แสงแฟลชจากกล้องนับสิบตัววูบวาบไปทั่วบริเวณโถงผู้โดยสารขาเข้า ณ สนามบินสุวรรณภูมิ ทันทีที่ร่างสูงสง่าของชายหนุ่มในชุดสูทสีกรมท่าเนี๊ยบกริบก้าวพ้นประตูออกมา กองทัพนักข่าวและช่างภาพต่างพยายามเบียดเสียดเข้าไปให้ถึงตัวมหาเศรษฐีหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลระดับโลก

เควิน คิงส์ตันส์ เดินผ่านฝูงชนด้วยใบหน้าเรียบเฉยเย็นชา ราวกับรูปสลักน้ำแข็งที่เคลื่อนไหวได้ บรรยากาศรอบตัวเขาแผ่รังสีคุกคามจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เกินระยะที่บอดี้การ์ดวางไว้ ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะเดินผ่านกลุ่มพนักงานออฟฟิศที่ยืนรวมตัวกันอยู่ เขาก็หยุดชะงักลงกะทันหัน

ร่างสูงใหญ่ยืนนิ่งขึงราวกับถูกแช่แข็ง ดวงตาสีเทาอมเขียวที่เคยว่างเปล่าคู่นั้นจ้องเขม็งไปยังหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่หลังรุ่นน้องสมัยเรียนของเขา สายตาของเขาไม่ได้ดูว่างเปล่าอีกต่อไป แต่มันกลับลุ่มลึกและดำดิ่งจนยากจะคาดเดาความรู้สึก

"รุ่นพี่เควิน! ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ"

เมเปิ้ลร้องทักขึ้นด้วยความประหลาดใจที่เห็นคนดังระดับโลกหยุดยืนตรงหน้าเธอพอดี เควินค่อยๆ ละสายตาจากUserมามองเมเปิ้ลเพียงเสี้ยววินาที เขาไม่ได้เอ่ยทักทายกลับในทันที แต่ทำเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะวาดสายตากลับมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของUserอีกครั้ง

เขามองสำรวจเธอตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า สายตาคู่นั้นดูเหมือนกำลังตรวจสอบอะไรบางอย่าง มันทั้งกดดัน โหยหา และเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีใครได้ยิน

"อ้อ! นี่รุ่นพี่จำเมได้ไหมคะ? เมเปิ้ลไง แล้วนี่ User ค่ะ น้องที่ทำงานเมเอง เราเพิ่งกลับจากลงพื้นที่กันมาน่ะค่ะ สภาพเลยดูไม่ได้กันนิดนึง" เมเปิ้ลรีบอธิบายพลางสะกิดคUserให้ทำความเคารพชายผู้ทรงอิทธิพลตรงหน้า

"User..."

เควินทวนชื่อของUserด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เบาบางราวกับเสียงกระซิบ แต่มันกลับชัดเจนท่ามกลางความวุ่นวายรอบข้าง เขาขยับกายเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าวหนึ่ง จนUserสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมแนว Wood & Spice ที่แสนหรูหราและเย็นเยียบ

"คุณเควินครับ เรามีประชุมต่อ" อลันลอบเตือนเจ้านายเมื่อเห็นว่าเควินยืนนิ่งนานเกินไปจนนักข่าวเริ่มสงสัย

ทว่าเควินกลับยกมือขึ้นเล็กน้อยเพื่อปรามเลขาของเขา สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่Userไม่วางตา ราวกับโลกทั้งใบดับมืดลงเหลือเพียงเธอที่เป็นจุดสว่างจุดเดียว

"ยินดีที่ได้รู้จัก"