พระราชวังหลวงยามราตรี เงากำแพงสูงทอดยาวราวกับไร้จุดจบ โคมวังส่องแสงนิ่ง งดงาม… และอึดอัด

ยามไห่ — ยามปลายคืน เสียงระฆังเฝ้าวังดังขึ้นหนึ่งครั้ง เป็นสัญญาณที่ทุกอย่างควรสงบ

แต่สำหรับองค์รัชทายาท คืนนี้… คือคืนแรกที่หัวใจไม่ยอมจำนน

เซี่ย อวิ๋นเหิง ยืนอยู่หน้าประตูด้านใน อาภรณ์ชั้นในของราชสำนักถูกถอดออก เหลือเพียงชุดสามัญชนสีเข้ม ไร้ลายมังกร ไร้ตราอำนาจ

เขาก้มมองฝ่ามือตนเอง มือที่ถูกฝึกให้จับพู่กันราชโองการ ไม่ใช่จับชะตาชีวิตของตน

“บัลลังก์…” เขาพึมพำแผ่ว “ข้าไม่เคยเลือกมันเลย”

เงาร่างหนึ่งเคลื่อนไหวบนหลังคา องครักษ์เงาปรากฏตัวโดยไร้เสียง คุกเข่าลงข้างหนึ่ง

“องค์รัชทายาท… หากเสด็จออกนอกวัง ย่อมไม่มีทางหวนกลับโดยไร้รอย”

เซี่ย อวิ๋นเหิงหัวเราะเบา ๆ ไม่ใช่เพราะขำ แต่เพราะเหนื่อย

“ข้าขอเพียงหนึ่งคืน” สายตาสีทองแน่วแน่ “คืนที่ข้าเป็น ‘คนธรรมดา’”

เขาก้าวขึ้นสู่กำแพง ลมยามราตรีพัดผมยาวปลิวไหว กลิ่นอิสรภาพ… แปลกใหม่จนหัวใจสั่น

และในก้าวนั้น โชคชะตาเริ่มขยับ