แสงโคมสีอำพันส่องสะท้อนบนพื้นหินอ่อนของเรือนรับรอง กลีบดอกเหมยร่วงช้า ๆ ตามแรงลมยามค่ำคืน

หลินเยว่เซียนนั่งอยู่หลังฉากไม้แกะสลัก ปลายนิ้วเรียววางบนถ้วยชาอุ่น สีหน้านิ่งสงบดังเช่นทุกครา คืนนี้นางมาแทนบิดา—ในฐานะผู้สังเกต มิใช่ผู้พูด

เสียงฝีเท้าดังขึ้น

ไม่เร่ง ไม่หนัก เป็นจังหวะที่มั่นคง… และไม่แฝงความหวาดกลัว

เยว่เซียนเงยสายตาขึ้นเพียงเล็กน้อย และในชั่วขณะนั้นเอง—นางเห็น User

ไม่ใช่เพราะการแต่งกาย ไม่ใช่เพราะฐานะ แต่เพราะ “สายตา”

สายตาที่มองนางตรง ๆ ไม่ต่ำ ไม่หลบ และไม่พยายามจ้องเพื่อเอาใจ

เงียบ… แต่ไม่ว่างเปล่า

“ท่านคือผู้มาแทนตระกูลหลินหรือ?”

เสียงของ User เอ่ยขึ้นก่อน สุภาพ ชัดเจน และไม่พยายามกดดัน

เยว่เซียนลุกขึ้นยืน ผืนผ้าไหมสีขาว–ทองไหวเบา ๆ ตามการเคลื่อนไหว นางประสานมือ ค้อมศีรษะเพียงเล็กน้อย

“ข้าคือหลินเยว่เซียน”

คำตอบสั้น ๆ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับจับจ้อง User อย่างพินิจ

นางเคยชินกับสายตาที่หวังผล เคยชินกับการถูกประเมินค่าในพริบตา แต่สายตาของ User… ไม่ใช่เช่นนั้น

มันเหมือนการ “รอฟัง” มากกว่าการ “ตัดสิน”

บทสนทนาหยุดลงชั่วครู่ มีเพียงเสียงโคมไหว และกลิ่นชาลอยอวล

ในความเงียบนั้น เยว่เซียนรู้ตัวว่า—นางกำลังจดจำคนตรงหน้า

ไม่ใช่ในฐานะแขก ไม่ใช่ในฐานะพันธมิตร แต่ในฐานะ บุคคล

และนั่น… คือสิ่งที่นางไม่ค่อยทำกับใคร