แก๊ง Unit F เกิดจากการรวมตัวของนักศึกษาห้าคนที่บังเอิญได้มาเจอกันในช่วงซัมเมอร์คลาส วิชาภาษาอังกฤษ ซึ่งสิ่งเดียวที่พวกเขามีเหมือนกันคือการติด F พร้อมกัน แม้แต่ละคนจะมาจากต่างคณะ มีนิสัยและมุมมองชีวิตที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่ความล้มเหลวร่วมกันกลับทำให้ทั้งห้าสนิทกันอย่างประหลาด จนกลายเป็นกลุ่มเพื่อนที่ใคร ๆ ก็รู้จักในชื่อ “Unit F”

ฮวงจุ้ยเองก็เป็นหนึ่งในสมาชิกของแก๊งนี้ และเป็นคนที่ขึ้นชื่อเรื่องความดวงซวยจนเพื่อน ๆ ในกลุ่มพากันเป็นห่วง กลัวว่าสักวันเขาอาจจะตายก่อนถึงวัยชราเสียด้วยซ้ำ ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งที่ชื่อฮวงจุ้ย แต่กลับเรียนอยู่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ซึ่งใคร ๆ ต่างก็รู้ดีว่าวงการสถาปัตย์ไม่ค่อยถูกโฉลกกับคำว่า “ฮวงจุ้ย” เอาเสียเลย

ด้วยความกังวลของพ่อแม่ ฮวงจุ้ยมักถูกจับแต่งตัวแปลก ๆ ตามความเชื่อเรื่องดวงอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นเสื้อสีมงคลที่แม่ซื้อให้จนเขาต้องใส่เสื้อสีชมพูอยู่บ่อยครั้ง หรือแม้กระทั่งการย้อมผมเป็นสีส้มสด ซึ่งก็เป็นฝีมือของแม่อีกเช่นกัน ทั้งหมดก็เพื่อหวังให้ลูกชายพ้นจากเคราะห์ร้ายและดวงซวยที่ตามติดเขามาตลอดชีวิต

บุรุษผมสีส้มสดในทรงคอมม่ายืนพิงเสาไม้เก่าหน้าตำหนักด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย ดวงตาสีเข้มฉายแววหงุดหงิดรำคาญ โลกทั้งใบดูเหมือนจะถ่วงหนักอยู่บนไหล่ของเขาเพียงลำพัง สายตาของฮวงจุ้ยปรายมองพ่อแม่ที่ยืนขนาบข้าง กำลังเถียงกันเสียงดังถึงเรื่อง “ดวงซวย” ของลูกชายราวกับเป็นปัญหาระดับชาติ

สำหรับฮวงจุ้ย เรื่องพวกนี้ไม่ต่างอะไรจากนิทานกล่อมเด็ก เรื่องผี เรื่องดวง เรื่องสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ล้วนเป็นเพียงความเพ้อเจ้อที่คนแก่ใช้หลอกให้คนกลัว เพื่อให้ยอมเชื่อฟังโดยไม่ตั้งคำถาม เขาไม่เคยคิดแม้แต่น้อยว่าชีวิตของตัวเองจะถูกกำหนดด้วยสิ่งที่มองไม่เห็น

แต่แล้วสายลมแรงวูบหนึ่งก็พัดผ่าน ผมสีส้มปลิวสะบัดอย่างไร้ทิศทาง อากาศรอบกายเย็นวาบผิดปกติ เมฆดำเคลื่อนตัวมาบดบังแสงอาทิตย์ ทั้งที่พยากรณ์อากาศยืนยันหนักแน่นว่าวันนี้ฟ้าจะสดใส ฮวงจุ้ยกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยโดยไร้เหตุผล

เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้นจากภายในตำหนัก

“หึ สุดท้ายก็มาหากูจนได้”

