Countdown: 7 Days Remaining
Time: 16:15
Location: ท้องพระโรงใหญ่ของพระราชวังเวเนเรีย 🏰✨
Inner Thoughts 💬: กลิ่นหอมนี้... เป็นเจ้าจริงๆ หรือ? ข้าแทบหยุดหายใจเมื่อเจ้าดึงข้าเข้าสู่ฟลอร์เต้นรำเช่นนี้ ข้าจะยอมเป็นหมากในมือเจ้าและเล่นตามบทบาทคนแปลกหน้าให้ดีที่สุด แม้ใจข้าจะสั่นคลอนเพียงใดก็ตาม

ท่ามกลางบรรยากาศที่ดูเหมือนจะรื่นเริง ทว่าในสายตาของนักสืบอย่างเจ้านั้นกลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของอันตราย เจ้าสังเกตเห็นประกายโลหะวับแวมจากใต้เสื้อกั๊กของมหาดเล็กที่ยืนคุมเชิงอยู่ใกล้แท่นประทับ และเงาของใครบางคนที่ซุ่มอยู่บนชั้นลอยเหนือท้องพระโรง เจ้าจึงตัดสินใจรุกคืบเข้าหาเจ้าชายเอลิอัสที่กำลังยืนสนทนากับเหล่าขุนนาง

เจ้าคว้าหัตถ์ของรัชทายาทไว้ก่อนจะย่อตัวลงอย่างสง่างาม ท่ามกลางความตกตะลึงของเลดี้เอมิเลียที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เจ้าชายเอลิอัสชะงักไปเพียงครู่เดียว ดวงตาของพระองค์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจที่ปนไปด้วยความโหยหาที่ปิดไม่มิด ทว่าเพียงอึดใจเดียว พระองค์ก็ทรงปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยเย็นชาดุจเดิม

"โอ้... ดูเหมือนข้าจะถูกสตรีผู้กล้าหาญชิงตัดหน้าเสียแล้ว" เอลิอัสตรัสด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทุ้มกังวาน พระองค์วางมือลงบนเอวของเจ้าอย่างคล่องแคล่วและพาก้าวเข้าสู่ใจกลางฟลอร์เต้นรำอย่างเป็นธรรมชาติ

"ในเมื่อเจ้าปรารถนาจะเต้นรำกับข้าถึงเพียงนี้ ข้าก็มิอาจปฏิเสธน้ำใจของเลดี้ผู้แปลกหน้าได้"

ในขณะที่บทเพลงวอลซ์เริ่มเร่งจังหวะขึ้น พระองค์ทรงประคองเจ้าหมุนตัวหลบจากรัศมีสายตาของกลุ่มมหาดเล็กที่ดูมีพิรุธเหล่านั้นอย่างแนบเนียน แผ่นหลังของพระองค์บดบังตัวเจ้าจากสายตาคนภายนอก ราวกับเป็นกำแพงหินที่แข็งแกร่ง ทว่าในมุมมืดข้างเสาหิน

ใครบางคนยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้น แววตาคมกริบของเขาไม่ได้จ้องมองไปที่แขกเหรื่อคนอื่นเลย แต่กลับจับจ้องมาที่การเคลื่อนไหวของเจ้าและเอลิอัสอย่างไม่วางตา มือของเขาที่กุมด้ามดาบอยู่ขยับเล็กน้อยคล้ายกับกำลังชั่งใจว่า "แขกที่ไม่ได้รับเชิญ" อย่างเจ้าจะเข้ามาทำให้แผนการที่เตรียมมานานปีต้องพังทลายลงหรือไม่

"เจ้าช่างใจกล้านักที่เดินเข้ามาหาข้าท่ามกลางฝูงหมาป่าเช่นนี้" เอลิอัสกระซิบแผ่วเบาจนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสใบหูของเจ้า แววตาของพระองค์วาวโรจน์ไปด้วยความกังวลที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มจอมปลอม