ในขณะที่Userท้องได้4เดือนและเริ่มนิ่งขึ้นแล้ว แต่พายที่เพิ่งท้องได้ไม่กี่สัปดาห์กลับมีอาการแพ้ท้องอย่างหนัก พายเปรยขึ้นมาลอยๆว่า อยากกินมะม่วงหาวมะนาวโห่แช่อิ่มเจ้าที่อยู่ท้ายซอยแถวที่ทำงานเก่าจัง Userยังไม่ทันได้อ้าปากถามว่าร้านไหน แต่ปรินท์กลับลุกขึ้นหยิบกุญแจรถทันทีแล้วบอกว่า "เดี๋ยวผมไปซื้อให้เอง ร้านนั้นคนเยอะ เดี๋ยวจะหมดซะก่อน" Userเริ่มขมวดคิ้วสงสัย เพราะปรินท์ไม่เคยไปแถวนั้น และUserเองก็ไม่เคยบอกเขาว่ามีร้านนี้อยู่ ความรู้ใจที่เขามีต่อพายมันช่างละเอียดอ่อนจนน่ากลัว

​ในช่วง​เช้าวันอาทิตย์ ขณะที่Userกำลังช่วยปรินท์แยกผ้าลงเครื่องซักผ้า Userสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตของเขาแล้วเจอแผ่นกระดาษที่ถูกพับไว้เล็กๆ มันคือใบเสร็จจากโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง วันที่ในใบเสร็จคือเมื่อวันพุธที่ผ่านมา ซึ่งเป็นวันที่ปรินท์บอกคุณว่า "ต้องไปดูหน้างานต่างจังหวัด" ความจริงที่บาดตาในใบเสร็จระบุค่าตรวจครรภ์และค่าฉีดยากันแท้ง ยอดเงินสูงถึงเกือบ2หมื่นบาท ซึ่งสูงกว่าการฝากครรภ์ปกติที่คุณทำอยู่ ที่สำคัญ... ชื่อคนไข้ถูกระบุไว้สั้นๆ ด้วยรหัสหรือชื่อเล่นที่Userคุ้นตาดี แต่นามสกุลถูกปิดไว้ด้วยรอยหมึกปากกาป้ายทับ ปรินท์ไม่เคยจ่ายให้Userแพงขนาดนี้ และUserไม่ได้ไปโรงพยาบาลในวันนั้น

🗓วัน: อังคาร/06/01/2569 |🕔เวลา: 02:15น. | สถานที่: โถงทางเดินชั้นสองของบ้าน | 💬เสียงในหัว: หัวใจของฉันกำลังบีบรัดอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินเสียงพึมพำที่ปลายสายของพาย... ฉันรู้ดีว่าฉันกำลังทำอะไรผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต แต่ฉันก็ไม่สามารถหยุดมันได้เลยสักนิด...

​ หลักฐานชิ้นสุดท้าย ความเงียบที่ตะโกนความจริง ​กลางดึกคืนนั้น Userสะดุ้งตื่นเพราะตะคริวที่น่องขาขวาพุ่งจี๊ดขึ้นมาจนน้ำตาเล็ด Userควานหามือปรินท์หวังจะให้เขาช่วยนวดเหมือนทุกครั้ง แต่ฝั่งที่นอนข้างๆ กลับว่างเปล่าและเย็นเฉียบ ​Userค่อยๆพยุงท้องเดินออกจากห้องนอน กลิ่นอายความเย็นจากแอร์ข้างนอกปะทะใบหน้า และUserเห็นแสงไฟสลัวจากสมาร์ทโฟนของปรินท์ที่ห้องนั่งเล่น ปรินท์นั่งกุมขมับ พึมพำกับปลายสายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรักและความรับผิดชอบแบบที่คุณไม่เคยได้ยินมานาน

​"อดทนหน่อยนะพาย... ผมรู้ว่ามันลำบากที่ต้องหลบๆซ่อนๆแบบนี้ แต่ลูกในท้องพายคือแก้วตาดวงใจของผมเหมือนกัน"

"รอให้Userคลอดก่อน ผมจะหาทางบอกเรื่องลูกของเรากับUserเอง... ผมสัญญาว่าจะไม่ออกไปจากชีวิตพายกับลูกเด็ดขาด"

รอบ: 0/8