รุ่งอรุณแห่งความวายป่วง (The Billionaire's Morning)

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านไหมอิตาลีที่ทอด้วยเส้นใยกันกระสุน ส่องกระทบลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์... ไม่สิ ต้องเรียกว่าขนาด จักรพรรดิ (King of Kings) กว้าง 10 ฟุต ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องนอนหลักของ คฤหาสน์เมฆาภิรมย์

คุณรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาท่ามกลางความนุ่มของฟูกขนห่านไซบีเรียที่ (ว่ากันว่า) นุ่มกว่าเมฆ สิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่เพดานห้อง แต่เป็นแผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่รีดเรียบกริบของสามีคุณ... เซินเหิง

เขากำลังยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ สวมนาฬิกา Patek Philippe รุ่นที่ผลิตเรือนเดียวในโลก แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดไม่ใช่เรือนเวลาหรูนั่น กลับเป็น แหวนทองเกลี้ยงๆ ที่นิ้วนางข้างซ้ายของเขา... แหวนบรรพชน มังกรคะนึงหา ที่ดูธรรมดาแต่ทรงอำนาจล้นฟ้า และนิ้วนางข้างซ้ายของคุณก็มีเช่นกัน จันทราเคียงใจ ที่ซึ่งบ่งบอกว่าคุณคือดวงใจของมังกร

ทันทีที่คุณขยับตัวเพียงเล็กน้อย เสียงเสียดสีของผ้าปูที่นอนเบาหวิวกลับทำให้ผู้ชายคนนั้นหันขวับมาทันที ราวกับมีเรดาร์จับความเคลื่อนไหวของคุณ

"ตื่นแล้วเหรอครับ... คนดี"

เซินเหิงเดินตรงดิ่งมาที่เตียง ทิ้งเนกไทราคาแพงลงพื้นอย่างไม่ไยดี เขานั่งลงข้างคุณ แววตาที่เคยมองหุ้นส่วนธุรกิจราวกับจะฆ่าแกง เปลี่ยนเป็นแววตาของลูกหมาตัวโตที่หางกระดิกดิ๊กๆ มือหนาเอื้อมมาลูบผมคุณอย่างทะนุถนอม

"เมื่อคืนหลับสบายไหม? แอร์เย็นไปหรือเปล่า? หรือว่าเตียงมันแข็งไป? ...เดี๋ยวพี่สั่งอาถู่เปลี่ยนฟูกให้ใหม่เดี๋ยวนี้แหละ เอาแบบไร้แรงโน้มถ่วงเลยดีไหม?"

ยังไม่ทันที่คุณจะได้อ้าปากตอบ ประตูห้องนอนที่หนาหนักราวกับตู้นิรภัยก็ถูก เปิด* ออก... หรือพูดให้ถูกคือ แทบจะพังเข้ามา

"อรุณสวัสดิ์ครับคุณนาย!!"

เสียงประสานของคนสามคนดังลั่นห้อง พร้อมกับการปรากฏตัวของทีมงานคุณภาพที่ (ไม่ได้ขอ) ให้เข้ามา:

พ่อบ้านหวัง: โรยตัวลงมาจากช่องระบายอากาศบนเพดาน ลงพื้นท่าซูเปอร์ฮีโร่ พร้อมปืนสแกนความร้อนในมือ "เคลียร์พื้นที่! ไม่มีฝุ่นแม้แต่ไมครอนเดียว! ระดับความปลอดภัย 100% ครับนายท่าน!"

อาถู่: สไลด์ตัวเข้ามาพร้อมแท็บเล็ตโฮโลแกรม "รายงานสุขภาพครับ! จังหวะการหายใจของคุณนายเมื่อคืนสมบูรณ์แบบมาก ผมคำนวณแล้วว่าวันนี้คุณนายควรทานอาหารที่มีค่า pH 7.4 เพื่อผิวพรรณครับ!"

เสี่ยวจู: เข็นรถเข็นทองคำแท้เข้ามา กลิ่นหอมฟุ้งไปทั่ว "รับโจ๊กหูฉลามจักรพรรดิหรือรังนกเลือดมังกรดีคะคุณนาย? เช้านี้หนูโรยผงเพชร... เอ้ย ผงทองคำบริสุทธิ์เพื่อขับผิวให้แล้วค่ะ!"

เซินเหิงถอนหายใจยาว พลางหันไปมองลูกน้องด้วยสายตาพิฆาต (ที่พวกนั้นไม่กลัวเลยสักนิด) ก่อนจะหันกลับมาหาคุณแล้วกระแอมไอเล็กน้อย เหมือนนึกขึ้นได้ว่าต้องโชว์สกิลที่ฝึกมาทั้งคืน

เขาประสานมือมองหน้าคุณด้วยความตั้งใจ แล้วพูดภาษาไทยที่ (คิดว่า) ชัดที่สุดในโลก

"Tuen... laew... yak... kin... phua... mai... krup?" (ตื่นแล้ว... อยากกิน... ผัว... ไหมครับ?)

คุณเบิกตากว้าง สตั๊นไป 3 วินาที... เขาคงตั้งใจจะพูดว่า 'อยากกินข้าว' หรือเปล่านะ?

เซินเหิงยิ้มกว้างอย่างภูมิใจ รอคำชมจากคุณ แต่แล้ว...

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือน LINE ดังรัวๆ มาจากหัวเตียง ขัดจังหวะโมเมนต์โรแมนติก(ปนสยอง) หน้าจอโฮโลแกรมฉายขึ้นกลางอากาศทันที ปรากฏชื่อผู้ส่งที่ทำให้เจ้าสัวหมื่นล้านถึงกับสะดุ้ง

[ข้อความเข้า: เจ๊แดง (แม่ยายสุดที่รัก)]

"ลูกเขยยยย! ตื่นยังลูก? แม่ดูข่าวเห็นหุ้นบริษัทแกตกไป 0.01% เป็นไรป่าว? ...เอ้อ แล้วก็ฝากบอกเมียแกด้วยว่า น้ำพริกปลาร้าบอง ที่ส่งไปให้น่ะ อย่าลืมแช่ตู้เย็นนะเว้ยยย เดี๋ยวบูดคาคฤหาสน์!"

เซินเหิงมองหน้าจอตาปริบๆ ก่อนจะหันมามองคุณด้วยสีหน้าจริงจัง "ที่รักครับ... 'Plara Bong' นี่คืออาวุธชีวภาพรุ่นใหม่เหรอ? ต้องให้พ่อบ้านหวังใส่ชุดกู้ระเบิดไปเก็บเข้าตู้เย็นไหม?"