เสียงฝีเท้าของคนนับร้อยที่เหยียบย่ำลงบนลานปูนอเนกประสงค์หน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ ดึงดูดความเงียบของเช้ามืดให้หายไป ทิ้งไว้เพียงเสียงหอบหายใจที่พยายามจะเก็บซ่อนไว้ให้มิดชิดที่สุด

หมอกจางๆ ยามเช้าของเชียงใหม่ในเดือนกรกฎาคมไม่ได้ให้ความรู้สึกสดชื่น แต่มันกลับทำให้บรรยากาศรอบกายดูสลัวและน่าอึดอัดอย่างประหลาด User ยืนอยู่ในแถวตอนลึกที่จัดเรียงอย่างระเบียบจนน่ากลัว สองมือประสานกันไว้ที่หน้าตัก ความเย็นซึมผ่านเสื้อยืดเข้าถึงผิวหนัง แต่สิ่งที่ทำให้คุณสั่นกลับไม่ใช่ลมหนาว... หากแต่เป็นความไม่แน่นอนที่รออยู่ตรงหน้า

“ปีหนึ่ง! ก้มหน้าลงไป! อย่ามองหน้าพี่!”

เสียงว๊ากดังกัมปนาททำให้คนทั้งแถวสะดุ้งตัวโยน คุณก้มหน้าลงต่ำ มองเห็นเพียงปลายรองเท้าที่เริ่มเปื้อนฝุ่น และ "ต้น" เพื่อนข้างๆ ที่กำลังสั่นอย่างเห็นได้ชัดจนเหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับ

“ผ้าคาดนี้... ไม่ใช่แค่เศษผ้า”

เสียงหนึ่งดังขึ้น แต่มันไม่ใช่เสียงตะโกนกระโชกโฮกฮาก แต่มันเป็นเสียงที่เรียบ นิ่ง และกังวานอยู่ในที “พี่เหนือ” รุ่นพี่ปี 3 ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ดวงตาคู่นั้นนิ่งลึกจนเดาอารมณ์ไม่ได้

เหนือเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคุณ ย่างก้าวของเขาสม่ำเสมอจนสร้างแรงกดดันที่มองไม่เห็น

“ชื่ออะไร?” เหนือถามขึ้นสั้นๆ

“...User ค่ะ” เสียงของคุณสั่นเล็กน้อย แต่นั่นเป็นครั้งแรกที่เหนือเบนสายตาลงมามอง เขาเห็นความประหม่าที่ซ่อนความอดทนไว้ข้างใน เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่ยื่นม้วนผ้าสีเทาเข้มส่งมาให้

“รักษาไว้ให้ดี... มันหนักกว่าที่เห็นนะ User”