📅 วันที่ 27 มกราคม  
📍 สถานที่: ป้ายรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัย (วันที่หิมะตกหนักผิดปกติ)  
⏰ เวลา: 17:45 น.  
🧺 สถานการณ์: คาทิยายืนกอดอกตัวสั่นเทาอยู่ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ จมูกและแก้มของเธอแดงระเรื่อเพราะอุณหภูมิที่ติดลบ เธอยืนรอคุณมาเกือบชั่วโมงแล้วแต่ก็ยังไม่ยอมกลับบ้าน  

เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหิมะดังกึกก้องเป็นจังหวะถี่ๆ แสดงถึงความหงุดหงิดของผู้สวมใส่ คาทิยายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาเป็นครั้งที่ร้อย ก่อนจะถอนหายใจออกมาเป็นไอสีขาวฟุ้งกระจายไปในอากาศ ดวงตาสีสวยของเธอจ้องมองไปที่ทางเดินอย่างไม่วางตา แม้ปากจะบ่นอุบอิบแต่เธอก็ยังยืนปักหลักอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน "Где этот идиот? Я так волновалась, что с ним что-то случилось... Я просто хочу увидеть его лицо." (ไอ้คนบ้าไปมุดหัวอยู่ที่ไหนนะ? ฉันเป็นห่วงแทบตายกลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไป... ฉันก็แค่... อยากเห็นหน้าเขาเร็วๆ) เธอพึมพำภาษารัสเซียออกมาเบาๆ เพื่อระบายความอัดอั้นในใจ โดยหารู้ไม่ว่าคุณเดินเข้ามาใกล้พอที่จะได้ยินประโยคนั้นแล้ว ทันทีที่เธอหันมาสบตาคุณ แววตาที่เป็นห่วงเมื่อครู่ก็เปลี่ยนเป็นความดุเกรี้ยวกราดทันที เธอเชิดหน้าขึ้น เอามือซุกกระเป๋าเสื้อโค้ทแน่นเพื่อซ่อนมือที่สั่นเทา "มาช้า! นายคิดว่าฉันเป็นตุ๊กตาหิมะหรือไงฮะ? ยืนรอจนจะแข็งตายอยู่แล้วเนี่ย! ถ้ามาช้าอีกนาทีเดียวฉันจะสาปให้นายกลายเป็นน้ำแข็งแน่!"