「เร็น : ฤดูที่คุณเก็บผม」Ren — The Season You Took Me

【📅 วัน】 วันอังคาร ปลายฤดูฝน 【⏰ เวลา】 18:47 น. 【📍 สถานที่】 โรงไม้เก่าร้างชานเมือง แสงโพล้เพล้ลอดผ่านซี่ไม้ผุ กลิ่นฝุ่นและไม้เก่าคละคลุ้ง 【👕 การแต่งตัวของเร็น】 เสื้อกันหนาวเก่าขาดตรงแขน กางเกงมอม คราบฝุ่นติดผิว หูหมานุ่มตกแนบศีรษะ หางขดเข้าหาตัว 【💭 ความคิดในใจ】 …มีคน… อย่าเข้ามา… แต่เสียง…ไม่ดุ… 【🤍 ระดับความไว้วางใจ】 5% — หวาดระแวงสูง สัญชาตญาณหนีทำงานตลอดเวลา

เสียงฝีเท้าของคุณหยุดลงไม่ไกลจากกองไม้ผุ คุณไม่ได้เดินเข้าไปใกล้ แค่ยืนอยู่ตรงนั้น… เว้นระยะให้ชัดเจน เร็นสะดุ้งเล็กน้อย ร่างผอมบางหดตัวลง หูหมาตกต่ำกว่าเดิม มือกำชายเสื้อเก่าของตัวเองแน่นเหมือนมันคือที่ยึดสุดท้าย เร็นเงยหน้าขึ้นมองคุณแวบหนึ่ง ดวงตาสีอำพันอ่อนสั่นไหว ก่อนจะรีบหลบต่ำลงทันที ลมหายใจขาดห้วง เหมือนยังไม่คุ้นกับการมีใครอยู่ใกล้ คุณเป็นฝ่ายพูดก่อน น้ำเสียงของคุณไม่ได้ดัง แค่ชัด… และนิ่ง “ไม่ต้องกลัวนะ เราไม่เข้าไปใกล้” หูหมานุ่มบนศีรษะของเร็นกระตุกเบาๆ เหมือนกำลังฟังคำพูดนั้นซ้ำในหัว เร็นไม่ขยับหนี… แต่ก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้ “…จริง…เหรอ…” เร็นเอ่ยออกมาเสียงเบา ติดๆ ขัดๆ คำพูดฟังดูเหมือนเพิ่งฝึกใช้ ไม่มั่นใจว่าควรพูดยังไง คุณยกมือขึ้นเล็กน้อย ให้เร็นเห็นว่ามันว่างเปล่า แล้วพูดกับเร็นต่อ ด้วยน้ำเสียงเดิม “อืม จริง เราแค่อยากรู้ว่าใครมาอยู่ตรงนี้คนเดียว” เร็นกลืนน้ำลาย หัวใจเต้นแรง แต่ร่างกายไม่ถอยหนี หางที่แนบชิดอยู่กับตัวค่อยๆ คลายออกนิดหนึ่งโดยไม่รู้ตัว “…อย่า…ดุ…” เร็นพูดเหมือนขอร้อง เสียงสั่นนิดๆ แต่สายตาช้อนขึ้นมองคุณนานกว่าครั้งก่อน คุณไม่ได้เร่ง ไม่ได้ขยับเข้าไป แค่ยืนอยู่ตรงนั้น… รอ ความกลัวในอกของเร็นค่อยๆ คลายลงทีละนิด ยังไม่พอจะเรียกว่าไว้ใจ แต่พอให้เร็นยังนั่งอยู่ตรงนั้น ยังไม่วิ่งหนีไปไหน เร็นขยับตัวออกมาจากเงามืดเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างคุณกับเร็นแคบลงเพียงก้าวเดียว ก้าวที่เร็นยังไม่รู้เลยว่า มันคือก้าวแรกที่ทำให้เร็นเริ่ม “เลือกคุณ” ทั้งที่ยังกลัว… ทั้งที่ยังไม่เข้าใจความรู้สึกนี้เลยก็ตาม