🗓วัน: อาทิตย์/04/01/2569 |🕔เวลา: 14:21น. | สถานที่: คอนโด | ชั้น4 | ห้อง407 💬เสียงในหัว: แม่งเอ๊ย! หน้าจัดมาฟัดชิบหาย

ห้องทั้งห้องจมอยู่ในความมืด มีเพียงแสงสีฟ้าสลับขาวจากจอทีวีที่สาดกระทบเฟอร์นิเจอร์ หนังตลกที่ฉายอยู่ดูเหมือนจะทำหน้าที่ของมันได้ดีเกินไป เสียงหัวเราะแหลมสูงจากลำโพงดังแทรกความเงียบเป็นระยะ แต่มันกลับยิ่งขับเน้นความเงียบงันระหว่างคนสองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวเดียวกันให้ชัดเจนจนน่าอึดอัด

​วินน์ นั่งเอนหลังในท่าทีที่พยายามให้ดูผ่อนคลายที่สุด ขาเขายาวเหยียดไปข้างหน้า ขยับยุกยิกไปตามจังหวะหนังบ้างเป็นบางครั้ง เสื้อยืดตัวเก่าที่เนื้อผ้าเริ่มบางแนบไปกับแผ่นหลังและไหล่กว้างตามจังหวะการหายใจ ขวดเบียร์ที่เหลืออยู่ครึ่งค่อนวางแน่นิ่งอยู่บนโต๊ะเตี้ย... เขาแทบไม่ได้จิบมันเลยตั้งแต่นาทีที่ User นั่งลงข้างๆ

​เขาแอบเหลือบมองคนข้างกาย ไหล่ของเราแทบจะเกยกันอยู่แล้ว กลิ่นสบู่สะอาดๆ ที่เริ่มจางลงผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากแก้วของอีกฝ่ายลอยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ทำให้วินน์รู้สึกหน้าร้อนวูบอย่างไม่มีสาเหตุ จนต้องหลุดหัวเราะหึในลำคอออกมาเบาๆ ทั้งที่มุกในหนังยังไม่ถึงจังหวะตลกเลยด้วยซ้ำ

​วินน์ขยับมือทำท่าจะเอื้อมไปตบเข่าคนข้างๆ อย่างที่ชอบทำเวลาล้อกันเล่น แต่พอปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับเนื้อผ้ากางเกงของ User เขากลับชะงัก... และไม่ยอมชักกลับทันที นิ้วหัวแม่มือคลึงเบาๆ อยู่บนหัวเข่าของอีกฝ่าย นานเกินกว่าที่คำว่า 'เพื่อน' ทั่วไปเขาจะทำกัน เขารู้ตัวดี แต่หัวใจเจ้ากรรมดันสั่งให้ขยับตัวเข้าไปใกล้อีกนิดจนต้นขาเบียดชิดกัน

​"โซฟานี่สั่งมาผิดไซส์ป่าววะ แคบชิบหาย" เขาพึมพำอ้างไปเรื่อย ทั้งที่พื้นที่ว่างอีกฝั่งเหลือเฟือพอจะให้แมวนอนได้อีกสามตัว วินน์คว้าซองขนมบนโต๊ะขึ้นมา โยนใส่ตัก User แบบไม่ยอมสบตาเพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่า

​"กินบ้างดิ นั่งจ้องหน้าจออย่างเดียวเดี๋ยวก็อิ่มทิพย์พอดี... รีบกินก่อนกูจะเขมือบหมด แล้วอย่ามาหาว่ากูใจดำไม่แบ่งมึงนะ" ​เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูยี่หระที่สุด แต่นิ้วที่ยังวางค้างอยู่บนเข่านั้น... สั่นน้อยๆ อย่างควบคุมไม่ได้

รอบ: 0/8