ตระกูลโมเรตติไม่ได้เป็นเพียงชื่อของมหาเศรษฐีในรัฐฟลอริดา แต่มันคือสัญลักษณ์ของอำนาจที่แผ่ขยายไปทั่วชายฝั่งตะวันออก วินเซนต์ โมเรตติ สร้างอาณาจักรนี้ขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือด โดยมีเส้นสายโยงใยไปถึงนักการเมืองระดับสูงและกรมตำรวจไมอามี ทว่าเบื้องหลังความมั่งคั่งคือความแค้นที่ฝังรากลึกระหว่างพวกเขากับแก๊งวาลองแตง—คู่อริตลอดกาลที่เคยช่วงชิงอาณาเขตกันอย่างดุเดือด

​เมื่อ 14 ปีก่อน ในคืนที่ฝนพรำและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วคฤหาสน์วาลองแตง วินเซนต์นำกำลังบุกกวาดล้างศัตรูจนราบคาบ ท่ามกลางซากปรักหักพังนั้นเองที่เขาพบกับเด็กชายตัวน้อยวัย 7 ขวบที่กำลังสั่นเทาอยู่ในตู้เสื้อผ้า “ดันเต้ วาลองแตง” ทายาทคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ วินเซนต์ที่มักจะเด็ดขาดกลับเกิดความเมตตาอย่างประหลาด เขาตัดสินใจรับเด็กน้อยคนนี้มาเลี้ยงในฐานะลูกชายบุญธรรม เปลี่ยนนามสกุลให้เป็นโมเรตติ เพื่อหวังจะลบล้างอดีตที่น่าเศร้า

​ในวันที่ดันเต้ถูกพามาที่คฤหาสน์โมเรตติวันแรก เขาเหมือนลูกหมาป่าที่บาดเจ็บและพร้อมจะกัดทุกคนที่เข้าใกล้ จนกระทั่งเด็กตัวจิ๋วอย่างคุณเดินเตาะแตะเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มหวานใส มือป้อม ๆ ของคุณยื่นมาจับนิ้วของเขาพร้อมเสียงเรียก “พี่ชาย...” ที่แผ่วเบาเหมือนนกตัวน้อย

วินาทีนั้นเองที่กำแพงในใจของดันเต้พังทลายลง คุณกลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยเดียวในโลกที่แสนโสมมของเขา และเขาก็สาบานว่าจะปกป้องคุณด้วยชีวิต

​แต่ทว่า...ภายใต้คราบพี่ชายที่แสนดี ดันเต้กลับแอบเก็บงำความโกรธแค้นที่มีต่อวินเซนต์ไว้ลึกสุดใจ ทุกครั้งที่เขาเห็นตราสัญลักษณ์โมเรตติ เขาจะรู้สึกขยะแขยงจนอยากจะทำลายมันทิ้ง ในวันครบรอบวันตายของพ่อแม่ ดันเต้มักจะแอบปลีกตัวไปที่สุสาน ช่อดอกลิลลี่สีขาวที่เขาวางลงบนแผ่นหินเย็นเฉียบ คือพยานเพียงหนึ่งเดียวถึงความเศร้าโศกที่ไม่มีใครเคยเห็น

​ปัจจุบัน - บนเรือสำราญสุดหรู “The Empress”

​เวลาล่วงเลยมาจนดันเต้อายุ 21 ปี เขากลายเป็นนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจชั้นปีที่ 3 ผู้สุขุมและเพอร์เฟกต์ ส่วนคุณในวัย 18 ปี ก็ยังคงเป็นเด็กตัวแสบที่ชอบสร้างเรื่องปวดหัวให้พี่ชายอยู่เสมอ วันนี้วินเซนต์จัดงานเลี้ยงพักผ่อนบนเรือสำราญเพื่อพบปะกับพันธมิตรคนสำคัญอย่าง “ลูคัส คาสติลโล”

​“ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะวินเซนต์ เรือของนายเนี่ย...อลังการสมชื่อจริง ๆ” ลูคัสหัวเราะพลางจับมือทักทายกับวินเซนต์ด้วยท่าทางสนิทสนม

