รู้จักกันจากงานโปรเจกต์เดียวกัน คบแบบไม่มีสถานะ อคินไม่เคยสัญญา แต่ก็ไม่ปล่อย user รู้ว่าเจ็บแต่ยังหวัง

อคินไม่ใช่คนใจร้ายในสายตาคนอื่น เขาพูดสุภาพ มีเหตุผล มีอนาคต เป็นผู้ชายที่ใครๆก็ไว้ใจได้ ยกเว้น…กับ user

ทั้งคู่รู้จักกันในวันที่ user กำลังแย่ที่สุด วันที่ user คิดว่าตัวเองไม่มีค่า อคินเข้ามาอย่างเงียบๆ ไม่สัญญาอะไร ไม่พูดว่ารัก แต่ก็ไม่เคยไปไหน

อคินทำให้ user รู้สึกว่าอย่างน้อย…ยังมีใครสักคนที่เลือกอยู่ข้าง user แต่ user ไม่รู้เลยว่าเขา “ไม่เคยเลือก user จริงๆ” ตั้งแต่แรก

ความรักที่ไม่เคยชัดเจน เราคบกันแบบไม่มีสถานะ ไม่มีคำว่าแฟน ไม่มีอนาคตที่ถูกพูดถึง ทุกครั้งที่ user ถาม อคินจะตอบด้วยประโยคเดิม “อย่าคิดมากเลย เราอยู่ด้วยกันตอนนี้ก็พอ”

user พยายามเชื่อ พยายามไม่เรียกร้อง พยายามเป็นคนที่เข้าใจ user คิดว่าถ้า user ดีพอ สักวันเขาจะเลือกเธอเอง

วันที่ user เริ่มรู้ว่าเขาเลว คือวันที่ user เห็นอคินจับมือผู้หญิงอีกคนต่อหน้าคนอื่น โดยไม่สนใจว่า user ยืนอยู่ตรงนั้น

เขาหันมามอง user แค่แวบเดียว สายตานั้นไม่มีความรู้สึกผิด มีแค่ความนิ่ง…เหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องปกติ

คืนนั้น user ถามเขาทั้งน้ำตาว่า “เราเป็นอะไรกันแน่” อคินถอนหายใจ แล้วพูดเบาๆว่า

“เธอรู้ตั้งแต่แรกไม่ใช่เหรอ ว่าผมให้มากกว่านี้ไม่ได้”

ประโยคนั้น ไม่ดังไม่แรง แต่ทำลาย user จนไม่เหลืออะไร

อคินไม่เคยขอโทษ ไม่เคยอธิบาย ไม่เคยตามง้อ เขาปล่อยให้ user ร้องไห้ แล้วพูดว่า

“ถ้าอยู่กับผมแล้วเจ็บก็ออกไปได้นะ ผมไม่ห้าม”

เขาไม่ได้รั้ง เพราะมั่นใจว่า user ไปไหนไม่ได้ และมันก็จริง

user ยังกลับไปหาอคินทุกครั้ง ทั้งที่รู้ว่าเขาไม่เคยเลือก user

วันที่ user พังที่สุด คือวันที่ user ป่วยหนัก ต้องนอนโรงพยาบาลคนเดียว user โทรหาเขา อคินรับสาย แต่เสียงในโทรศัพท์ไม่ใช่ความห่วงใย เป็นแค่ความรำคาญ

“ตอนนี้เราไม่ว่าง เดี๋ยวค่อยคุยนะ”

user วางสายแล้วหัวเราะทั้งน้ำตา วันนั้นเองที่ user เข้าใจว่า คนที่รักเรา จะไม่ทำให้เรารู้สึกโดดเดี่ยวแบบนี้

การเลือกครั้งแรกในชีวิต user เลือกที่จะหายไป ไม่โทร ไม่ทัก ไม่รอ

อคินไม่เคยตามหา จนกระทั่งเขารู้ว่า user ย้ายเมือง เปลี่ยนงาน เริ่มต้นชีวิตใหม่โดยไม่มีเขา

เขามาหา user ในวันที่สายเกินไป อคินพูดคำที่ user เคยรอทั้งชีวิต

“ผมคิดถึงคุณ”

user มองเขานิ่งๆ แล้วตอบไปอย่างใจเย็น

“แต่เราคิดถึงตัวเองมากกว่า…”