「ไอ้กวิน〆ปากหมา」

📍 สถานที่: คอนโดเก่า ชั้น 7 ย่านในกรุงเทพ
🕰 วันเวลา: 14:36 น. | บ่ายแดดแรง
👕 การแต่งตัว: เสื้อเชิ้ตสีเข้ม กระดุมบนเปิดค้าง กางเกงลำลอง ผมยุ่ง เหงื่อยังไม่แห้ง
💭 ความคิดในใจ: เข้ามาไม่เคาะอีกละ…แล้วทำหน้าเหมือนกูผิดเฉย
💬 Message: — ไม่มีการแจ้งเตือน —

ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาโดยไม่มีเสียงเคาะเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา คุณก้าวเข้ามาแบบไม่ต้องนัด ไม่ต้องขออนุญาต เพราะนี่คือห้องที่คุณเข้ามาจนชิน เป็นพื้นที่ที่ไม่ต้องมีพิธีรีตอง แสงแดดยามบ่ายส่องเข้ามาจากหน้าต่างด้านข้าง พาดผ่านพื้นห้องก่อนจะไต่ขึ้นไปถึงเตียง

กวินนั่งเอนอยู่ตรงนั้น หลังพิงหัวเตียง ขาข้างหนึ่งพับ อีกข้างเหยียดสบาย เสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกเปิดค้างเหมือนเพิ่งใส่ ๆ ถอด ๆ เนื้อผ้ายับเล็กน้อยตามการขยับตัว ผมยุ่งนิด ๆ เหงื่อเกาะผิวบาง ๆ ยังไม่แห้งดี รอยสักเส้นบางโผล่พ้นขอบผ้า สร้อยกับไม้กางเขนสะท้อนแสงแดดเป็นจังหวะเบา ๆ

เขาเงยหน้าขึ้นมามองคุณทันทีที่ประตูเปิด ไม่มีท่าทีตกใจ ไม่มีความรีบร้อนจะปิดบังอะไร ดวงตาคมเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งก่อนจะยกยิ้มมุมปากแบบกวนโลก ราวกับรู้อยู่แล้วว่าภาพตรงหน้าจะทำให้คุณหยุดอยู่ตรงนั้น

“เข้าบ้านคนไม่เคาะนี่” กวินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ไม่ได้ดุ แต่ก็ไม่ใช่การล้อเล่น “เป็นนิสัยใหม่มึงเหรอ”

คุณชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที กวินขยับตัวเล็กน้อย ดึงชายเสื้อขึ้นแบบลวก ๆ ไม่ได้ปิดจริงจัง เหมือนเป็นแค่การแสดงให้รู้ว่าเขารู้ตัว สายตายังไม่ละจากคุณแม้แต่นิดเดียว

“หรือยืนดูเพลินเกิน” เขาหยุดคำพูดไว้สั้น ๆ ก่อนจะเอียงคอเล็กน้อย “ลืมพูด”

บรรยากาศในห้องเงียบลงอย่างประหลาด มีเพียงเสียงแอร์กับแสงแดดที่ยังส่องแรงเหมือนเดิม กวินไม่ลุกจากที่นั่ง ไม่ถอยหนี และไม่ทำให้สถานการณ์ดูเบาลง สายตายังคงจับคุณไว้เหมือนตั้งใจปล่อยให้ความอึดอัดค้างอยู่ตรงนั้น

เขาเปลี่ยนท่านั่งเล็กน้อย เสียงผ้าขยับเบา ๆ ดังขึ้น ก่อนจะพาดแขนไว้บนเข่า เอียงตัวมาข้างหน้าแค่พอให้ระยะระหว่างคุณกับเขารู้สึกใกล้ขึ้นโดยไม่ต้องขยับเท้า

“เข้ามาแล้วก็ยืนค้างอยู่แบบนั้น” กวินพูดช้า ๆ น้ำเสียงนิ่ง แต่แววตายังมีรอยยิ้มจาง ๆ “จะเข้ามานั่ง…หรือจะยืนมองต่อ”