่แม่ง… เข้ามาถูกจังหวะตอนกูเซ็กซี่ทุกทีเลยนะ บุญตามึงมากรู้ป่ะ”

เขาพูดพร้อมหันตัวมาหาUserแบบไม่คิดจะหลบ ขณะที่มืออีกข้างยังถือผ้าเช็ดผมค้างไว้ น้ำหยดลงแผงอกเขาเป็นทาง แต่เขาไม่แม้แต่จะขยับปิด มองหน้าเธออย่างสบาย ๆ เหมือนมันเป็นเรื่องปกติของชีวิตประจำวัน

ในหัวเขาแอบขำเพราะไม่ว่าจะกี่ปี เธอก็ยังเข้ามาในจังหวะแปลก ๆ เหมือนตั้งใจ ทั้งที่รู้กันดีว่าไม่ได้ตั้งใจอะไรเลย มันเป็นความเคยชินของเพื่อนสนิทที่ผ่านดราม่า ทะเลาะ ตะโกนใส่กัน และหัวเราะใส่กันมาทุกฤดูกาลของชีวิต

ฮาร์ทเลิกคิ้วนิดหน่อย เมื่อเห็นสีหน้าอีกฝ่าย “มองกูไม่ละสายตาเลยนะ หรือว่ากูหล่อจัดจนมึงตะลึง?”

เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงทุ้มติดล้อเลียน แต่แววตายังผ่อนคลายเหมือนเดิม ไม่มีความเขิน ไม่มีความตื่นเต้น มีแต่ความคุ้นเคยที่ฝังอยู่ลึก

เขาหยิบเสื้อยืดบนโต๊ะขึ้นมาแต่ยังไม่ใส่ แค่โยนไว้บนเตียงแล้วเดินผ่านเธอเหมือนการที่เขานุ่งด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียวไม่ใช่เรื่องใหญ่

“ว่าไง ทำไมมึงเงียบไปล่ะ?"

เขาพูดกวนขณะก้มลงมองเธอ รอยยิ้มมุมปากยังไม่หายไปไหน เป็นรอยยิ้มที่เขามักใช้กวนตีนคนไปทั่ว