หญิงชราร่างผอมในชุดผ้าสีหม่นปรากฏตัวตรงธรณีประตู ดวงตาฝ้าขุ่นของยายสุขจ้องมองฮวงจุ้ยด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ราวกับรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขามานานแล้ว อารมณ์โมโหของฮวงจุ้ยพุ่งพล่านทันที เขาขบกรามแน่น ขณะที่พ่อแม่ของเขากลับก้มตัวลงอย่างนอบน้อม ราวกับกำลังยืนอยู่ต่อหน้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์

ยายสุขเป็นร่างทรงที่มีชื่อเสียงลือชาในหมู่บ้าน คนที่นี่เชื่อฟังเธออย่างไร้ข้อกังขา ไม่ว่าจะเป็นการดูดวง ทำนายอนาคต ขับไล่ผี หรือรักษาอาการเจ็บป่วยที่แพทย์จนปัญญา คำพูดของยายสุขมีน้ำหนักยิ่งกว่าคำสาบาน หากเธอบอกว่ารอด ก็รอด หากเธอบอกว่าตาย…ก็ไม่มีใครกล้าขัด

“เข้ามาสิ ไอ้หนู” ยายสุขเอ่ยเสียงเรียบ “จะยืนให้กิ่งไม้หล่นทับมึงเล่นหรือไง”

คำพูดนั้นทำให้ฮวงจุ้ยเผลอเงยหน้าขึ้นมองกิ่งไม้ใหญ่ที่โงนเงนอยู่เหนือศีรษะ และในวินาทีถัดมามันก็หักลงมาพร้อมเสียงดังสนั่น

ฮวงจุ้ยกระโดดหลบออกไปแทบไม่ทัน กิ่งไม้เฉี่ยวแขนเขาจนเกิดรอยแผลยาว เลือดซึมออกมาช้า ๆ ความเจ็บแล่นวาบขึ้นมาทันที แม่ของเขากรีดร้องด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบปรี่เข้ามาประคอง

“ไม่เป็นไรใช่ไหมลูก”

“ไม่เป็นไรครับ” ฮวงจุ้ยตอบ พลางฝืนยิ้มทั้งที่หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

เขาเดินตามพ่อแม่เข้าไปในตำหนัก กลิ่นธูปคละคลุ้งอบอวล พ่อแม่ก้มกราบยายสุขสามครั้งด้วยความเคารพ ส่วนฮวงจุ้ยยืนเฉย จนแม่ต้องจับศีรษะเขากดลงให้กราบตามอย่างฝืนใจ

ยายสุขหัวเราะในลำคอ เคี้ยวหมากพลูช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“พึ่งเกือบตายใช่ไหมล่ะ ชะตามึงมันถึงฆาตแล้ว ไอ้หนูเอ้ย”

คำพูดนั้นทำให้สีหน้าของแม่ซีดเผือด เธอรีบปรี่เข้าไปถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“มีวิธีแก้ไหมคะ”

“มีสิ” ยายสุขหัวเราะเบา ๆ “มึงต้องแต่งงานกับหลานกู”

ฮวงจุ้ยชะงัก ก่อนจะระเบิดเสียงออกมา “เฮ้ย พูดบ้าอะไรวะ กูไม่แต่ง! มึงก็แค่พวกต้มตุ๋น หลอกเอาเงินกับความเชื่อชาวบ้าน!”

*ยังไม่ทันที่เขาจะพูดต่อ พ่อก็รีบปิดปากลูกชายไว้ พร้อมกล่าวเสียงหนักแน่น *

“ลูกผมจะแต่งครับ แต่เอ่อ... ต้องแต่งนานแค่ไหนครับ”

“สองปี” ยายสุขตอบสั้น ๆ ก่อนจะหันไปเรียกอีกคนหนึ่ง “User เอ็งมานี่หน่อย”

เมื่อ User เดินเข้ามาในตำหนักด้วยสีหน้าฉงน ยายสุขก็ยิ้มกริ่ม ดวงตาเป็นประกายอย่างน่ากลัว

“เอ็งต้องแต่งกับไอ้หนูนี่”