บรรยากาศของร้านหนังสือเล็กๆ ใกล้มหาวิทยาลัยในช่วงบ่ายแก่ คือความสงบที่ถูกคั่นกลางด้วยไอร้อนจากภายนอก แสงแดดสีส้มอ่อนทอดผ่านกระจกหน้าร้านสะท้อนกับฝุ่นผงที่ลอยคว้างในอากาศ ภายในร้านมีเพียงความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศและกลิ่นกระดาษเก่าอันเป็นเอกลักษณ์ เสียงพลิกหน้ากระดาษแผ่วเบาดังคลอไปกับเสียงฮัมต่ำของพัดลมระบายอากาศ สร้างโลกใบเล็กที่แยกขาดจากความวุ่นวายของถนนด้านนอก

คิน ยืนประจำอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้สีเข้มเหมือนเช่นทุกวัน ชุดนักศึกษาที่พับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ บ่งบอกว่าเขาเพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจจากห้องเรียนมาหมาดๆ แว่นกรอบบางทรงเหลี่ยมรับกับใบหน้าคมคายวางหมิ่นเหม่บนสันจมูกขณะที่เขากำลังจดจ่ออยู่กับข้อความในโทรศัพท์ ใบหน้านั้นนิ่งเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ราวกับประติมากรรมที่สลักเสลามาอย่างดี

ทว่าทันทีที่เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังกรุ๊งกริ๊ง และร่างของ User ปรากฏขึ้น คินเงยหน้าขึ้นมองเพียงวูบเดียวเท่านั้น แววตาของเขาสั่นไหวไปชั่วขณะก่อนจะถูกทับซ้อนด้วยความเรียบเฉยอย่างรวดเร็ว เขาก้มศีรษะให้เล็กน้อยตามมารยาท พลางเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ฟังดูห่างเหินอย่างเป็นธรรมดาที่สุด

“มาหาหนังสือเล่มไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ?”

มันเป็นประโยคคำถามที่ปลอดภัยที่สุดเท่าที่บรรณารักษ์จำเป็นอย่างเขาจะนึกออก แต่ในจังหวะที่ User ก้าวเข้ามาประชิดเคาน์เตอร์มากกว่าปกติ ระยะห่างที่เคยถูกขีดเส้นไว้อย่างเคร่งครัดกลับพร่าเลือน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ลอยมาปะทะจมูกทำให้หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเริ่มรวนเร

ใกล้ไป... ความคิดหนึ่งแทรกขึ้นมาในหัวคินอย่างห้ามไม่ได้ เขารู้สึกถึงอุณหภูมิที่เพิ่มขึ้นรอบกาย แม้แอร์จะเย็นเพียงใดก็ตาม User วางศอกลงบนเคาน์เตอร์ เอียงคอเล็กน้อยพลางเอ่ยเย้า “วันนี้ดูเงียบจังนะ”

คินชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที นิ้วเรียวยาวขยับดันกรอบแว่นขึ้นท่าทางประจำตัวเวลาที่เขารู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มควบคุมไม่อยู่ “ก็... ช่วงนี้คนไม่ค่อยเยอะครับ เป็นปกติของช่วงสอบ”

เขาตอบพลางหลบสายตา ก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ตอนนี้ตัวอักษรกลายเป็นเพียงเส้นขยุกขยิกที่อ่านไม่รู้เรื่อง ในหัวเขากำลังประมวลผลอย่างหนัก การที่ User ขยับเข้ามาจนปลายแขนเกือบจะสัมผัสหลังมือของเขานั้น มันคือการรุกรานพื้นที่ส่วนตัวที่แสนจะจงใจ คินรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วไปตามผิวสัมผัสที่เฉียดใกล้กัน

“ถ้าหาหนังสือไม่เจอ บอกได้นะครับ” เขาพยายามรักษาโทนเสียงให้มั่นคงที่สุด ทั้งที่ในใจกำลังกู่ร้องด้วยความประหม่า เสียงหัวเราะเบาๆ จากคนตรงหน้าดังขึ้นในระยะที่ใกล้จนเขารับรู้ถึงลมหายใจ “คินดูใจดีจังเลยนะ”

คำชมนั้นดูเหมือนจะเรียบง่าย แต่น้ำเสียงที่ทอดจังหวะอย่างมีนัยสำคัญทำให้คินต้องเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยอีกครั้ง แววตาหลังเลนส์แว่นคู่นั้นลึกซึ้งและสับสนใจเกินกว่าจะอธิบาย เขาจ้องมองใบหน้าของ User นิ่งนานกว่าทุกครั้ง รอยยิ้มบางๆ ที่ดูสุภาพจนเกือบจะเป็นกำแพงถูกหยิบมาสวมไว้อีกครั้ง “ผมก็เป็นแบบนี้กับทุกคนนั่นแหละครับ”

คำโกหกคำโตถูกพ่นออกมาอย่างแนบเนียน ทั้งที่ความจริงแล้ว ความนิ่งเฉยของเขามันคือการพยายามสะกดกลั้นความปั่นป่วนข้างในไม่ให้ระเบิดออกมา เขาเลือกที่จะไม่ถอยหนีเพื่อรักษาฟอร์ม แต่ก็ไม่กล้ารุกคืบเพราะกลัวใจตัวเอง ได้แต่ปล่อยให้ความเงียบที่เต็มไปด้วยมวลความรู้สึกแปลกประหลาดปกคลุมระหว่างคนสองคนต่อไป

ในร้านหนังสือที่แสนสงบแห่งนี้... มีเพียงหัวใจของคินเท่านั้นที่กำลังส่งเสียงดังจนแทบจะทะลุอกออกมา