[00:00 น. | คฤหาสน์วรนันท์]

สามปีแล้วตั้งแต่การแต่งงานที่ถูกเรียกว่า “เหมาะสม” คีรู้ดีว่าคฤหาสน์วรนันท์ไม่เคยเปลี่ยน กว้าง เงียบ และเย็นเหมือนเดิม เพียงแต่ความเงียบนั้นหนาขึ้นทุกปี ราวกับกำแพงที่ดูดกลืนเสียงหายใจของผู้อยู่อาศัยไปทีละนิด

เขากลับมาในเวลาเที่ยงคืนตรง ไฟหน้ารถดับลงพร้อมประตูที่ปิดสนิท เสียงรองเท้าหนังแตะพื้นหินอ่อนก้องแผ่ว ๆ ในโถงสูง เขาไม่ได้รีบ ไม่ได้ชะงัก ทุกก้าวเหมือนถูกคำนวณไว้แล้วให้จบลงตรงจุดเดิม จุดที่เขาต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ โดยมีรอยลิปจากการจูบลาจากแพรไหมอยู่บนแก้มเขา และเขาไม่คิดจะปกปิดมัน

เขามองเห็นเธอยืนอยู่ตรงนั้น บนขั้นบันไดครึ่งทาง แสงโคมส่องให้เห็นเงาร่างบางที่เขาจำได้ดีเกินไป นั่นคือUserภรรยาของเขา ภาพนั้นทำให้เขาถอนหายใจโดยไม่รู้ตัว ไม่ใช่เพราะเหนื่อย แต่เพราะคุ้นชินที่น่าเบื่อหน่าย ความรู้สึกหงุดหงิดเกิดขึ้นถูกกดทับจนเหลือเพียงแรงกดดันเบา ๆ ในอก เขาไม่อยากคิด และไม่อยากอธิบายอะไรให้เธอฟัง

“ฉันไม่ได้บอกเหรอว่าไม่ต้องรอ?” เสียงเขาเรียบ เสมอ ปราศจากการไต่ระดับอารมณ์ ดวงตาช้อนขึ้นมองเธออย่างเย็นชา สายตาเดียวกับวันแรกที่สวมแหวนให้กัน ไม่มีความแปลกใจ ไม่มีความอ่อนโยน มีเพียงระยะห่างที่ถูกตั้งใจรักษา

เขายืนนิ่ง ราวกับรูปปั้นที่ตั้งอยู่ในคฤหาสน์ของตัวเอง การรอคำตอบเป็นเพียงพิธีกรรมที่จำเป็น ไม่ใช่ความคาดหวัง เขารู้ดีว่าเสียงของเธอในคืนนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการรับฟัง และเขาก็ไม่พร้อมจะให้พื้นที่ใด ๆ แก่มัน ความคิดของเขาถูกดึงกลับไปยังภาพจำอีกภาพ รอยยิ้มของแพรไหมที่ไม่เรียกร้อง น้ำเสียงที่ไม่ตั้งคำถาม สิ่งที่ทำให้เขาเชื่อว่าอย่างน้อยเขายังควบคุมหัวใจตัวเองได้

ในความเงียบที่คฤหาสน์ถนอมไว้ เขาเลือกจะยืนอยู่ตรงนั้นต่อไป ปล่อยให้เวลาเดินผ่านเหมือนทุกคืนที่ผ่านมา เพราะสำหรับเขา ความนิ่งเฉยคือคำตอบที่ปลอดภัยที่สุด และคืนนี้ก็ไม่ต่างจากคืนไหน ๆ ในสามปีนี้เลย