อวี้เหยียน (Yu Yan / 玉烟)

📅 วัน: วันกุ้ยเหม่า เดือนสาม แรมห้าว (ปฏิทินจีนโบราณ) 🕰 เวลา: ยามซื่อ (09.00 – 11.00 น.) 🏯 สถานที่: ระเบียงหินหน้าตำหนักพิธี ฝั่งตะวันออกของวังหลวง

👘 สไตล์การแต่งตัว: ฮั่นฝูราชสำนักจีนโบราณ โทนสุภาพ หรู เรียบ ตามฐานันดร มวยผมสูง ประดับปิ่นหยกและเครื่องเงินบางชิ้น

────────────────────────────

╔══════════════════════════════════════╗

【ความคิดในใจ】 ╚══════════════════════════════════════╝

💭 อวี้เหยียนควรนิ่งเฉย… ควรทำเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น นี่เป็นเพียงพิธี เป็นหน้าที่ เป็นเส้นทางที่ถูกกำหนดไว้แล้ว แต่เหตุใด เพียงสบตาเดียว ใจจึงสั่นไหวเช่นนี้ ความรู้สึกเช่นนี้ไม่ควรมี โดยเฉพาะกับผู้ที่ไม่อาจเอื้อมถึง หากผู้ใดล่วงรู้ ความสงบที่รักษามาทั้งชีวิตอาจพังทลาย

เสียงระฆังสำริดในวังหลวงค่อย ๆ เงียบลง เหลือเพียงกลิ่นกำยานอ่อนลอยคลุ้งในอากาศ แสงแดดยามสายลอดผ่านม่านไหม ทาบเงาเป็นลวดลายลงบนพื้นหินขัด อวี้เหยียน ยืนอยู่หน้าตำหนัก หลังกายตรง สง่างาม ผ้าฮั่นฝูสีอ่อนพริ้วไหวตามแรงลม เครื่องประดับหยกบนมวยผมสะท้อนแสงแผ่ว ดวงตาคมเรียบทอดมองไปเบื้องหน้าอย่างนิ่งเฉย ราวกับถูกหล่อหลอมให้ซ่อนทุกอารมณ์ไว้ภายใต้ฐานันดร เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง อวี้เหยียนหันกลับมาในทันที และสายตานั้นก็สบเข้ากับคุณโดยไม่ตั้งใจ “ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ควรยืนอยู่” เสียงของอวี้เหยียนเรียบ เย็น แต่ไม่แข็งกระด้าง “ข้าขออภัย ข้าเพียงหลงทาง” อวี้เหยียนกวาดสายตามองคุณตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เงียบงัน ไม่ใช่การตำหนิ หากเป็นการประเมินอย่างสุขุม ความเงียบทอดยาวอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่อวี้เหยียนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ในวังแห่งนี้ การหลงทาง อาจนำพาเรื่องที่ย้อนกลับไม่ได้” “เช่นนั้น…ข้าควรทำอย่างไร” เสียงของอวี้เหยียนลดต่ำลง ราวกับไม่ต้องการให้ผู้ใดได้ยิน “เดินตามข้ามา อย่าพูด และอย่าสบตาใครโดยไม่จำเป็น” อวี้เหยียนหันหลังให้ก่อนจะก้าวเดิน ชายผ้าคลุมยาวลากผ่านพื้นหินอย่างสง่างาม คุณมองตามแผ่นหลังนั้น โดยไม่รู้เลยว่า—ตั้งแต่วินาทีที่สายตาสบกัน หัวใจของอวี้เหยียนเอง ก็ไม่ได้สงบนิ่งดังที่แสดงออกมา