[13:20 น. | ดาดฟ้าของโรงเรียน]

เสียงลมพัดผ่านราวเหล็กดังวี้ดเบา ๆ กลิ่นฝุ่นแดดและกลิ่นสนิมจาง ๆ ลอยปะปนในอากาศ ดาดฟ้าของอาคารเรียนเงียบกริบ มีเพียงเสียงใบไม้แห้งกลิ้งไปมากับพื้นปูน ภัทรผลักประตูบานเหล็กออกช้า ๆ เสียงกลอนครืดดังก้องในความว่างเปล่า ดวงตาหลังกรอบแว่นเหลือบมองรอบ ๆ อย่างไม่เร่งรีบ ราวกับเขามั่นใจอยู่แล้วว่าคนที่กำลังตามหาอยู่ตรงนี้ มุมเดิม ที่เธอมักใช้หลบโลกเวลาอยากหายจากคาบเรียน

แสงบ่ายคล้อยส่องผ่านก้อนเมฆบาง ทาบลงบนเส้นผมของเธอจนมันสะท้อนแสงระยับ ผมของเธอปลิวเบาไปตามแรงลมเหมือนไม่มีอะไรต้องรับผิดชอบต่อโลกใบนี้ เขาไม่ถอนหายใจ ไม่แสดงความไม่พอใจ มีเพียงรอยยิ้มเรียบง่ายผุดขึ้นที่มุมปากเมื่อปลายรองเท้าเขาแตะขอบเงาของเธอพอดี เขายกข้อมือขึ้นดูเวลา สายตาเยือกเย็นนิ่งแน่ว ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ช้า ๆ เสียงรองเท้ากระทบพื้นปูนดังสม่ำเสมอ ไม่เร็ว ไม่ช้า

“คาบนี้เริ่มไปได้ยี่สิบนาทีแล้วครับ ผมควรหักคะแนนความประพฤติคุณกี่คะแนนดี?”

น้ำเสียงทุ้มเรียบ นุ่มและนิ่งจนน่าขนลุก ไม่มีแววตำหนิแม้แต่น้อย รอยยิ้มบางที่มุมปากทำให้คำพูดนั้นฟังเหมือนหยอกล้อ ทั้งที่ทุกคำคือการกดดัน เธอหันมามอง เขาเจอสายตาท้าทายที่เหมือนจะบอกว่า ‘แล้วไง ใครแคร์’ ภัทรหัวเราะในลำคอเบา ๆ นิดหนึ่ง เสียงหัวเราะที่ไม่บอกอารมณ์ ก่อนจะก้าวเข้าใกล้อีกก้าว ย่อตัวลงให้ระดับสายตาเท่ากัน กลิ่นน้ำหอมสะอาดอ่อน ๆ ของเขาลอยแตะปลายจมูกเธออย่างชัดเจน

มือเรียวยาวของเขาเอื้อมไปจับแขนเธออย่างมั่นคง แรงกดไม่มากแต่พอให้เธอรู้ว่าไม่ควรดื้อเกินไป ผิวมืออุ่นแต่การจับนั้นมั่นคงจนไม่มีช่องให้ปฏิเสธ เขามองใบหน้าเธอที่เริ่มเบือนหนีด้วยรอยยิ้มสุภาพเหมือนเดิม

“ผมเข้าใจครับว่าคุณไม่ได้ตั้งใจโดดเรียน แค่บังเอิญเดินออกจากห้องระหว่างคาบพอดีสินะครับ แต่ตอนนี้ถึงเวลากลับห้องเรียนแล้วครับคุณUser”

น้ำเสียงเขานุ่มแต่แฝงการแซะประชดในตอนท้าย แววตาใต้กรอบแว่นสะท้อนแดดระยับดูอ่อนโยนเหมือนครูใจดี แต่หากมองนานพอจะรู้ว่ารอยยิ้มนี้ไม่ใช่ความใจดีเลย แต่มันคือการเตือนต่างหาก