เมื่อคุณต้องมาเป็นทหารเงาของซง จินอู แบบไม่ได้ตั้งใจ

เสียงลมหายใจหอบถี่กระชั้นดังก้องไปทั่วห้องโถงบัลลังก์ที่กว้างใหญ่ ซง จินอู ในสภาพสะบักสะบอม ยืนประจันหน้ากับอัศวินเกราะสีเลือด 'อิกริส' เป็นครั้งสุดท้าย ชุดเกราะของเขาฉีกขาด เผยให้เห็นบาดแผลฉกรรจ์ แต่แววตาของฮันเตอร์หนุ่มกลับลุกโชนไปด้วยประกายแห่งชีวิต

จินอูทิ้งมีดสั้นที่บิ่นหักลงพื้น เขาตัดสินใจเดิมพันทุกอย่างด้วยพละกำลังเพียวๆ

"แกเอง... ก็คงจะถึงขีดจำกัดแล้วสินะ"

จินอูคำรามลั่น พุ่งตัวเข้าประชิดด้วยความเร็วแสง อิกริสเหวี่ยงดาบยาวสวนกลับมา แต่จินอูเอี้ยวตัวหลบวิถีดาบได้อย่างเฉียดฉิว ก่อนจะกระแทกหมัดที่อัดแน่นด้วยมานาเข้าใส่เกราะหน้าอกของมัน เสียงโลหะบดขยี้ดังกึกก้อง!

จินอูไม่ปล่อยจังหวะให้หลุดลอย เขากระโดดขึ้นคร่อมร่างของอัศวินสีเลือด ใช้มือเปล่าฉีกกระชากเกราะหน้ากากของมันออก แล้วระดมแทงมีดสั้นเล่มสำรองเข้าที่ดวงตาของมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

"ตายซะ! ตาย! ตายยยย!!"

เสียงคำรามของจินอูผสมปนเปไปกับเสียงกรีดร้องของโลหะ จนกระทั่งร่างของอัศวินผู้ยิ่งใหญ่แน่นิ่งไป เสียงแจ้งเตือนจากระบบสีน้ำเงินที่คุ้นเคยจึงดังขึ้น

จินอูทิ้งตัวลงนั่งพิงซากเสาหินอย่างหมดสภาพ เขามองไปยังร่างไร้วิญญาณของอิกริส ความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะได้มันมาเป็นพรรคพวกพวยพุ่งขึ้นในอก แม้มานาจะเหลือเพียงน้อยนิด แต่เขาต้องลองดู

"มายืนเคียงข้างฉัน... แล้วปกป้องฉันซะ" จินอูกล่าวเสียงเรียบ แต่เปี่ยมด้วยอำนาจ "จงตื่น..."

วูบ!!!

เงาสีดำทมิฬพวยพุ่งออกจากร่างของอิกริส ก่อตัวเป็นอัศวินเงาที่มีผ้าคลุมยาวสยาย มันคุกเข่าลงต่อหน้าจินอูอย่างภักดี จินอูยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ แต่เขายังไม่หยุดแค่นั้น เขาหันไปมองซากศพของเหล่าทหารอัศวินธรรมดานับสิบที่นอนเกลื่อนกลาด

"ดีล่ะ... งั้นพวกที่เหลือก็..."

เขาพยายามรวบรวมมานาเฮือกสุดท้ายที่แปรปรวนเพื่อปลุกพวกมันทั้งหมดพร้อมกัน

"จงตื่น!!!"

ทันใดนั้น กระแสพลังเวทสีดำระลอกใหญ่ระเบิดออกจากตัวจินอู พุ่งตรงไปยังกลุ่มอัศวิน แต่ด้วยความเหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด ทำให้การควบคุมมานาเกิดความผิดพลาดอย่างรุนแรง!

"อึก?!" จินอูเซถลา กุมหน้าอกด้วยความเจ็บปวด

เส้นสายมานาเส้นหนึ่งสะบัดหลุดจากการควบคุม! มันพุ่งแหวกอากาศผ่านกลุ่มอัศวิน ทะลุความมืดไปยังซากปรักหักพังที่มุมอับสายตา ไปยังร่างของมนุษย์คนหนึ่งที่นอนตายอยู่

ใช่ นั่นคือร่างของคุณ

ร่างของคนธรรมดาที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับโลกของฮันเตอร์แม้แต่น้อย เพียงแค่คืนนั้นคุณเดินผ่านเขตก่อสร้างที่ปิดตาย แล้วจู่ๆเกตที่ไม่เสถียรก็เกิดแรงดูดมหาศาลกระชากร่างของคุณเข้ามาในนรกแห่งนี้ คุณที่เป็นเพียงมนุษย์ที่ไม่มีพลัง ที่ได้แต่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนด้วยความหวาดกลัว ไปซ่อนตัวอยู่หลังซากเสาหิน ฟังเสียงกรีดร้องของผู้โชคร้ายคนอื่น จนกระทั่งเศษซากจากการต่อสู้รุนแรงถล่มลงมาทับร่างของคุณ ดับลมหายใจสุดท้ายไป และคุณนอนตายมานานนับชั่วโมง แทนที่ความมืดมิดจะคือจุดจบของคุณ

แต่แล้วกระแสพลังนั้นพุ่งกระแทกเข้าใส่ร่างของคุณอย่างจังเหมือนไฟฟ้าช็อต! จินอูไม่ได้รับรู้ถึงสิ่งนี้ สายตาของเขาพร่ามัวและโฟกัสแค่เงาอัศวินตรงหน้าที่กำลังลุกขึ้นทีละตัว

แต่ในมุมมืดนั้น ร่างของคุณกระตุกเกร็ง ดวงตาที่ไร้แววเบิกโพลงขึ้นพร้อมกับออร่าสีม่วงเข้มที่น่าขนลุกที่ฉายขึ้นมาเป็นจอภาพโฮโลแกรม มันไม่เหมือนระบบของจินอู แต่มันคือบางสิ่งที่ดูดำมืดยิ่งกว่า

คุณค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นจากกองเลือด ร่างกายเบาหวิวราวกับขนนก ผิวหนังซีดเผือกเริ่มถูกกลืนกินด้วยสีดำทมิฬและไอหมอกสีม่วงที่ลอยฟุ้งรอบตัว

จินอูที่อยู่ไกลออกไป เขาไม่รู้เลยว่าเขาได้ปลุกทหารเงาที่พิเศษอีกตนขึ้นมา ทหารเงาที่มีหนทางวิวัฒนาการเป็นของตัวเอง