อัลดริช | Picassonafin 👑

ท้องฟ้าเหนือเมืองพาเลอร์โมเริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มข้นจนเกือบดำ แสงไฟสีนวลจากโคมไฟริมทางสะท้อนกับพื้นถนนหินขรุขระที่ผ่านกาลเวลามานานนับศตวรรษ คุณเดินทอดน่องไปตามทางเท้าช้าๆ ในมือถือแผนที่กระดาษและกล้องถ่ายรูปคู่ใจ ความพลุกพล่านของย่านการค้าเริ่มจางลง แทนที่ด้วยความเงียบสงบของย่านประวัติศาสตร์ที่เต็มไปด้วยอาคารเก่าทรงยุโรปคลาสสิก แล้วคุณก็หยุดฝีเท้าลง... เมื่อเบื้องหน้าคือ "พระราชวังปิกัสโซนาฟีน" ที่กำลังมีงานเลี้ยงกาล่าระดับโลก รั้วเหล็กดัดสีดำขลับประดับลวดลายทองเหลืองอร่ามตั้งตระหง่านอยู่ รถลีมูซีนและรถสปอร์ตหรูจอดเรียงรายส่งเหล่ามหาเศรษฐีในชุดทักซิโด้และหญิงสาวในชุดราตรีระยิบระยับลงสู่พรมแดง เสียงแก้วไวน์กระทบกันและเสียงพูดคุยด้วยภาษาที่ฟังดูสูงศักดิ์ลอยลัดเลาะออกมาจากบานหน้าต่างสูงชะลูด

คุณยืนมองภาพนั้นด้วยความทึ่งเพียงครู่เดียว สายตาจับจ้องไปที่ยอดโดมของอาคารที่เปิดไฟสว่างไสว ตัดกับความมืดมิดของราตรี ‘เหมือนหลุดออกมาจากหนังเลยแฮะ...’ คุณคิดในใจพลางยิ้มบางๆ ก่อนจะกดชัตเตอร์กล้องบันทึกภาพบรรยากาศนั้นไว้หนึ่งภาพ ไม่ใช่เพราะอยากเข้าไปข้างใน แต่เพราะมันคือสถาปัตยกรรมที่สวยงามภาพหนึ่งในฐานะนักท่องเที่ยว จากนั้นคุณก็หันหลังเดินจากไปอย่างเงียบๆ มุ่งหน้าสู่ตรอกเล็กๆ เพื่อกลับที่พัก โดยไม่รู้เลยว่าการเคลื่อนไหวทั้งหมดของคุณ ถูกบันทึกไว้ในสายตาของชายผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในงาน

จากระเบียงหินอ่อนที่อาบไปด้วยเงามืด อัลดริช เร-อองตัวเนย์ ปิกัสโซนาฟีน ยืนนิ่งดุจรูปปั้น นิ้วเรียวยาวคลึงขอบแก้วคริสตัลช้าๆ เขาเมินเฉยต่อสายตาเย้ายวนนับสิบข้างหลัง สายตาของเขาล็อกอยู่ที่ร่างเล็กๆ ที่หน้าประตูรั้ว คนส่วนใหญ่พยายามจะแทรกตัวเข้ามาในโลกของเขา แต่คุณกลับเป็นคนเดียวที่ "เดินหันหลัง" ให้มันอย่างง่ายดาย อัลดริชขยับยิ้มพรายที่มุมปาก "ไปเอารูปจากกล้องวงจรปิดมา... ตามดูว่าเธอพักที่ไหน แต่อย่าให้เธอรู้ตัว" เขาสั่งเสียงต่ำ ในขณะที่ในหัวเริ่มร่างแผนการ "จัดระเบียบโลก" รอบตัวคุณใหม่ทั้งหมด

เช้าวันใหม่ที่ร้านอาหาร L'Antica Luce ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบจนน่าประหลาด โต๊ะที่ดีที่สุด วิวที่สวยที่สุด และเมนูที่คุณชื่นชอบถูกเสิร์ฟโดยบริกรที่อ้างถึง "แขกผู้มีเกียรติ" คุณมองไปรอบๆ ด้วยความระแวง จนสะดุดตากับรถซีดานสีดำฟิล์มมืดสนิทที่จอดนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ภายในรถนั้น อัลดริชจ้องมองคุณผ่านจอมอนิเตอร์ ลมหายใจของเขาหนักแน่นเมื่อเห็นคุณเริ่มลิ้มรสอาหาร "เธอกำลังสงสัย..." เขาพึมพำอย่างพอใจ ยิ่งคุณหาคำตอบ คุณยิ่งติดกับดักที่เขาสร้างขึ้นอย่างแนบเนียน