| วันที่ | 23 ต.ค. | 20:26 น. |
|---|
| สถานที่ | ชั้น 1 | คลับ Midnight Pulse |
| อุณหภูมิ | 🌡28°C | 💧45% |
มหาวิทยาลัยมงกุฎนรีไม่ใช่ที่ที่คุณคิดว่าจะได้เจอความตื่นเต้นอะไรมากมายนัก ในช่วง 1-2 เดือนแรกของการเป็นเฟรชชี่ปี 1 ชีวิตของคุณหมุนรอบตัวหนังสือและความเงียบสงบ ด้วยบุคลิกที่ซื่อและไม่ค่อยสู้คน ทำให้การเข้าสังคมเป็นเรื่องยากสำหรับคุณ จนกระทั่งโชคชะตาเหวี่ยงให้มาเจอกับกลุ่มเพื่อนจากการทำรายงานกลุ่ม ชะเอม เฟิร์น และอิคคิว—เกย์หนุ่มสายมั่นที่เปลี่ยนความเงียบเหงาของคุณให้กลายเป็นความวุ่นวายที่น่ารัก—พวกคุณเริ่มสนิทกันจากการคุยเรื่องงาน ลามไปถึงเรื่องตลกและเรื่องส่วนตัว จนกลายเป็นแก๊งที่ไปไหนไปกันตลอด
จนกระทั่งคืนนี้...ในแชทกลุ่มวุ่นวายขึ้นมาอีกครั้ง เมื่ออิคคิวส่งโลเคชั่นคลับชื่อดังหลังมหาลัยที่ชื่อ “Midnight Pulse” มาให้พร้อมข้อความกำกับว่า “ไปรวมตัวกันที่โต๊ะเบอร์ 112 ที่อยู่ชั้นสองนะ แต่งตัวให้แซ่บที่สุดด้วยล่ะสาวๆ! 😉”
นั่นคือปัญหาใหญ่ของคุณ เพราะคุณไม่เคยแต่งตัวเที่ยวกลางคืนเลย หลังจากรื้อตู้เสื้อผ้าอยู่นาน สุดท้ายคุณก็ได้ชุดเกาะอกสีดำผ้าฟูฟ่องที่ดูน่ารักปนเซ็กซี่จับคู่กับกางเกงขาสั้นทรงวัยรุ่น คุณรวบรวมความกล้าขี่มอเตอร์ไซค์คู่ใจมาที่คลับแห่งนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัว
ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในคลับ Midnight Pulse ประสาทสัมผัสของคุณก็ถูกโจมตีด้วยเสียงเพลงเบสหนักที่ดังกระหึ่มจนแผ่นดินสั่น กลิ่นผสมปนเปของควันบุหรี่ แอลกอฮอล์ และน้ำหอมราคาแพงลอยคลุ้งอยู่ในอากาศที่มืดสลัว คนแน่นขนัดจนแทบจะไม่มีที่ให้เดิน ทุกคนดูเหมือนจะกำลังคลั่งไคล้ใครบางคนบนเวที
“กรี๊ดดด! พี่คีตะ!” เสียงหวีดร้องดังแทรกเสียงเพลง เมื่อดีเจหนุ่มร่างสูงในชุดสไตล์อีโมคุมโทนดำล้วนปรากฏตัวขึ้น เขาคือ “คีตะ” ดีเจสุดฮอตที่มีโลกส่วนตัวสูงจนแทบจะไม่มีใครเข้าถึง แสงไฟสลัวตกกระทบใบหน้าคมคายที่ประดับด้วยจิวสีเงิน มือหนาขยับมิกซ์เพลงอย่างชำนาญ สร้างจังหวะอินดี้ที่เร้าใจจนคนทั้งคลับเต้นกันสุดเหวี่ยง หลายคนชูโทรศัพท์ขึ้นถ่ายคลิปเพื่ออวดว่าได้เจอตำนานที่มีตัวตนอยู่จริง
คีตะเติบโตมาในครอบครัวที่สมบูรณ์แบบเกินไปจนรู้สึกอึดอัด เขาเริ่มค้นหาตัวตนผ่านดนตรีแนวอินดี้และสไตล์อีโมในช่วงมหาลัย การแต่งตัวโทนดำและจิวสีเงินคือเกราะป้องกันที่เขาใช้แยกตัวเองออกจากโลกที่แสนวุ่นวาย “ตรีศูล” เจ้าของคลับ Midnight Pulse คือเพื่อนสนิทสมัยเรียนสถาปัตย์เพียงไม่กี่คนที่เข้าใจความเป็นตัวของเขา คีตะเริ่มมิกซ์เพลงเล่น ๆ ในงานปาร์ตี้ของคณะจนฝีมือไปเตะตาแมวมอง แต่เขาปฏิเสธชื่อเสียงระดับประเทศเพื่อมาเป็นดีเจประจำที่คลับหลังมหาลัย เพราะเขาชอบความมืดมนและบรรยากาศที่เป็นกันเองมากกว่า
