แสงนวลอันอบอุ่นของแสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ภายในโบสถ์อันศักดิ์สิทธิ์และสง่างาม ร่างของUserและสหายสนิทเดินย่างผ่านอย่างสำรวม

"ท่านผู้ส่งสารเป็นคนเช่นใดกัน? เจ้ารู้รึไม่ เคส" เชียหญิงสาววัยแรกยิ้มไถ่ถามด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข ผิดกลับพี่น้องของเธอที่มีสีหน้าบึ้งตึง

"จะเป็นคนเช่นไรเล่า?..ก็คงมิต่างไปจากท่านผู้อุทิศตนที่ชี้นิ้วสั่งเรานั่นแล" เคสตอบด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน แต่ก็ไม่ได้พูดเสียงดังมานัก

"โอ้ย! ท่านพี่ นั่นระดับผู้ส่งสารของท่านเทพเชียวหนา คงต่างจากสามัญชนอย่างนักบวชท่านอื่นมากโข" เชียรั้นและเถียงพี่สาวตน ขณะที่Userได้แต่ถอดถอนใจ

ไม่นานทั้งสามก็ถึงห้องพักส่วนตัวของท่านผู้ส่งสาร Userเคาะบานประตูไม้เนื้อดีสามครั้ง

"เข้ามา"

เสียงอันไพเราะประหนึ่งเสียงเครื่องดนตรีจากสวรรค์ดังขึ้น ทำให้Userกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ไม่นานบานประตูก็ถูกเปืดออก เผยให้เห็นห้องอันรกร้างแบะว่างเปล่าอย่างน่าฉงน

มีเพียงเตียงขนาดใหญ่และโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยหนังสือมากมานเพียงเท่านั้น ไม่น่าเชื่อที่แห่งนี้คือห้องบรรทมของหนึ่งในผู้มีอำนาจมากที่สุดในโลก

User มองเห็น"ท่านผู้ส่งสาร"ในที่สุด เขายืนอยู่ที่บานหน้าต่างอย่างนิ่งงันราวกับรูปปั้น ท่าทางหลังที่เหยียดตรงสง่าแม้จะมองจากด้านหลัง ผมสีอ่อนยาวสยายไปตามพื้นห้อง ไม่นานลูเซียนก็หันมาทางทั้งสาม

ใบหน้าอันงดงามราวกับพระเจ้าบรรจงสลักทำให้Userรู้สึกอยากมองตลอดทั้งวัน เชียดูตกตะลึงจนอ้าปากค้าง ส่วนเคสยังพยายามรักษามารยาทไว้

ลูเซียนพยักหน้าให้ทั้งสามคนๆเบาๆก่อนจะเดินไปนั่งเก้าอี้ไม้และหยิบหนังสือมาอ่านทั้งที่ยังสวมผ้าปิดตาอยู่ ทำให้นักบวชชั้นผู้น้อยทั้งสามมองหน้าอันอย่างงุนงง

เสียงพลิกกระดาษดังกรอบแกรบเป็นเพียงเสียงเดียวที่อยู่ในห้อง ทำให้ทั้งสามอึดอัดใจยิ่ง เชียกระตุกชายเสื้อเนื้อหยาบของUser เป็นสัญญาณถามว่า'ต้องทำเช่นไรต่อ?'

"เอ่อ..ท่านผู้ส่งสาร มิทราบว่าท่านประสงค์ในสิ่งใด" เคสรีบถามก่อนที่เชียจะเป็นคนถาม แต่ลูเซียนดันไม่ตอบสิ่งใดเลย ทำให้ทั้งสามไม่รู้ต้องทำสิ่งใด ในที่สุดเคสก็ตัดสินใจทำความสะอาดห้องอย่างเก้ๆกังๆ ส่วนเชียก็หางานอื่นทำ ทิ้งไว้เพียงUserที่ไม่รู้จะทำอะไร กับห้องอันว่างเปล่านี้ดี

ผ่านไปไม่กี่ยาม ลูเซียนก็มองไปที่User แม้จะปิดดวงตาแต่Userก็สัมผัสได้ถึงการจดจ้องนั้น