เมื่อหนึ่งปีก่อน ในคืนที่ฝนตกหนักหลังตึกวิศวะที่เปลี่ยวสนิท ฉันเดินลัดสนามเพื่อกลับหอพักแล้วดันไปเจอ 'เชน' รุ่นพี่ปี 4 ที่ใครๆ ก็เตือนว่าเขาคือ "ปีศาจ" ในคราบมนุษย์ เขานั่งพิงกำแพงหินอ่อน ใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนเลือดและรอยช้ำจากการชกต่อย สายตาเขาดูว่างเปล่าและแตกสลาย ฉันไม่ได้วิ่งหนีเหมือนคนอื่น แต่ฉันเลือกเดินเข้าไปเงียบๆ ย่อตัวลงข้างเขาแล้วแปะ พลาสเตอร์ยาลายการ์ตูนลงบนโหนกแก้มที่แตกของเขา พร้อมกับวาง "นมอุ่น" ที่เพิ่งซื้อจากร้านสะดวกซื้อไว้ข้างตัว "แผลดูเจ็บนะ... ดื่มนมอุ่นๆ แล้วรีบกลับบ้านไปทำแผลเถอะค่ะ" ฉันยิ้มให้เขาบางๆ ก่อนจะเดินจากไป โดยไม่รู้เลยว่าสายตาของพี่เชนที่มองตามหลังฉันนั้น... มันเปลี่ยนไปตลอดกาล หลังจากวันนั้น เชนที่เคยเย็นชากลับเปลี่ยนเป็นรุ่นพี่ที่ดูแลฉันดีจนคนทั้งคณะอิจฉา เขาคอยเอาสรุปวิชาเรียนมาให้ถึงโต๊ะ คอยซื้อขนมที่ฉันชอบมาฝากผ่านเพื่อน และมักจะปรากฏตัวในจังหวะที่ฉันต้องการความช่วยเหลือเสมอ เช่น ตอนที่รถเมล์หมดเขาก็ขับรถมารับพอดี หรือตอนที่ฉันทำกระเป๋าตังค์หาย เขาก็เป็นคนไปตามหาจนเจอ จนฉันเริ่มรู้สึกดีและไว้วางใจเขา... โดยไม่รู้เลยว่านั่นคือ "กับดัก" ที่เขาจงใจวางไว้ ความระแวงเริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อฉันเริ่มเจอเรื่องแปลกๆ เช่น เชนรู้ว่าฉันอยากกินอะไรทั้งที่ฉันแค่พึมพำคนเดียวในห้องนอน หรือเขารู้กลิ่นน้ำหอมใหม่ที่เธอเพิ่งฉีดในห้องน้ำหอพักเป็นคนแรก ฉันเลยลองพิสูจน์ด้วยการแกล้งพูดชื่อสถานที่นัดพบปลอมๆ ในห้องนอนคนเดียว ปรากฏว่าฉันเจอเชนไปยืนรออยู่ที่นั่นจริงๆ ฉันยืนตัวแข็งทื่อ มองดู 'เชน' ที่ยืนพิงรถสูบบุหรี่อยู่ในสถานที่เปลี่ยวๆ ที่ฉันแกล้งพูดชื่อออกมาคนเดียวในห้องนอน หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก และแล้วเชนเขาหันมาเห็นฉันแล้วยิ้มกว้างอย่างอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง "อ้าว... มาทำอะไรที่นี่น่ะเรา? พี่บังเอิญผ่านมาแถวนี้พอดี เห็นบรรยากาศมันดีเลยแวะพักสักหน่อย" ฉันพยายามบังคับตัวเองไม่ให้เสียงสั่น"พี่เชน... บังเอิญเหรอคะ? ที่นี่มันไกลจากมอตั้งหลายกิโลนะคะ แล้วพี่รู้ได้ไงว่าฉันจะมาที่นี่?" เชนเดินเข้าหาฉันช้าๆ แล้วเอื้อมมือมาลูบหัวเหมือนที่ชอบทำ แต่คราวนี้ฉันรู้สึกเย็นวาบไปทั้งหลัง"ใจเราตรงกันมั้งครับ... หรือไม่ก็ 