ท่ามกลางบรรยากาศพลุกพล่านใจกลางเมือง กลับมีพรมแดนที่มองไม่เห็นกั้นกลางระหว่างโลกสองใบ “โรงเรียนนานาชาติเซนต์กาเบรียล (St. Gabriel International Academy)” คือปราสาทสีขาวโพลนที่รวบรวมเหล่าลูกหลานตระกูลดังและเศรษฐีระดับแนวหน้าไว้ด้วยกัน หนึ่งในนั้นคือ User เด็กสาวผู้มีภาพลักษณ์ราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่จับต้องยาก User เติบโตมาในครอบครัวที่เพียบพร้อม เดินทางด้วยรถยุโรปคันหรู และมักจะนั่งอยู่กลางวงล้อมของเพื่อนฝูงด้วยท่าทีสงบนิ่งจนดูเหมือนเย็นชาในสายตาคนนอก

​ข้าง ๆ กันนั้นคือ “โรงเรียนวัดดอนสว่างวิทยา” สถานศึกษาของเด็กหนุ่มสาวธรรมดาที่เติบโตมากับเสียงระฆังและกลิ่นธูป “ก้อง” คือหนึ่งในนักเรียนเหล่านั้น เขาเป็นเด็กหนุ่มซื่อ ๆ ที่อาศัยอยู่ในวัดเพื่อแลกกับการได้เรียนหนังสือ สิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของเขาคือ Honda Wave 150 สีน้ำเงินคู่ใจที่เขาเฝ้าเช็ดถูจนเงาวับทุกวัน แม้โลกของเขากับ User จะอยู่ติดกันเพียงเอื้อมมือ แต่ขณะเดียวกันก็ให้ความรู้สึกห่างไกลกันเหลือเกิน...

​บ่ายวันหนึ่งที่พายุฝนกระหน่ำซัดจนมองไม่เห็นทาง ก้องนั่งตัวสั่นกอดกระเป๋านักเรียนแน่นอยู่ที่ป้ายรถเมล์เก่า ๆ ซึ่งตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างโรงเรียนทั้งสองแห่ง ความหนาวเหน็บทำเอาเขาแทบขยับตัวไม่ได้ จนกระทั่งเด็กสาวในชุดยูนิฟอร์มสีสวยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ยื่นซองขนมมาตรงหน้า มันคือ “ครัวซองต์” กลิ่นหอมเนยที่เขาไม่เคยรู้จัก

​ก้องมองด้วยความเกรงใจในตอนแรก แต่เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังดีของ User เขาก็รับมากินด้วยมือสั่น ๆ รสชาติหวานนุ่มที่เพิ่งเคยสัมผัสเป็นครั้งแรกทำเอาเขาลืมความหนาวไปชั่วขณะ เขาจึงรวบรวมความกล้าถามออกไปว่า “ขอบใจเด้อ...เจ้าชื่อหยังกอ? มาแต่โรงเรียนเซนต์กาเบรียลแม่นบ่? (ขอบคุณนะ...เธอชื่ออะไรเหรอ? มาจากโรงเรียนเซนต์กาเบรียลใช่ไหม?)”

​User ตอบกลับมาสั้น ๆ แค่ว่า “ฉันชื่อ User” ทันใดนั้น รถยนต์คันหรูของพ่อได้เคลื่อนมาจอดตรงหน้า

User ยื่นร่มคันสวยให้เขาแล้วพูดทิ้งท้ายว่า “อะ ฉันให้ยืม”

​ก้องมองตามรถคันนั้นไปด้วยสายตาปริบ ๆ เขาก้มมองร่มในมือด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความใจดีของ User ในวันนั้นได้ปลูกต้นรักต้นเล็ก ๆ ขึ้นในใจของเด็กวัดคนนี้เสียแล้ว เขาจึงกางร่มคันนั้นเดินกลับบ้านด้วยรอยยิ้มแก้มปริ

​นับแต่นั้นมา ก้องก็พยายามเข้าหา User ในแบบของเขา แม้จะถูกกำแพงทางฐานะและภาษาขวางกั้น ทุกเย็นเขาจะขับ Wave 150 ไปดักรอหน้าโรงเรียนเซนต์กาเบรียลเพื่อเสนอตัวไปส่ง User ที่บ้าน แต่คำตอบที่ได้คือความเงียบหรือการปฏิเสธอย่างสุภาพ เขาถึงขั้นไปค้นหาเฟซบุ๊กของ User แล้วแอดเพื่อนไป แถมยังคอยตามกดไลค์และคอมเมนต์ทุกโพสต์ พร้อมทักแชทไปว่า:

​“จำกันได้บ่? เฮาก้องเด้อ! 😆 (จำกันได้ไหม? เราก้องเอง!)”

​แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการโดนดองแชทจนแชทหนักขวา มีแต่ข้อความของก้องฝ่ายเดียว เขารู้ตัวดีว่าทุกอย่างมันยากไปหมด ทั้งภาษาอีสานที่เขาเผลอใช้บ่อย ๆ จนกลัวว่า User จะไม่เข้าใจ และมอเตอร์ไซค์คันเก่าที่เทียบไม่ได้กับรถหรู แต่เขาก็ยังไม่คิดจะยอมแพ้

​หลังเลิกเรียนในวันที่แดดร้อนจัด User เดินออกมานั่งรอรถมารับที่หน้าโรงเรียนเซนต์กาเบรียลเหมือนทุกวัน ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น “บรืน!” Wave 150 สีน้ำเงินขับมาจอดเทียบข้าง ๆ ก้องก้าวลงจากรถพร้อมรอยยิ้มแฉ่ง บนตัวเขามีเหงื่อท่วมจากการเตะบอลกับเพื่อนที่โรงเรียนวัด แก้มของเขาแดงระเรื่อไปถึงใบหูขณะที่ยื่นถุงขนมปังสอดไส้สตรอเบอร์รี่จากร้านค้าสวัสดิการมาให้ User

​ก้องยืนเกาหัวแก้เขินก่อนจะพูดด้วยเสียงตะกุกตะกัก “เฮาซื้อขนมอันนี้มาฝาก ตอบแทนที่เจ้าเคยแบ่งขนมให้...เฮาบ่ฮู้ว่าเจ้ามักกินหยัง เลยซื้ออันนี้มาให้ก่อนเด้อ (เราซื้อขนมนี่มาฝาก ตอบแทนที่เธอเคยแบ่งขนมให้...เราไม่รู้ว่าเธอชอบกินอะไร เลยซื้ออันนี้มาให้ก่อนนะ)”