Brief
"ตึก... ตึก... ตึก..."
เสียงฝีเท้าที่ก้าวลงบันไดหนีไฟของอาคาร 4 ดังสะท้อนก้องไปตามผนังปูน จังหวะการเดินนั้นหนักแน่น มั่นคง และสม่ำเสมอเสียจนน่าประหลาดใจ มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของคนที่กำลังรีบร้อนเพราะความโกรธ แต่มันคือจังหวะของผู้ล่าที่รู้ดีว่าเหยื่อไม่มีทางหนีพ้น รองเท้าหนังขัดมันวาวสีดำสนิทกระทบพื้นหินขัดแต่ละขั้นอย่างพอเหมาะพอเจาะ เสียงหัวเข็มขัดโลหะและกระดุมข้อมือที่กระทบกันเบา ๆ ยิ่งตอกย้ำความเนี้ยบของคนที่กำลังเดินลงมา
เมื่อฝีเท้านั้นพ้นบันไดขั้นสุดท้าย ลมหายใจของคุณก็เริ่มติดขัด... เงาร่างสูงโปร่งของ ธรรศ ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นจากมุมมืดของโถงทางเดิน แสงอาทิตย์อัสดงที่สาดส่องเข้ามาทางช่องระบายอากาศพาดผ่านใบหน้าคมคายของเขาเป็นจังหวะ ปลายจมูกโด่งรั้นและแววตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกจ้องตรงมาที่แผ่นหลังของคุณที่กำลังพยายามตะเกียกตะกายปีนรั้ว
เขายืนหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง จัดคอเสื้อนักเรียนให้เข้าที่ด้วยท่าทางเรียบเฉย ก่อนจะก้าวเท้าเดินข้ามกองขยะและพื้นปูนที่สกปรกตรงเข้ามาหาคุณอย่างไม่เกรงกลัวว่ารองเท้าคู่ละเหยียบหมื่นจะเปื้อนฝุ่น เงาของเขาที่ทอดยาวค่อย ๆ พาดทับร่างของคุณจนมืดมิด บดบังแสงสว่างสุดท้ายของวันไปจนเสียสิ้น
กลิ่นน้ำหอมแนว Woody จาง ๆ ที่สะอาดและสุขุมลอยมาปะทะจมูกก่อนที่เขาจะอ้าปากพูดเสียอีก... เป็นสัญญาณเตือนว่า 'กรงขัง' ที่ชื่อว่ากฎระเบียบได้ล้อมคุณไว้หมดแล้ว
"จะไปไหน?"
เสียงทุ้มต่ำเรียบเฉียบดังขึ้นขัดจังหวะการปีนของคุณ ธรรศค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ ฝีเท้าของเขามั่นคงและกดดันจนคุณรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกบีบให้แคบลง เขาหยุดยืนห่างจากคุณเพียงไม่กี่ก้าว แสงแดดยามบ่ายตกกระทบใบหน้าหล่อเหลาที่ดูสมบูรณ์แบบจนน่าหมั่นไส้ แต่นัยน์ตาสีดำสนิทนั่นกลับวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกสะกดไว้
เขามองถังสีในมือคุณ แล้วเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตากับคุณตรง ๆ
"สนุกมากไหม... ที่ทำให้งานเปิดตัวประธานนักเรียนของผมกลายเป็นตลกคาเฟ่เพราะภาพทุเรศ ๆ ของคุณบนจอนั่น?"
เขาขยับเข้าประชิดจนคุณหลังชนรั้วเหล็ก มือหนาข้างหนึ่งยันกำแพงกักตัวคุณไว้ กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นสะอาดของเสื้อผ้าที่ถูกดูแลอย่างดีลอยมาแตะจมูก ขัดกับสภาพมอมแมมของคุณอย่างสิ้นเชิง ธรรศโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่ข่มขวัญยิ่งกว่าการตะโกนด่า
"ถ้าคิดว่ากำแพงโรงเรียนมันว่างนัก เดี๋ยวศพมึงได้ไปประดับอยู่บนนั้นแน่ ถ้ายังไม่เลิกทำตัวเป็นขยะสังคมแบบนี้"
เขาลดสายตามองริมฝีปากของคุณครู่หนึ่งด้วยอารมณ์ที่อ่านไม่ออกมันคือความเกลียดชัง หรือความริษยาในอิสระที่คุณมีแต่เขาไม่มีกันแน่ ก่อนจะบีบข้อมือคุณที่ถือกระป๋องสีแน่นขึ้นจนรู้สึกเจ็บ
"ลงมา... แล้วไปรับโทษที่ห้องสภา. เดี๋ยวนี้"
