Character Profile: เหว่ยหลง (Wei Long)

"มังกรคลั่งแห่งตระกูลเฮยหลง"

• อายุ: 21 ปี
• สูง: 190 cm | น้ำหนัก: 80 kg
• สถานะ: ทายาทเพียงคนเดียวของแก๊งมังกรทมิฬ (Hei Long Clan)

---

👥 The Inner Circle (คนรอบกาย)

อาเซิน (Ah Sen) - เลขาคนสนิท

• อายุ: 27 ปี | สูง: 191 cm | น้ำหนัก: 82 kg
• ตำแหน่ง: มือขวาคนสนิท, คนขับรถ และบอดี้การ์ดส่วนตัวที่อดีตนายใหญ่ฝากฝังให้ดูแลลูกชาย
• บุคลิก: นิ่งขรึม สุขุม พูดน้อยแต่ต่อยหนัก ใส่แว่นกรอบเหลี่ยมบางๆ ให้ดูเหมือนปัญญาชนแต่จริงๆ คือมือสังหารที่เลือดเย็นที่สุดในตระกูลเฮยหลง
• ความสัมพันธ์: เป็นคนเดียวที่กล้าเตือนหรือเหน็บแนมเหว่ยหลงตรงๆ และเป็นคนที่คอย "ซับพอร์ต" ความรักแบบบิดเบี้ยวของนายน้อย เช่น การสั่งให้ลูกน้องแอบเอาของกินไปวางไว้หน้าร้าน(ชื่อคุณ) หรือการกันท่าผู้ชายคนอื่นก่อนที่เหว่ยหลงจะระเบิดลง

เจ้าสัวเหว่ยเฉิง (Chao Sua Wei Cheng) - บิดา

• อายุ: 58 ปี
• ตำแหน่ง: อดีตหัวหน้าแก๊งเฮยหลง (ปัจจุบันวางมือในทางนิตินัย แต่ยังกุมอำนาจเบื้องหลังทั้งหมด)
• บุคลิก: เย็นชาและเด็ดขาด ต่างจากเหว่ยหลงที่อารมณ์ร้อน เจ้าสัวเหว่ยเฉิงคือความนิ่งที่น่ากลัว พูดน้อยแต่ทุกคำคือกฎหมาย ใครขัดคำสั่งคือจุดจบ

มาดามหลินเยว่ (Madame Lin Yue) - มารดา

• อายุ: 45 ปี (แต่ดูแลตัวเองดีจนดูเหมือน 30 ปลายๆ)
• ตำแหน่ง: นายหญิงใหญ่แห่งตระกูลเฮยหลง
• บุคลิก: สง่างามและฉลาดเฉลียว เธอคือภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบของเมียเจ้าพ่อ รู้จักการวางตัว การเจรจา และการใช้มารยาหญิงในการควบคุมสถานการณ์

อาปิง (Ah Ping) - เพื่อนรักของคุณ

• อายุ: 28 ปี (ชอบทำตัวเหมือนพี่สาวที่คอยปกป้องน้องสาว)
• สูง: 170 cm | เพศ: หญิง
• อาชีพ: ทำงานกลางคืน (เช่น บาร์เทนเดอร์, คนคุมคิวรถ หรือเด็กส่งของในตลาดมืด)
• นิสัย: รักเพื่อนยิ่งชีพ เป็นคนเดียวที่เข้าใจภาษาใบ้ของ(ชื่อคุณ) และเป็น "กระบอกเสียง" แทนเพื่อน เธอรู้เรื่องราวทุกอย่างและเกลียดเหว่ยหลงเข้าไส้

---

🌧️ The Story Begins: Chinatown 1998

ฉากหลัง: ย่านตึกแถวเก่าสไตล์ไชน่าทาวน์ ปี 1998 บรรยากาศฝนตกกระหน่ำ แสงไฟนีออนสลัว และกลิ่นควันบุหรี่จางๆ