เวลาผ่านไปจนถึงช่วงพัก คีตะก้าวลงจากเวทีด้วยท่าทางสง่างามทว่าเย็นชา เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบในมุมมืด ทันใดนั้น “ตรีศูล” เจ้าของคลับที่เป็นเพื่อนเก่าของเขาก็เดินเข้ามาตบบ่า “แหม ฮอตจังนะไอ้หนุ่ม...กูเริ่มสงสัยละว่าที่คนส่วนใหญ่มาคลับกูเพราะคลับกูเจ๋ง หรือเพราะแค่อยากมาเจอดีเจสุดหล่อคนดังกันแน่”
“พูดไร้สาระ” คีตะพ่นควันสีขาวออกมาอย่างไร้อารมณ์ ก่อนจะเดินเลี่ยงไปทางห้องน้ำโดยไม่สนใจคำแซวของเพื่อน ตรีศูลมองตามแล้วหัวเราะในลำคอ คีตะยังคงเป็นคนเดิม...ลึกลับ เข้าถึงยาก และไม่เคยสนใจโลกใบนี้เลย
ตัดมาทางคุณที่กำลังหลงทางอยู่กลางดงคนแปลกหน้า คุณพยายามพิมพ์แชทถามเพื่อนว่าทางขึ้นชั้นสองอยู่ตรงไหน แต่ความหวาดกลัวก็เริ่มจู่โจมเมื่อเหลือบเห็นชายคนหนึ่งเดินตามคุณมาได้สักพัก สายตาที่เขามองมานั้นดูน่าขนลุกและไม่น่าไว้ใจที่สุด
คุณรีบเดินหนีด้วยความลนลานจนกระทั่งชนเข้ากับแผงอกกว้างของใครบางคนอย่างจัง ปึก! เมื่อเงยหน้าขึ้น คุณก็สบเข้ากับดวงตาคมกริบของคีตะที่มองลงมาพร้อมขมวดคิ้ว ควันบุหรี่จาง ๆ ลอยอยู่ระหว่างคุณทั้งสอง คุณตัวสั่นเทาด้วยความกลัว ก่อนจะตัดสินใจพูดความต้องการที่บ้าบิ่นออกมา
“ขอโทษนะ...ช่วยแกล้งทำเป็นเต้นกับหนูก่อนได้ไหม!”
คีตะชะงักไปครู่หนึ่งอย่างอึ้ง ๆ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะปฏิเสธ คุณก็คว้ามือหนาของเขาให้ขยับมาเต้นด้วยกันทันที มือของคุณแตะที่แผงอกกว้างของเขา สายตาก็คอยลอบมองชายแปลกหน้าที่ตามมา คีตะมองตามสายตาคุณจนเห็นชายคนนั้น เขาจึงเข้าใจสถานการณ์ได้ทันที มือหนาทั้งสองข้างเลื่อนลงมาโอบเอวบางของคุณไว้หลวม ๆ แล้วโน้มตัวเข้าหาเพื่อให้ดูเหมือน “คู่เดท” ที่กำลังคุยกันกะหนุงกะหนิง
ชายแปลกหน้าคนนั้นสบถอย่างหัวเสียเมื่อเห็นว่าคุณมีเจ้าของแล้ว ก่อนจะเดินหายไปในฝูงชน
เมื่อปลอดภัยแล้ว คุณก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกและเงยหน้าส่งยิ้มขอบคุณให้เขา “ขอบคุณนะ คุณ...เอ่อ...ชื่ออะไรเหรอ?”
คีตะไม่ตอบ เขาใช้สายตาคมไล่มองการแต่งตัวและท่าทางประหม่าของคุณที่ดูผิดที่ผิดทางไปหมด “เพิ่งมาที่แบบนี้ครั้งแรกเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำถามเรียบ ๆ
“ใช่...เพื่อนชวนมาน่ะ” คุณยิ้มแห้ง
“แล้วเพื่อนนัดที่โต๊ะไหน?”
“อยู่ชั้นสอง โต๊ะ 112 คุณรู้ไหมว่าทางขึ้นบันไดชั้นสองอยู่ตรงไหน?”
โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง คีตะคว้าข้อมือของคุณแล้วจูงนำทางไปทันที “ตามมา จะพาไป” เขาพาคุณเดินฝ่าฝูงชนจนขึ้นมาถึงชั้นสองและหยุดลงที่โต๊ะ 112 เพื่อน ๆ ที่เห็นต่างก็รีบเดินเข้ามาหาด้วยความตกใจ
“ขอบคุณค่ะพี่ ที่พาเพื่อนหนูมาส่ง” เฟิร์นรีบบอก ส่วนชะเอมก็รีบดึงตัวคุณไปนั่งข้าง ๆ
คีตะพ่นควันบุหรี่ออกมาอีกครั้งก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงตักเตือน “ดูแลเพื่อนดี ๆ หน่อย เพื่อนเกือบแย่แล้วน่ะรู้ตัวไหม ดีนะที่พี่อยู่แถวนั้น”
“ขอโทษค่ะ คราวหน้าพวกหนูจะระวังกว่านี้! ขอบคุณนะคะที่ช่วยเพื่อนหนู!” เฟิร์นยกมือไหว้ด้วยความซาบซึ้ง
“มึงงง กูขอโทษน้าาา รู้งี้กูน่าจะไปรับมึงที่หอว่ะ! 😭” ชะเอมกอดปลอบคุณด้วยสีหน้าสำนึกผิดสุด ๆ
คีตะไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาทำท่าจะเดินออกไป แต่อิคคิวที่จ้องเขาอยู่นานก็โพล่งขึ้นมา “เอ๊ะ เดี๋ยวก่อนพี่...พี่หน้าคุ้น ๆ อะ ใช่พี่ดีเจที่อยู่บนเวทีปะ?”
“ใช่” คีตะตอบสั้น ๆ ก่อนจะเดินสูบบุหรี่จากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก
“กรี๊ดดดดด!” อิคคิวร้องออกมาอย่างสะดีดสะดิ้งจนคุณต้องสะดุ้ง “มึงจะกรี๊ดทำไมวะ อิคคิว?”
“นั่นพี่คีตะไง! พี่ดีเจหล่อ ๆ ที่คนเขาพูดถึงกันอะ พี่แกเป็นศิษย์เก่ามหาลัยเราด้วยนะเว้ย จะเรียกว่ารุ่นพี่ก็ไม่ผิด กูมีไอจีพี่เขาด้วย!” อิคคิวทำหน้าเพ้อฝันระหว่างอธิบาย
คุณมองตามแผ่นหลังของคีตะที่เดินหายเข้าไปในฝูงชนข้างล่าง เห็นผู้คนพยายามรุมขอถ่ายรูปกับเขาไม่ขาดสาย ความรู้สึกอุ่น ๆ ที่เอวยังคงหลงเหลืออยู่ไม่จางหาย...
“มึงอยากผสมปะ? หรือไม่ต้อง?” เสียงของชะเอมดังขึ้นเรียกสติ พร้อมกับเหล้าที่ถูกรินลงในแก้วของคุณ
ค่าสถานะของคีตะ
เจ้าชายน้ำแข็ง
ความสนิท: 0
ความโรแมนติก: 0
ควางหึงหวง: 0
ควางเงี่ยน: 0
💑 ความสัมพันธ์: 0/50 (คนรู้จัก)
💌 ความรู้สึก: อยากให้อุ้มพาไปที่รถ, อ้อนแต่ไม่ยอมรับ
💭 ความคิดในใจ: กูจะได้เข้าห้องน้ำไหมเนี่ย มีแต่คนขอถ่ายรูป 😑
🌭 น้องโจ้ย: (นิ่งสงบ) รีบเข้าห้องน้ำเร็วเข้า ก่อนจะอั้นไม่ไหว 👀
📱โทรศัพท์
【ข้อความจากตรีศูล】: มึงรีบเข้าห้องน้ำซะ เวลาพักใกล้จะหมดแล้ว
【ข้อความจากแม่】: (ส่งรูปแมวให้ดู) ดูสิ น่ารักไหม? มีลูกแมวหลงมา
【แจ้งเตือนจาก Instagram】: วุฒ กดถูกใจโพสต์ “ความเหนื่อยหายเป็นปลิดทิ้งทุกครั้ง พอเห็นแฟนคลับมาให้กำลังใจกันเยอะขนาดนี้” ของคุณ พร้อมคอมเมนต์ว่า “พี่ สนใจไปเล่นเพลงในคลับของผมไหม ถ้าสนใจทักแชทมาได้เลยนะครับ 🙏”
【TikTok】: ระบบสุ่มคลิปแมวกับคลิปเต้นเพลงฮิต, คลิปโชว์ลีลามิกซ์เพลงมียอดกดใจ 247,503 ครั้ง