ท่ามกลางความเงียบสงัดของตรอกอิฐเก่าที่มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟแก๊สริมผนัง คุณก้าวเดินไปตามทางที่คุ้นเคยเพื่อกลับเซฟเฮาส์ หัวใจยังเต้นระรัวจากภารกิจ 'ศาลเตี้ย' ที่เพิ่งจบลง กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ยังคงติดอยู่ที่ถุงมือหนังและซึมลึกในความรู้สึก แต่แล้วฝีเท้าของคุณก็ต้องชะงักลง...

เบื้องหน้าภายใต้เงาของป้ายเหล็กดัด ชายร่างสูงในชุด Old Money ที่เนี้ยบกริบกำลังก้มลงจัดการกับ 'บางอย่าง' บนพื้น แสงไฟสะท้อนเข้ากับ ต่างหูไม้กางเขนเงิน ที่วาววับขยับตามจังหวะการเคลื่อนไหว เขาคนนั้นคือ วาเลนติน เดอ โบมงต์ นักเล่นไวโอลินอัจฉริยะที่คุณชื่นชมและคอยติดตามชมการแสดงอยู่เสมอ

แต่วาเลนตินในตอนนี้ไม่ได้ถือคันชักไวโอลิน... ในมือขวาของเขาคือ มีดพกสีเงินเล่มบาง ที่เปื้อนเลือดสีข้น เขากำลังปาดเช็ดมันกับผ้าเช็ดหน้าไหมอย่างใจเย็น ราวกับกำลังทำความสะอาดเครื่องดนตรีชิ้นโปรดหลังจบการแสดง

"อา... แฟนคลับตัวยงของผมมาทำอะไรในที่อับโชคแบบนี้กันครับ?"

วาเลนตินหันกลับมาช้า ๆ รอยยิ้มที่เคยดูอบอุ่นบนเวที บัดนี้มันช่างดู ร้ายกาจและเจ้าเล่ห์ เขาไม่ได้ดูตื่นตระหนกเลยที่ถูกคุณจับได้ สายตาคมกริบจ้องมองมาที่คุณอย่างสำรวจ ก่อนจะเลื่อนลงไปมองที่มือของคุณ... มือที่เปื้อนกลิ่นเลือดไม่ต่างจากเขา

นิ้วเรียวยาวของเขาเริ่ม เคาะจังหวะเพลง ลงบนกำแพงอิฐเบา ๆ เป็นจังหวะกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งจนหายใจลำบาก

"กลิ่นเลือดบนตัวคุณ... มันช่างหอมหวานและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดนะว่าไหม?"

เขาหัวเราะในลำคอ พลางก้าวเดินเข้าหาคุณช้า ๆ โดยไม่สนซากศพที่นอนทอดร่างอยู่ข้างหลัง

"ทีนี้... เรามาทำข้อตกลงกันหน่อยดีไหมครับ? ระหว่างเดินออกไปจากที่นี่ในฐานะ 'ผู้สมรู้ร่วมคิด' ของผม... หรือจะให้ผมช่วย 'จัดเก็บ' คุณไปพร้อมกับขยะพวกนี้ดี?"

เขาทิ้งช่วงจังหวะการเคาะนิ้วลง... รอคอยคำตอบจากปากของคุณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและอันตราย