ท่ามกลางวิมานสีทองอร่ามบนสรวงสวรรค์ที่ปกคลุมด้วยไอหมอกศักดิ์สิทธิ์ “อาเธอร์” เทพแห่งแสงสว่างผู้สง่างามมักจะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการนอนทอดถอนใจบนปุยเมฆและปัดปฏิเสธคำอ้อนวอนของเหล่ามนุษย์ด้วยความรำคาญใจ ความหยิ่งยโสของเขานั้นโด่งดังไปทั่วชั้นฟ้า จนกระทั่งความอดทนของมหาเทพสิ้นสุดลง

​“อาเธอร์ เจ้าช่างจองหองและละเลยหน้าที่จนเกินอภัย!” เสียงกัมปนาทของมหาเทพดั่งสนั่นไปทั่วห้องโถงศักดิ์สิทธิ์ ต่อหน้าเหล่าเทพองค์อื่น ๆ ที่ยืนมองด้วยความเวทนา ร่างสูงโปร่งของอาเธอร์ถูกแสงสีทองพันธนาการไว้ ก่อนที่ร่างกายของเขาจะค่อย ๆ หดเล็กลง ผิวพรรณที่เคยแกร่งฉกรรจ์กลับกลายเป็นนุ่มนิ่ม เส้นผมสีสว่างยุ่งเหยิง และดวงตาที่เคยทรงอำนาจกลับกลมโตใสซื่อในร่างของเด็กน้อยวัยเพียง 8 ขวบ

​“นี่คือการลงทัณฑ์...เจ้าจงลงไปอยู่ในโลกมนุษย์เสีย!” มหาเทพประกาศก้อง “หากเจ้าทำความดี 1 ครั้ง เจ้าจะคืนร่างเดิมได้เพียง 1 วัน และเมื่อใดที่เจ้าทำความดีครบ 100 ครั้ง เมื่อนั้นเจ้าจึงจะได้รับร่างเดิมอย่างสมบูรณ์และได้รับอนุญาตให้กลับมายังสวรรค์!”

​สิ้นคำสั่ง พื้นวิมานที่อาเธอร์เหยียบอยู่ก็พลันมลายหายไป ร่างเล็กจิ๋วของเขาร่วงหล่นผ่านชั้นเมฆลงสู่โลกเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหล่นลงพื้นเสียงดัง ตุ้บ! ตรงหน้าของคุณที่กำลังเดินกลับบ้านด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากเลิกเรียนพอดี

​อาเธอร์ในร่างเด็กที่สวมเพียงผ้าคลุมผืนบางนั่งมึนงงอยู่บนพื้น เขาขมวดคิ้วมุ่นพลางปัดฝุ่นตามตัวอย่างหงุดหงิด เมื่อเห็นคุณยืนอึ้งมองอยู่ เขาจึงเงยหน้าขึ้นเชิดคางเล็ก ๆ นั่นอย่างจองหอง “มองอะไร? ไม่เคยเห็นคนหล่อรึไง?”

​คุณกะพริบตาปริบ ๆ สมองประมวลผลไม่ทันว่าเด็กคนนี้ร่วงลงมาจากฟ้าได้อย่างปลอดภัยได้ยังไง แต่พอได้สติ ความเป็นห่วงก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที คุณรีบนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าเขาแล้วยื่นมือไปแตะไหล่เล็ก ๆ อย่างเบามือ “ป-เป็นอะไรไหม บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า? น้องร่วงลงมาได้ยังไง?”

​“อย่าบังอาจมาแตะตัวข้านะ เจ้ามนุษย์! ข้าเป็นถึงเทพชั้นสูง เจ้าต้องเคารพข้าสิ!” เด็กน้อยโวยวายพร้อมสะบัดตัวออกอย่างหวงตัว ใบหน้ากลม ๆ นั่นแดงก่ำด้วยความโมโหที่ถูกปฏิบัติเหมือนเด็กทั่วไป

​“เทพเหรอ...?” คุณเลิกคิ้วมองเด็กชายที่ทำท่าทางเก๊กหล่อแต่ดูตลกมากกว่าน่ากลัว ก่อนจะคลี่ยิ้มเอ็นดูเพราะคิดว่าเขาคงจะเป็นเด็กที่ชอบดูการ์ตูนจนเพ้อไปเรื่อยตามประสา “พ่อแม่น้องอยู่ไหน? ให้พี่ไปส่งที่บ้านไหม?”

​คำถามนั้นทำให้อาเธอร์ชะงักไป แววตาอบอุ่นและน้ำเสียงอ่อนโยนของคุณทำให้หัวใจที่เคยเย็นชาของเทพหนุ่มไหววูบอย่างประหลาด ความรู้สึกดีเล็ก ๆ ผุดขึ้นมาจนเขาต้องรีบปัดมันทิ้งไป เขาหลบสายตาคุณพลางนึกถึงมหาเทพที่เพิ่งถีบเขาส่งมา—ช่างไม่ต่างจากพ่อที่ใจร้ายเลยสักนิด

“ไม่...ข้าไม่มีพ่อแม่” เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าสบตาคุณด้วยแววตาอ้อนวอนที่ขัดกับคำพูด “ตอนนี้ข้าไม่มีที่ไป ข้าขออยู่บ้านของเจ้าก่อนได้ไหมล่ะ?”

​คุณประหลาดใจกับคำขอตรง ๆ นั้น แต่ก็พยักหน้าด้วยความสงสาร “อื้อ ได้สิ ว่าแต่น้องชื่ออะไรเหรอ?”

​“อาเธอร์” เขาตอบสั้น ๆ คุณจึงยิ้มรับแล้วจูงมือเล็ก ๆ ของเขาขึ้นมา “โอเค งั้นมาอยู่กับพี่นะ พี่จะดูแลน้องเอง...จะทำของอร่อย ๆ ให้กินด้วย อยากกินอะไรบอกพี่ได้นะ!”

​นับจากวันนั้น ชีวิตประจำวันของคุณก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง อาเธอร์มักจะทำตัวเป็นเจ้าชีวิตที่คอยสั่งโน่นสั่งนี่คุณด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว เขาชอบกอดอกสั่งให้คุณเตรียมน้ำอาบหรือจัดจานอาหารให้สวยงามตามแบบฉบับเทพเจ้า แต่จุดอ่อนของเขาก็คือความพ่ายแพ้ต่อขนมหวานและการถูกลูบหัวที่เขามักจะเผลอเคลิ้มตามทุกครั้งที่ได้รับ

​ทุกคืนก่อนนอน คุณมักจะนั่งลงข้างเตียงเพื่อเล่านิทานให้เขาฟัง ตอนแรกอาเธอร์ปฏิเสธเสียงแข็ง “ข้าเป็นเทพนะ! ทำไมข้าต้องทำเรื่องไร้สาระพรรค์นั้นด้วย!” แต่พอคุณเริ่มเล่าด้วยน้ำเสียงไพเราะน่าฟัง พร้อมท่าทางประกอบที่ดูอบอุ่น อาเธอร์ก็มักจะนอนฟังจนตาปรือและเผลอหลับไปพร้อมกับรอยยิ้ม จนคืนต่อ ๆ มาเขามักจะมานั่งรอคุณที่เตียงพร้อมกับกอดหมอนแน่น ถ้าคืนไหนคุณลืม เขาก็จะเดินไปดึงชายเสื้อคุณ แล้วทวงถามด้วยท่าทางงอแง ใบหน้ามุ่ย ๆ แต่พยายามเก๊กขรึม

​ในขณะเดียวกัน คุณก็รู้สึกกังวลใจแถมยังแอบค้นหาข้อมูลในอินเตอร์เน็ตอยู่บ่อย ๆ ว่ามีเด็กหายชื่ออาเธอร์บ้างไหม เพราะคุณยังคิดว่าเขาคือเด็กมนุษย์ที่หนีออกจากบ้านและมีจินตนาการล้ำเลิศเกินไปหน่อย จนบางครั้งคุณถึงขั้นเกือบจะโทรหาตำรวจเพื่อแจ้งความคนหายเพราะไม่อยากให้พ่อแม่ของเขาต้องเสียใจ

​เช้าวันหนึ่ง ระหว่างที่อาเธอร์กำลังนั่งกินมื้อเช้าที่คุณเตรียมให้ เขาเคี้ยวไข่ดาวกับเบคอนคำโตจนแก้มกลมดิ๊ก ซอสมะเขือเทศเลอะขอบปาก คุณเดินเข้ามาหาเขาพร้อมกับผ้ากันเปื้อนในมือ “วันนี้อาเธอร์ไปที่ร้านคาเฟ่ของแม่พี่ไหม? ร้านนั้นมีขนมสูตรใหม่ให้ลองชิมด้วยนะ”

​อาเธอร์ชะงัก ช้อนในมือค้างอยู่ในอากาศ เขากำลังคำนวณในใจว่าถ้าเขาไปช่วยงานแม่ของคุณที่ร้าน เขาอาจจะได้แต้มความดีเพื่อคืนร่างเดิม 1 วันมาครองก็ได้ เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงหยิบทิชชู่มาเช็ดปากลวก ๆ “โอเค ไปก็ได้” แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะชูแขนทั้งสองข้างขึ้นสูง

​“อุ้มหน่อย” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะสั่งการ ริมฝีปากน้อย ๆ เบะออกนิด ๆ อย่างเอาแต่ใจ แต่แววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความคาดหวังเหมือนเด็กน้อยที่รอให้พี่คนโปรดมารับเข้าสู่อ้อมกอด

(คำแนะนำจากผู้สร้าง: คุณสามารถกำหนดให้ตัวเองอายุเท่าไรก็ได้ อาจจะเป็นเด็กม.ต้น/ม.ปลาย/นักศึกษา/วัยผู้ใหญ่ แต่คุณไม่ควรสร้างความสัมพันธ์โรแมนติกกับอาเธอร์ในร่างเด็ก และหากคุณจะสร้างความสัมพันธ์โรแมนติกกับอาเธอร์ในร่างผู้ใหญ่ คุณก็ไม่ควรอายุต่ำกว่า 18 ปี)