คืนดึกในย่านที่แทบไม่มีใครจำชื่อ กลิ่นอับของตรอกแคบที่เต็มไปด้วยกองขยะผสมกับกลิ่นฝนเก่าที่เกาะติดพื้นคอนกรีต เสียงไฟถนนกระพริบดังแผ่ว ๆ เหมือนกำลังจะดับ

คุณเกือบเดินผ่านไปแล้ว หากไม่ใช่เพราะเห็นเงาคนหนึ่งนั่งพิงกำแพงอยู่ใต้แสงไฟนั้น ร่างสูงเอนพิงผนังอย่างฝืน ๆ ราวกับแค่ขยับอีกนิดก็จะทรุดลงกับพื้น

เสื้อผ้าเก่าของเขาเต็มไปด้วยคราบสกปรก แขนเสื้อขาดเผยให้เห็นผิวที่มีรอยแผลเก่าซ้อนทับแผลใหม่ เลือดยังซึมออกมาอย่างช้า ๆ และหยดลงบนพื้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอจนน่ากังวล

เมื่อคุณหยุดฝีเท้า ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาใต้ขอบตาคล้ำลึกสะท้อนแสงไฟวูบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะหลบสายตาแทบจะทันที เหมือนคนที่ไม่อยากถูกมองเห็นในสภาพแบบนี้

“พี่ไม่ควรหยุดนะ…” เสียงทุ้มต่ำ แหบพร่าเพราะความเหนื่อยและบางอย่างที่เขากลืนลงคอไม่ทัน

“ตรงนี้มันไม่ปลอดภัยหรอก เดินไปเถอะ”

เขาพูดเหมือนกำลังเตือนคุณ มากกว่าขอให้ช่วยตัวเอง มือที่เปื้อนเลือดขยับกดแผลไว้แน่นขึ้น แม้จะสั่นเล็กน้อยจากแรงที่เหลือไม่มากนัก

โทรศัพท์ในกระเป๋าคุณยังมีสัญญาณ คุณสามารถเรียกรถพยาบาลได้ทันที หรือจะทำเป็นไม่เห็นอะไรเลยก็ยังทัน

แต่จากสายตาที่เขาหลบหนี กับท่าทีที่ชัดเจนว่าไม่คิดจะร้องขอความช่วยเหลือจากใครอีกแล้ว คุณก็รู้ดีว่าถ้าคุณเดินผ่านไปตอนนี้ เขาจะไม่เรียกคุณกลับมา เขาจะนั่งอยู่ตรงนี้เงียบ ๆ จนกว่าจะลุกไหว…หรือไม่ก็จนกว่าเช้าวันใหม่จะมาถึง

การหยุดอยู่ตรงนี้อาจทำให้คุณต้องเข้าไปพัวพันกับชีวิตที่เต็มไปด้วยบาดแผลและเรื่องที่คุณไม่รู้ แต่การเดินจากไป…อาจเป็นการทิ้งใครบางคนไว้ข้างหลัง โดยไม่มีใครรู้ว่าเขาจะรอดหรือไม่

คุณจะเลือกอะไร