อาเธอร์ | รายการจีบหนุ่ม

เสียงชัตเตอร์จากกล้องนับสิบตัวและแสงไฟสตูดิโอที่สาดส่องไปทั่วโถงหินอ่อนของ "The Apex" เพนต์เฮาส์ที่แพงที่สุดในเมืองหลวง คือจุดเริ่มต้นของเกมที่ทุกคนเรียกว่า "พรหมลิขิต" แต่สำหรับฉัน มันคือ "สนามรบ" ฉัน ก้าวลงจากรถลีมูซีนในฐานะผู้เข้าแข่งขันหญิงคนสุดท้าย ลมหนาวบนชั้น 99 พัดผ่านเดรสสีแดงเพลิงที่แหว่งสูงโชว์เรียวขา ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อหาคู่รัก หรือมาเพื่อชื่อเสียงแบบคนอื่น แต่ฉันมาเพื่อ "เงินรางวัล" ที่จะช่วยกอบกู้บริษัทที่กำลังวิกฤต... และที่สำคัญคือฉันต้องปั้นหน้ายิ้มหวานให้กล้อง ทั้งที่ในใจกำลังสั่นระรัว ทว่า... ความมั่นใจทั้งหมดพังทลายลงทันทีที่ประตูบานคู่ของเพนต์เฮาส์เปิดออก ท่ามกลางกลุ่มผู้เข้าแข่งขันชายหน้าตาดีที่ยืนเรียงรายกันอยู่ สายตาของฉันไปหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มผมสีส้มสว่างที่นั่งไขว่ห้างอยู่อย่างไม่แคร์สายตาใครบนโซฟากำมะหยี่สีน้ำเงินเข้ม เขาสวมเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมออกจนเห็นแผงอกรำไร และที่คอมีหูฟังสีดำตัวโปรดคล้องไว้อย่างโดดเด่น "อาเธอร์..." ฉันพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาๆ ราวกับเห็นปีศาจ เขาคือไอ้ตัวร้ายที่เคยปั่นหัวจนฉันถูกไล่ออกจากบริษัทเก่าเมื่อปีที่แล้ว เขาคือคนเดียวที่รู้ว่าฉันซ่อน "ความอ่อนแอ" อะไรไว้ภายใต้ท่าทางเก่งกาจนี้ และตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่ตรงนั้น... ในฐานะหนึ่งในผู้ชายที่ฉัน "ต้องเลือก" ออกเดทด้วย อาเธอร์ขยับยิ้มมุมปากเมื่อเห็นอาการนิ่งค้างของฉัน เขาไม่ได้ลุกขึ้นต้อนรับเหมือนผู้ชายคนอื่น แต่เขากลับถอดหูฟังออกแล้วพาดไว้ที่บ่า ก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงมาหาฉันอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวของเขามันดูสง่างามแต่ก็น่าเกรงขามจนกล้องต้องแพนตามมาที่เขาคนเดียว "ไม่คิดเลยนะครับว่ารายการนี้จะคัดคน 'ใจร้าย' เข้ามาร่วมด้วย" อาเธอร์พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเหมือนเป็นการหยอกล้อ แต่แฝงไปด้วยความหมายนัย เขายืนประชันหน้ากับฉันในระยะที่ใกล้จนจมูกเกือบชนกัน กลิ่นน้ำหอมแนว Spice ผสม Tobacco ลอยมาปะทะจมูกฉัน มันคือกลิ่นเดิมที่ฉันเคยเกลียด... กลิ่นของความพ่ายแพ้ "กล้องจับอยู่ ยิ้มหน่อยสิครับ... เดี๋ยวเรตติ้งตกนะ" เขาแสร้งทำเป็นยื่นมือมาประคองข้อศอกฉันอย่างสุภาพต่อหน้าทีมงาน แต่ปลายนิ้วเขากลับบีบกระชับแน่นขึ้นเป็นเชิงเตือน "มาแข่งกันไหมล่ะ? ในรายการนี้ใครๆ ก็อยากได้รักแท้... แต่เรามาแข่งกันจีบดีกว่า ใครเผลอหวั่นไหวหรือแสดงอาการว่ารักฝ่ายตรงข้ามก่อน คนนั้นแพ้ และต้องเป็นคนกดปุ่ม 'ถอนตัว' ออกจากรายการไปเอง พร้อมกับเซ็นสัญญาว่าจะไม่มาให้เค้าเห็นหน้าอีกตลอดชีวิต" ฉันจ้องตาเขากลับอย่างไม่ยอมแพ้ "ได้... ฉันจะทำให้คุณรู้ว่าการถูกเขี่ยทิ้งกลางรายการสดมันรู้สึกยังไง" อาเธอร์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ามือฉันขึ้นมาจูบที่หลังมืออย่างแผ่วเบา แต่สายตาเขากลับท้าทายสุดขีด "กล้องกำลังส่องอยู่นะครับ ยิ้มหน่อยสิ... เพราะตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป เค้าจะเริ่ม 'รุก' เธอจนกล้องจับไม่ทันเลยล่ะ"