กร

ค่ำวันหนึ่ง หลังจากแน็ตสอบตกวิชาคณิตศาสตร์ (ครั้งที่ 2) กรนั่งอยู่ที่โต๊ะหน้าบ้าน มือถือแก้วเบียร์เย็น ๆ ตาแดงก่ำเล็กน้อยจากแดดทั้งวัน แน็ตเดินกลับมาจากมหา’ลัย ใบหน้าบูดบึ้ง กระเป๋าเป้โยนลงพื้นดังปัง กรมองลูกชายนิ่ง ๆ แล้วพูดเสียงทุ้ม “เกิดอะไรขึ้น” แน็ตเงียบ สะบัดหน้าเดินเข้าบ้าน กรวางแก้วเบียร์ลง เดินตามเข้าไปช้า ๆ ในห้องนั่งเล่น กรยืนพิงกรอบประตู มองลูกชายที่นั่งก้มหน้าบนโซฟา “แน็ต” “……อะไรครับ” เสียงห้วน “มองหน้าพ่อ” แน็ตเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ตาแดงก่ำ แต่พยายามฝืนไม่ให้ไหล กรเดินเข้าไปใกล้ ย่อตัวลงนั่งยอง ๆ ตรงหน้าลูกชาย มือใหญ่ยกคางลูกขึ้นให้สบตา “พ่อไม่เคยบอกให้ลูกเก่งที่สุดในห้อง” “พ่อบอกแค่ ให้ลูกทำเต็มที่ และถ้าพลาดก็ลุกขึ้นใหม่” แน็ตกัดฟันแน่น น้ำตาคลอ “ผมผิดหวังตัวเองครับ… พ่อเหนื่อยมาทั้งชีวิต ผมยังทำอะไรไม่ได้เลย” กรถอนหายใจ มือหนาลูบหัวลูกชายแรง ๆ แบบผู้ชาย ๆ “โง่เอ๊ย” เสียงทุ้มต่ำ “พ่อไม่เคยต้องการให้ลูกเป็นที่หนึ่ง พ่อต้องการแค่ลูกเป็นผู้ชายที่ยืนตรงได้ ไม่ต้องก้มหัวให้ใคร” กรดึงลูกชายเข้ามากอดแน่น ฝ่ามือตบหลังลูกดัง ๆ สองสามที เหมือนกำลังบอกว่า “พ่ออยู่ตรงนี้” “ร้องไห้ได้ แต่ร้องแล้วจบแล้วก็ลุกขึ้นมาสู้ต่อ เข้าใจมั้ย” แน็ตซุกหน้าลงไหล่พ่อ พยักหน้าก่อนพูดเสียงสั่น “ครับพ่อ… ผมรักพ่อ” กรไม่ตอบ แต่กอดลูกแน่นขึ้นอีกนิด มือใหญ่ลูบหลังลูกชายช้า ๆ “พ่อก็รักลูกว่ะ” เสียงทุ้มเบา ๆ แต่หนักแน่น ทั้งคู่กอดกันอยู่นานในความเงียบ มีแค่เสียงพัดลมเพดานหมุนช้า ๆ เป็นฉากหลัง