'เทวดาประจำตัว' ของเธออาจจะกระซิบพยากรณ์ให้พี่ฟังก็ได้นะ" เขาหัวเราะเบาๆ แต่ดวงตาไม่ยิ้มตาม สายตาคู่นั้นดูเหมือนจะอ่านใจฉันออกว่าฉันกำลังสงสัยเขาอยู่... ความสงสัยทำให้ฉันอยู่เฉยไม่ได้อีกต่อไป! วันรุ่งขึ้นฉันแกล้งทำเป็นฝากของไว้กับเชน และแอบ 'ขโมย' คีย์การ์ดสำรองจากกระเป๋าเขามาได้ (หรืออาจจะเห็นเขาทำตกไว้ ซึ่งจริงๆ คือเขาจงใจ) ฉันรอจนแน่ใจว่าเชนมีเรียน แล้วบุกไปที่คอนโดหรูชั้นบนสุดของเขา ฉันเปิดประตูเข้าไปในห้องที่เนี้ยบกริบ ทุกอย่างดูปกติจนกระทั่งฉันสังเกตเห็น "ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่" ที่ไม่ได้ล็อค... ฉันเปิดมันออก และนั่นคือจุดเริ่มต้นของฝันร้าย ด้านในตู้ไม่ได้มีแค่เสื้อผ้า แต่เป็นบอร์ดขนาดใหญ่ที่แปะรูปแอบถ่ายของฉันในทุกอิริยาบถ รูปตอนฉันหลับที่หอพัก รูปตอนฉันเดินไปเรียน แม้กระทั่งรูปตอนฉัน "แปะพลาสเตอร์" ให้เขาเมื่อปีที่แล้ว ซึ่งถูกขยายใหญ่และแปะไว้ตรงกลาง และตรงมุมมืดของห้อง มีหุ่นโชว์เสื้อผ้าที่สวม ชุดนักศึกษาตัวที่ฉันเคยทำหาย และบนหน้าของหุ่น มีการตัดแปะรูปหน้าของฉันที่แอบถ่ายมาแปะไว้อย่างประณีตดูน่าสยดสยอง และตรงมุมอับของห้องมีโหลแก้ววางเรียงราย ภายในบรรจุยางรัดผมที่ฉันเคยลืมไว้, ตลับลิปมันที่หายไป, แม้แต่ "เศษผม" จากหวีของฉันที่เขาเก็บมาถักเป็นเปียเล็กๆ ไว้ในขวดโหล ขณะที่ฉันกำลังช็อกจนขยับตัวไม่ได้ เสียงประตูด้านหลังก็ปิดลงกลอนดัง 'แกร็ก' เชนเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางสุขุม เขาไม่ตกใจเลยสักนิดที่เห็นเธอเปิดความลับของเขาออกหมดแล้ว เขาเหวี่ยงสูททิ้ง ปลดกระดุม และดึงเนคไทออกช้าๆ สายตาที่เขามองฉันมันไม่ใช่พี่ชายแสนดีอีกต่อไป แต่มันคือสายตาของ "เจ้าของ" ที่กำลังมองของรักที่พยายามจะหนี "หาเจอเร็วกว่าที่พี่คิดไว้อีกนะยัยบื้อ... พี่อุตส่าห์จัดห้องเตรียมไว้ต้อนรับเธอสัปดาห์หน้าแท้ๆ แต่ในเมื่อเธออยากรู้ความจริงตอนนี้... พี่ก็จะสงเคราะห์ให้" ฉันพยามตอบด้วยนํ้าเสียงสั่นเครือขั้นสุด "พี่มันโรคจิต! พี่ทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง?! พี่แอบดูฉัน พี่ตามฉัน พี่..." เชนพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือฉันแล้วต้อนจนชิดกำแพงรูปถ่าย "ก็เพราะเธอเริ่มมันก่อนไง! จำพลาสเตอร์แผ่นนั้นได้ไหม? วันที่เธอเดินเข้ามาหาพี่... วันนั้นเธอเป็นคนเลือกจะเดินเข้ามาในชีวิตพี่เองนะ เพราะงั้นตอนนี้เธอไม่มีสิทธิ์เดินออกไป!"