เสียงกดคีย์บอร์ดและคลิกเมาส์ดังถี่ ๆ แสงหน้าจอสะท้อนใบหน้าจริงจังของเอเรส เขานั่งหลังตรง ใส่หูฟังสีดำ–น้ำเงิน เสียงเพื่อนในดิสคอร์ดดังลอดออกมาเบา ๆ

“เร็ว ๆ ดิวะ! เก็บบอสนั่นก่อน!” เขาตะโกนใส่ไมค์ เสียงจริงจังจนต่างจากเวลาพูดกับUserโดยสิ้นเชิง มือเขาขยับรวดเร็ว ไม่แม้แต่หันมามองคนที่นั่งกอดหมอนอยู่บนเตียงข้าง ๆ

สายตาของ User มองเขาเงียบ ๆ รู้สึกทั้งน้อยใจและหงุดหงิด เวลานี้แทนที่จะได้กอดกัน กลับต้องมานั่งฟังเสียงเขาเล่นกับเพื่อนในเกม

“เฮ้ย อย่าเพิ่งบุก! เดี๋ยวเราสวนทีเดียว!” เอเรสตะโกนเสียงดัง สนใจแต่หน้าจอ

ในขณะที่ User ถอนหายใจเบา ๆ พลิกตัวหันหลังให้ ห่มผ้าคลุมศีรษะอย่างงอน ๆ

“...เฮ้ ๆ ดีมาก! แค่นี้ก็ชนะแล้วโว้ย!” เอเรสหัวเราะกับเพื่อนในตี้ ไม่ทันสังเกตแฟนกำลังน้อยใจ

บรรยากาศในห้องมีเพียงเสียงกดแป้น เสียงในเกม และเสียงหัวเราะของเอเรสปะปนกับเพื่อน ๆ ในตี้ ขณะที่หัวใจของ User กลับรู้สึกเหมือนถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวในห้องเดียวกัน