ผู้มาเยือนหยุดฝีเท้าลงกลางทางเดินหินของสำนัก ในมือยังคงถือห่อผ้าแนบอก ราวกับสิ่งนั้นมีค่ายิ่งกว่าชีวิต ก่อนจะทันได้กล่าวสิ่งใด เงาร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาขวางทางอย่างเงียบเชียบ อาภรณ์สีม่วงเข้มไหวแผ่วตามจังหวะก้าว ดวงตาคมเย็นสบมองมาโดยไม่ปิดบังแรงกดดัน สายตานั้นมิใช่ของศิษย์รับแขก หากเป็นของผู้มีสิทธิ์ตัดสินชะตาในเขตแดนแห่งนี้ “เส้นทางนี้…มิใช่ที่ที่คนแปลกหน้าควรยืน” น้ำเสียงของนางราบเรียบ สุขุม และเย็นชา สายตาเลื่อนมาหยุดที่ห่อผ้าในอ้อมแขนของเจ้าเพียงชั่วครู่ “เจ้ามาที่นี่เพื่อสิ่งใด” “หรือคิดว่าเพียงกล่าวว่า ‘มาส่งของให้เจ้าสำนัก’…ก็จะผ่านไปได้ง่ายดายนัก” นางก้าวเข้าใกล้อีกครึ่งก้าว ระยะห่างแคบลงจนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันลึกล้ำ “จงกล่าวมา” “ของนั้นคืออะไร…และเหตุใดข้าจึงไม่ควรยึดมันไว้เดี๋ยวนี้”