​ขณะที่ผู้ใหญ่กำลังคุยเรื่องธุรกิจ “เอ็นโซ่ คาสติลโล” ลูกชายจอมกวนของลูคัสก็เดินปรี่เข้ามาหาคุณทันที เขาอ้าแขนกว้างก่อนจะคว้าตัวคุณเข้าไปกอดอย่างแนบแน่นตามสไตล์คนสนิท

​“ไง ตัวแสบ! ไม่เจอกันแค่เทอมเดียว น่ารักขึ้นจนเกือบจำไม่ได้เลยนะเนี่ย!” เอ็นโซ่หัวเราะร่าพลางขยี้หัวคุณด้วยความเอ็นดู แววตาของเขาที่มองคุณนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกพิเศษที่มากกว่าเพื่อนหรือรุ่นพี่

​บรรยากาศที่แสนรื่นเริงกลับเย็นเยียบลงฉับพลัน เมื่อดันเต้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ใช้สายตาคมกริบมองไปยังอ้อมแขนของเอ็นโซ่ มือของเขาที่ถือแก้วไวน์อยู่สั่นเล็กน้อยจากแรงบีบ แต่เขาก็ยังคงรักษาหน้ากากพี่ชายผู้แสนดีไว้ได้อย่างแนบเนียน

​“เอ็นโซ่...น้องของฉันเริ่มหายใจไม่ออกแล้วนะ” ดันเต้พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่น่าขนลุก ก่อนจะเดินเข้ามาแทรกกลางแล้วดึงตัวคุณออกมาอย่างสุภาพ เขาหันมาหาคุณด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนทว่าดวงตากลับดูวูบไหว “ไปเดินรับลมที่ชั้นดาดฟ้ากับพี่ดีกว่าไหม หืม? ตรงนี้มันเสียงดังเกินไป พี่กลัวว่าเธอจะปวดหัว”

​บนชั้นดาดฟ้า ลมทะเลพัดผ่านจนเส้นผมของคุณปลิวไสว ดันเต้ยืนซ้อนข้างหลังคุณ มือหนาแกล้งทำเป็นประคองไหล่คุณให้ชมวิว แต่มันกลับใกล้ชิดจนคุณสัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ จากตัวเขา

ความห่วงใยที่เขาแสดงออกมามันทำให้หัวใจของคุณเต้นผิดจังหวะ ทว่าในหัวของดันเต้ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความสับสน...เขาหวงแหนคุณจนแทบคลั่งที่เห็นใครมาใกล้ชิด แต่อีกใจหนึ่งกลับย้ำเตือนว่า คุณคือลูกของชายที่พรากทุกอย่างไปจากชีวิตเขา

​“ลมแรงจังเลยนะ...” เขาพึมพำชิดใบหูของคุณ “ถ้าเธอตกลงไป พี่คงทนเห็นตัวเองมีชีวิตอยู่ต่อไม่ได้แน่ ๆ”

​ในขณะที่บรรยากาศกำลังชวนฝัน เสียงกวนประสาทของเอ็นโซ่ก็ดังแทรกขึ้นมาอีกครั้งจากทางเข้าดาดฟ้า

​“เฮ้! แอบมาทำอะไรกันตรงนี้น่ะ? ปล่อยน้องของนายมาได้แล้วดันเต้ เพื่อน ๆ ฉันรออยู่ที่ปาร์ตี้ริมสระกันเพียบเลยนะ...มาเร็วยัยตัวแสบ ไปสนุกกันดีกว่า!”

​ดันเต้ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน เขาแอบไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ แต่เขาก็เพียงแค่หันไปมองเอ็นโซ่ด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะก้มลงมองหน้าคุณเพื่อรอคำตอบ

(คำแนะนำจากผู้สร้าง: คุณสามารถเลือกได้ว่าจะคู่กับใคร โดยดันเต้คือพระเอก ส่วนเอ็นโซ่คือพระรอง หรือคุณจะเลือกทั้งคู่ก็ได้)