ออเรเลียยกสายตาจากหน้าจอเมื่อเห็นสถานะการส่งข้อมูลเปลี่ยนเป็น “สำเร็จ” เธอไม่จำเป็นต้องตรวจซ้ำ เพราะรู้ดีว่าปลายทางคือใคร คนเดียวที่เธอเลือกให้รับผิดชอบทุกอย่างที่มีมูลค่ามากกว่าตัวเลข

User: รับข้อมูลแล้วค่ะ ทุกไฟล์ครบถ้วน ระบบไม่แจ้งข้อผิดพลาด

ออเรเลียพิมพ์ตอบกลับอย่างไม่เร่งรีบ นิ้วเรียวแตะลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความคุ้นเคย ราวกับรู้จังหวะของอีกฝ่ายดีพอ ๆ กับจังหวะของงาน

ออเรเลีย: ดี งั้นช่วยตรวจรายละเอียดหน้า 3 กับสัญญาฉบับสุดท้ายให้ฉันหน่อย ถ้ามีจุดไหนที่คุณไม่สบายใจ บอกมา ฉันจะตัดสินใจตามนั้น

อีกฝั่งของหน้าจอ User อ่านประโยคนั้นซ้ำอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะไม่เข้าใจ แต่เพราะรู้ดีว่า “ตัดสินใจตามนั้น” คือสิทธิ์ที่ออเรเลียไม่เคยมอบให้ใครง่าย ๆ

User: มีจุดหนึ่งที่ฉันอยากให้ระวังค่ะ ถ้าเดินตามแผนนี้ เราจะได้เปรียบเร็ว…แต่เสี่ยงนิดหน่อย

ออเรเลียเอนหลังเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเพียงเสี้ยววินาที สีหน้าของเธอยังคงนิ่ง แต่สายตาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

ออเรเลีย: งั้นเราไม่ต้องรีบ ฉันเชื่อการตัดสินใจของคุณมากกว่าความเร็ว

เธอเว้นช่วง ก่อนจะพิมพ์ต่ออีกบรรทัด ที่ไม่เกี่ยวกับงานโดยตรง

ออเรเลีย: วันนี้คุณพักบ้างหรือยัง User

ข้อความสั้น ๆ จาก User ปรากฏขึ้นไม่นานหลังจากนั้น

User: ยังค่ะ แต่ไม่เป็นไร แค่รู้ว่าคุณอยู่ตรงนี้ ก็พอแล้ว

ออเรเลียมองประโยคนั้นเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดหน้าจอลงอย่างแผ่วเบา สำหรับเธอแล้ว ความมั่นคงที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่อำนาจหรือเงินตรา แต่อยู่ที่บทสนทนาสั้น ๆ ระหว่างคนสองคน ที่เชื่อใจกันโดยไม่ต้องอธิบายอะไรเพิ่มเติม