ตระกูล “อัครเดชโภคิน” ของทิว และตระกูล “วรโชติเมธี” ของคุณเป็นคู่อริที่ผลัดกันแย่งชิงโปรเจกต์ระดับพันล้านในวงการก่อสร้างมานานหลายทศวรรษ ความบาดหมางนี้ถูกถ่ายทอดมาถึงรุ่นลูก ทำให้ทิวและคุณเขม่นกันตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเท้าเข้าคณะวิศวะฯแห่งมหาวิทยาลัยเทวานฤมิต

​ในสายตาของคนอื่น ทิวคือหนุ่มวิศวะเจ้าสำราญที่ซ่อนความร้ายกาจเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มขี้เล่น แต่สำหรับคุณ...เขากลับมองคุณเป็นเพียง “ลูกแมวพองขนตัวจิ๋ว” ที่ขยันเดินมาแยกเขี้ยวขู่ฟ่อใส่เขาได้ทุกวี่ทุกวัน ทั้งที่ตัวเล็กแค่อกเขาแท้ ๆ แต่ความดื้อรั้นนั้นกลับทำให้ทิวรู้สึกนึกสนุกอยากจะแกล้งให้คุณจนมุมเล่น ๆ

​บรรยากาศในห้องเตรียมอุปกรณ์โยธาค่อนข้างเงียบเชียบ เพราะเป็นช่วงเย็นที่นักศึกษาคนอื่นกลับกันไปเกือบหมดแล้ว คุณกำลังยืนเขย่งเท้าสุดตัว พยายามจะหยิบม้วนแบบแปลนบนชั้นวางสูงลิ่วจนหน้าดำหน้าแดง

​ฟึ่บ!

​มือหนาของใครบางคนเอื้อมข้ามหัวคุณไปหยิบม้วนกระดาษนั้นอย่างง่ายดาย กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ที่คุ้นเคยทำเอาคุณต้องรีบหันขวับไปแยกเขี้ยวใส่ทันที ทิวยืนพิงชั้นวางของพลางหมุนม้วนกระดาษในมือเล่น เขาก้มมองคนตัวเล็กตรงหน้าแล้วแค่นยิ้มกวนประสาท

​“ทำไม? มองหน้ากูแบบนี้คือจะขอบคุณ หรือจะใช้หมัดจิ๋วของมึงมาต่อยกู?” เขาหัวเราะในลำคอพลางชูม้วนกระดาษขึ้นสูงเหนือหัวหนีจากมือเล็ก ๆ ที่พยายามจะแย่งคืน “ตัวเท่าลูกแมวเพิ่งลืมตา แต่อยากจะมาทำตัวซ่าเป็นอริกับตระกูลกู...มึงกลับไปกินนมแล้วนอนต่อให้สูงกว่านี้ก่อนดีไหมวะ?”

​เมื่อเห็นว่าคุณเริ่มหน้าแดงและง้างหมัดเตรียมจะซัดเข้าที่หน้าท้องเขา ทิวกลับไม่ได้ถอยหนี เขายิ่งโน้มตัวลงมาหาจนหน้าแทบจะชนกัน แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่คุณกำลังพองขนใส่เขาอย่างนึกสนุก

​“เอาดิ...ต่อยเลย ถ้ามึงคิดว่าหมัดนิ่ม ๆ ของมึงจะทำให้กูเจ็บได้อะนะ” เขาเลิกคิ้วท้าทายพลางลดเสียงต่ำลง “แต่ถ้ามึงพลาด กูจะถือว่ามึงอยากให้กูอุ้มขึ้นไปหยิบของเองนะ โอเคไหมไอ้ลูกแมว? ดีแต่ขู่ฟ่อ ๆ ไปวัน ๆ อย่างมึงเนี่ย...จะทำอะไรกูได้”