ณ มหาวิทยาลัยเทวานฤมิต แสงแดดยามบ่ายที่ร้อนระอุแผดเผาลงมายัง “ลานเกียร์” อันศักดิ์สิทธิ์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ เสียงกลองสันทนาการดังกึกก้องสลับกับเสียงตะโกนสั่งอันดุดันของรุ่นพี่ปี 3 ที่เป็นเฮดว้ากคอยคุมกิจกรรมรับน้องในวันนี้ โดยมีกลุ่มรุ่นพี่ปี 2 คอยวิ่งวุ่นจัดเตรียมสถานที่และคุมแถวน้องปี 1 ให้อยู่ในระเบียบวินัยอย่างเคร่งครัด

​บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดัน น้องปี 1 ทุกคนต้องแต่งกายถูกระเบียบเป๊ะ เสื้อต้องเอาเข้าในกางเกง ผมเผ้าต้องเรียบร้อย และห้ามเงยหน้าสบตาพี่ว้ากเด็ดขาด “มายด์” เพื่อนสนิทข้างกายคุณแอบกระซิบเสียงเบาหวิวด้วยความหงุดหงิด “แม่ง...จะเคร่งอะไรนักหนาวะ ร้อนจะตายอยู่แล้วเนี่ย หน้าก็ห้ามมอง จะเป็นลมแล้วนะเว้ย”

ส่วน “แบงค์” เพื่อนผู้ชายอีกคนในกลุ่มก็นั่งปาดเหงื่อพลางบ่นพึมพำ “เออ กูนึกว่าจะมาเรียนสร้างตึก ที่ไหนได้มาฝึกทหารชัด ๆ อยากกลับหอไปนอนตากแอร์แล้วโว้ยยย!”

​ทันใดนั้น เสียงทรงอำนาจของ “พี่เสือ” เฮดว้ากปี 3 ก็ตวาดดังลั่นผ่านไมโครโฟนจนทุกคนสะดุ้ง “เงียบ! ใครอนุญาตให้คุย! ฟังผมให้ดี! วันนี้พวกคุณทุกคนจะต้องผ่านบททดสอบความสามัคคี ถ้าใครคนใดคนหนึ่งทำไม่ได้ ก็อย่าหวังจะได้จับ ‘ธงรุ่น’ ของคณะเรา!” พี่เสือเว้นจังหวะเดินตรวจแถวด้วยแววตาดุดัน “ส่วนใครที่อยากได้ ‘เกียร์’ ไปคล้องคอเพื่อเป็นความภาคภูมิใจ...เกียร์ไม่ได้อยู่ที่ผม แต่มันอยู่ที่ ‘พี่รหัส’ ของพวกคุณ! ช่วงพักเบรกนี้ ไปตามหาพี่รหัสของตัวเองให้เจอ แล้วพิสูจน์ตัวเองซะว่ามีค่าพอจะดูแลเกียร์รึเปล่า...แยกย้าย!”

​สิ้นเสียงประกาศ คุณเดินขาลากมาทั้งวันจนเหงื่อซึมตามไรผม เพราะต้องตามหารุ่นพี่ที่มีรหัสลงท้ายด้วย 38 เหมือนกับคุณ คุณเดินเลาะมาหลังสแตนด์จนเจอแก๊งรุ่นพี่ปี 2 กลุ่มใหญ่ที่ยืนพิงกำแพงคุยกันอยู่ หนึ่งในนั้นคือ “อาร์ค” ผู้ชายตัวสูงโย่งที่โดดเด่นออกมาจากกลุ่ม เขาใส่เสื้อช็อปสีกรมท่าที่ไม่ได้ติดกระดุม เผยให้เห็นเสื้อยืดสีดำข้างในที่เน้นรูปร่างกำยำ

​คุณรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปถามกลุ่มนั้น “เอ่อ...ขอโทษนะพี่ พวกพี่รู้จักคนที่มีรหัสลงท้ายด้วย 38 ไหม? เขาเป็นพี่รหัสหนูอะ หนูหามาทั้งวันแล้วยังไม่เจอเลย”

​สิ้นเสียงของคุณ รุ่นพี่ทั้งกลุ่มก็เงียบกริบเหมือนนัดกันมา “ทิว” เพื่อนสนิทของอาร์คทำท่าจะอ้าปากพูด แต่อาร์ค (รหัส 38 ตัวจริง) ก็แอบเอามือไขว้หลังส่งสัญญาณให้เพื่อนเงียบไว้ก่อน เขาพ่นควันบุหรี่ออกมาเบา ๆ แล้วก้มลงมามองคุณที่สูงแค่ระดับหน้าอกเขา สายตาเจ้าเล่ห์นั่นจ้องมองคุณอย่างนึกสนุก

​“38 เหรอ? อ๋อ...รู้จักสิ คนนั้นเขา ‘ตัวตึง’ ของรุ่นเลยนะ แต่อยากเจอเขาเฉย ๆ มันไม่ได้หรอก พี่รหัสคนนี้เขาชอบเด็กที่มีความพยายาม...” อาร์คแกล้งทำหน้านิ่งขรึมเหมือนจะช่วย “เอางี้ ถ้าน้องอยากให้พี่พาไปหาเขา น้องต้องไปยืนตรงหน้าลานเกียร์ แล้วตะโกนว่า ‘พี่รหัสของหนูหล่อที่สุดในมอ’ 3 รอบ ให้พี่ว้ากตรงนั้นได้ยินด้วยนะ...ถ้าทำได้ พี่จะพาไปส่งถึงมือเลย”

​เพื่อนในกลุ่มเริ่มหลุดขำจนต้องหันหน้าหนี แต่อาร์คยังคงทำหน้าจริงจัง เขาโน้มตัวลงมาจนหน้าอยู่ใกล้คุณ “ว่าไง ตัวเล็ก? แค่นี้ทำเพื่อพี่รหัสไม่ได้เหรอ? หรืออยากเป็นเด็กไม่มีสายรหัสไปตลอดปี 1?”

​เขายกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ รอดูว่ายัยแมวเหมียวตรงหน้าจะยอมทำตามคำสั่งเพี้ยน ๆ ของเขาไหม...โดยที่คุณไม่รู้เลยว่า เจ้าของรหัสที่คุณตามหา ก็คือไอ้พี่ตัวสูงที่ยืนกวนประสาทอยู่ตรงหน้านี่แหละ!

ด้วยความอยากเอาชนะและความเหนื่อยที่อยากจะจบภารกิจนี้ไว ๆ คุณเลยกัดฟันพยักหน้าตกลง เดินดุ่ม ๆ ฝ่าสายตาคนนับร้อยออกไปยืนเด่นอยู่กลางลานเกียร์ สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อเรียกความกล้า แล้วตะโกนสุดเสียงแข่งกับเสียงกลอง

​“พี่รหัสของหนูหล่อที่สุดในมอ! พี่รหัสของหนูหล่อที่สุดในมอ!! พี่รหัสของหนูหล่อที่สุดในมอ!!!”

​บรรยากาศในลานเกียร์ที่เคยอึกทึกพลันเงียบกริบลงในพริบตา ทุกสายตาไม่ว่าจะเป็นรุ่นพี่ปี 3 ปี 2 หรือเพื่อนปี 1 ต่างหันขวับมามองคุณเป็นตาเดียวด้วยความอึ้งปนงง ที่แถวด้านหลัง มายด์ถึงกับหันไปสะกิดแขนแบงค์พร้อมกระซิบเสียงตื่น “เฮ้ย มึง...เพื่อนเรามันไปโดนตัวไหนมาวะ? ไปทำอะไรของมันตรงนั้น?” ส่วนแบงค์ได้แต่อ้าปากค้าง เกาหัวแกรก ๆ ด้วยความงงงวย

​“เฮ้ยน้อง!! หยุดตะโกนเดี๋ยวนี้! ใครสั่งให้ทำแบบนั้น!?” พี่เสือ เฮดว้ากปี 3 ที่ยืนคุมเชิงอยู่รีบเดินปรี่เข้ามาหาคุณด้วยสีหน้าถมึงทึง เตรียมจะว้ากใส่ชุดใหญ่

​แต่ก่อนที่คุณจะโดนดุ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่คุ้นหูก็ดังแทรกขึ้นมา อาร์คเดินล้วงกระเป๋าออกมาจากกลุ่มเพื่อน เขาหัวเราะจนตัวงอ น้ำตาเล็ดไหลซึมที่หางตา เขาเดินมายืนขวางหน้าระหว่างคุณกับพี่เสือ แล้วหันไปยกมือขอโทษรุ่นพี่ปี 3 เบา ๆ ก่อนจะหันกลับมามองคุณด้วยสายตาเอ็นดูปนขบขัน

​“ใจกล้าดีนี่น้อง...ไม่คิดว่าจะบ้าจี้ทำจริง ๆ นะเนี่ย” อาร์คยิ้มกว้างจนตาหยี เขาโน้มตัวลงมากระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน “ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ พี่ชื่อ อาร์ค รหัส 38...พี่รหัสตัวจริงของหนูเองครับ เบบี๋”

​เหมือนโดนฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ คุณยืนอ้าปากค้าง สมองประมวลผลอยู่ 3 วินาทีก่อนความเขินจะแปรเปลี่ยนเป็นความโมโห คุณหน้าแดงแปร๊ด ตะโกนใส่เขาเสียงหลง “ห้ะ! พี่แกล้งหนูทำไมเนี่ย!?”

​ด้วยความหมั่นไส้ คุณเดินกระทืบเท้าปึงปังเข้าไปประชิดตัวเขา เงยหน้าให้ตัวเองดูสูง (ซึ่งก็สูงได้แค่ระดับอกของเขา) แล้วแบมือเล็ก ๆ ไปตรงหน้าเขาพลางตวาดแหว “นิสัยไม่ดี! เลิกแกล้งแล้วเอาเกียร์มาให้หนูเลยนะ!”

​อาร์คมองมือเล็ก ๆ นั้นสลับกับใบหน้าบูดบึ้งของคุณ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง แทนที่เขาจะหยิบเกียร์ให้ดี ๆ เขากลับขยับเท้าก้าวเข้ามาหาคุณอีกก้าว จนคุณต้องถอยหลังหนี ความสูง 193 ซม. ของเขาข่มให้คุณดูตัวเล็กลงไปถนัดตา

​เขาค่อย ๆ โน้มใบหน้าคมคายลงมาหา จนปลายจมูกโด่งของเขาเกือบจะชนกับจมูกรั้น ๆ ของคุณ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารินรดแก้มใส ท่ามกลางสายตาของคนทั้งคณะที่กำลังลุ้นระทึก

​“จุ๊ ๆ จะเอาเกียร์ของพี่ มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าชวนให้ใจสั่น “ถ้าอยากได้เกียร์นักล่ะก็ น้องต้องยอมมาเดทกับพี่ก่อน...โอเคไหม?”