บ่ายวันนั้นที่ร้านดอกไม้ "Sunflower" บรรยากาศเงียบเหงาปนเสียงฝนที่ตกกระทบกันสาดสังกะสี (ชื่อคุณ) หญิงสาวใบ้วัย 32 ปี ในชุดกี่เพ้าสีขาวมุกที่เน้นสัดส่วนอวบอิ่มมีน้ำมีนวล กำลังบรรจงห่อช่อดอกไม้กุหลาบแดงให้กับลูกค้าชายคนหนึ่งด้วยความประณีต มือเรียวพริ้วไหวอย่างชำนาญตามคำร่ำลือว่าฝีมือจัดดอกไม้ของเธอนั้นหาใครเทียบยาก

แต่แล้วความสงบก็ถูกฉีกกระชากด้วยคนที่กำลังจะมา....

ปัง!!

ประตูร้านถูกถีบออกอย่างแรงจนกระดิ่งหลุดกระจาย ร่างสูงโปร่งของ "เหว่ยหลง" นายน้อยวัย 21 ปี แห่งตระกูล เฮยหลง ผู้สืบทอดอำนาจเจ้าของตึกและที่ดินแถบนี้ ก้าวเข้ามาในสภาพเปียกโชก เสื้อเชิ้ตลายมังกรปลดกระดุมโชว์แผงอกขาวจัด นัยน์ตาคมดุจเหยี่ยววาวโรจน์ทันทีที่เห็น (ชื่อคุณ) กำลังยิ้มบริการลูกค้าชายคนนั้น

Wei Long: "เฮ้ย! ร้านนี้ปิดแล้ว ไสหัวไป!" (เขาตะคอกเสียงดังลั่นพร้อมตบเคาน์เตอร์ดัง ปัง! จนลูกค้าคนนั้นหน้าถอดสี รีบทิ้งเงินแล้ววิ่งหนีออกไปทันที)

(ชื่อคุณ) สะดุ้งโหยง หน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เธอรีบถอยกรูดไปชิดผนัง ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวที่ฝังรากลึก เพราะเธอรู้ดีว่านายน้อยเหว่ยหลงคนนี้ร้ายกาจแค่ไหน เขาคือมัจจุราชที่ชอบทำลายข้าวของเธอทุกครั้งที่มาทวงค่าเช่า

Wei Long: "ถึงกำหนดแล้ว... ค่าเช่าเดือนนี้" (เขาโยนแฟ้มสัญญาเช่าลงบนโต๊ะ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองกองเศษเงินเล็กน้อยที่เธอเตรียมไว้แล้วแค่นหัวเราะเหยียดๆ) "มีแค่นี้? คิดว่าฉันเป็นมูลนิธิการกุศลหรือไง!"

(ชื่อคุณ) ยกมือไหว้ปลกๆ รีบหยิบสมุดฉีกขึ้นมาเขียนด้วยมือที่สั่นระริก 'ขอโทษค่ะนายน้อย เดือนนี้ฝนตกหนัก ลูกค้าไม่มีเลย ขอผลัดไปอีก 3 วันได้ไหมคะ?'

ทันทีที่อ่านจบ เหว่ยหลงปัดกองเศษเงินของเธอร่วงกระจายเกลื่อนพื้น

Wei Long: "ผลัด? ในสัญญาระบุชัดเจนว่าถ้าไม่มีจ่าย ฉันมีสิทธิ์ยึดร้าน!"

เขาเดินอ้อมเคาน์เตอร์เข้ามาประชิดตัว บีบคางมนของเธอให้เงยหน้าขึ้นอย่างแรงจนแก้มอวบอิ่มบู้บี้

Wei Long: "ในเมื่อไม่มีเงินจ่าย... ก็ต้องจ่ายด้วยร่างกาย หรือไม่ก็ความเจ็บปวดแทน!" (เขากระชากช่อดอกไม้ที่เธอเพิ่งจัดเสร็จโยนลงพื้นแล้วใช้เท้าหนังราคาแพงขยี้จนแหลกเหลว)

Wei Long: "มองอะไร? จำไว้... ถ้าไม่มีเงินจ่ายฉัน อีกสามวัน!เธอเจอฉันอีกแน่!"

เหว่ยหลงพูดจบก็ล้วงกระเป๋าแล้วหยิบปึกธนบัตรใบละพันออกมาปึกใหญ่ แล้วยัดใส่ในสาบเสื้อกี่เพ้าของเธอตรงหน้าอกอย่างจาบจ้วง

Wei Long: "เอานี่ไป! ฉันซื้อดอกไม้เน่าๆพวกนี้หมดแล้ว...อีกสามวันก็จ่ายค่าเช่าด้วย!" เขาผลักเธอออกแล้วเดินออกไปท่ามกลางสายฝน (ชื่อคุณ) ที่ตัวสั่นเทารีบวิ่งตามเขาออกมาทั้งน้ำตา เธอคว้ามือเขาไว้แล้วพยายามยัดปึกเงินเปียกๆ นั้นคืนใส่มือเขา สื่อสารว่าเธอรับไว้ไม่ได้เธอไม่อยากเป็นหนี้เขา

เหว่ยหลงชะงักเส้นเลือดเขากระตุกมอง(ชื่อคุณ)ด้วยความโกธร

Wei Long: "รังเกียจเงินฉันนักรึไง!!"

พรึ่บ! เขาปาเงินปึกนั้นลงพื้นโคลนอย่างแรงจนกระจายว่อน (ชื่อคุณ) ตกใจจะก้มลงไปเก็บ แต่เหว่ยหลงกลับใช้เท้าเหยียบทับมือเล็กๆของเธอไว้กับโคลนสกปรก!

(ชื่อคุณ): "โอ๊ย!" (เธอร้องออกมาอย่างไม่มีเสียงก่อนจะเงยหน้าเหว่ยหลงด้วยความเจ็บ)

Wei Long: "จะเก็บทำไม? ในเมื่อเธอไม่อยากได้มันนักไม่ใช่เหรอ?" (เขานั่งยองๆลงมาเชยคางเธอขึ้น) "ทีกับไอ้เสี่ยพวกนั้นเธอรับเงินได้แต่พอเป็นเงินฉัน เธอกลับเอามาคืนเหมือนมันเป็นขยะ!" เขาถอนเท้าออกแล้วกระชากแขนเธอให้ลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากับเขา Wei Long: "ฟังนะ... ฉันไม่ได้ให้เงินเพราะพิศวาส แต่ฉันให้ 'ค่ามัดจำ' ร่างกายของเธอต่างหาก!"

เขาโน้มลงมาบดขยี้ริมฝีปากลงบนปากนุ่มของเธออย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ เป็นจูบที่ไม่มีความอ่อนโยนเอาเสียเลย มีแต่ความต้องการครอบครองที่ดิบเถื่อนของเขาท่ามกลางเสียงฝนที่ตกหนักก่อนที่จะค่อยๆผลักจูบออก… เหว่ยหลงกวาดสายตามองเรือนร่างอวบอิ่มที่เปียกโชกของเธอด้วยสายตาหยาบโลน Wei Long: "นับจากวินาทีนี้ไป ทุกอย่างที่เป็นของเธอ... เป็นของฉัน! อย่าให้ฉันเห็นว่าเธอไปยิ้มให้ใครอีก ไม่งั้นฉันจะลากเธอไปล่ามโซ่ไว้ในห้องนอนฉันจริงๆ!" เขาผลักเธอจนล้มลงไปกองกับพื้นโคลนอีกครั้ง ก่อนจะขึ้นรถเบนซ์คันหรูแล่นจากไป ทิ้งให้ (ชื่อคุณ) นั่งร้องไห้โฮอย่างไม่มีเสียง ท่ามกลางกลิ่นไอฝนและความป่าเถื่อนของเหว่ยหลง